20.25-28 Дуои паёмбар Мӯсо барои осон шудани корҳо
Ҳар дуое, ки дар Китоби Худо зикр шудааст, ба тарзи худ беназир аст ва қиссаи худро дорад. Ин дуо низ истисно нест. Бо он замоне яке аз бузургтарин паёмбаронаш – Мӯсо (бар ӯ салом бод) ба Парвардигор рӯй овард. Ӯ бо ин суханон дар арафаи иҷрои рисолати хеле муҳиме, ки Парвардигор бар дӯшаш гузошта буд, ба Худои таоло илтиҷо кард. Мӯсо (бар ӯ салом бод) бояд бо даъвати тавҳид ба яке аз бузургтарин золимони он замон муроҷиат мекард, ки на танҳо намехост ҳокимияти Худоро бар худ эътироф кунад, балки ҷуръат карда худро худо эълон намуд.
Ин қисса – қиссаи Мӯсо ва Фиръавн васеъ маълум аст ва дар Қуръон борҳо зикр шудааст.
Коре, ки Мӯсо бояд мекард, ҳадди ақал осон набуд, ва барои ҳар инсон, хусусан барои паёмбари парҳезгор ва мухлиси Худо, бо дуо ба Парвардигор рӯй овардан комилан табиӣ буд. Зеро мӯъмин бояд маҳз ба Ӯ таваккал кунад, маҳз аз Ӯ кӯмак ва дастгирӣ бихоҳад, маҳз ба Ӯ барои ҳимоят ва мадад дар соати душвор рӯй оварад.
Дуо силоҳи мӯъмин аст, ки бо он метавонад монеаҳоро бартараф кунад, садҳоро аз роҳаш дур намояд, бар бадхоҳон ва душманон ғолиб ояд, фоида гирад, бадӣ ва хатарҳоро аз худ дафъ кунад, дар вазифаҳои муҳими пеш рӯй комёб шавад, корҳои бузург анҷом диҳад ва ба душвортарин ҳадафҳо бирасад. Зеро вақте ки бандаи Худо бо тамоми ихлос ба Ӯ рӯй меорад ва умедҳояшро ба Ӯ мебандад, Парвардигор он чиро ки мехоҳад, ба ӯ медиҳад. Ва паёмбари Худо, бешубҳа, инро медонист.
Аввал Мӯсо (бар ӯ салом бод) Парвардигории Худои таолоро зикр кард ва бо ин таъкид намуд, ки ба Ӯ ҳамчун Парвардигор рӯй меорад, қудрати Ӯро иқрор мекунад, ба Ӯ имон дорад ва дар пеши Ӯ фурӯтанӣ мекунад. Ин зуҳури зебои хоксорӣ ва адаб аст, ки ба мақоми мӯъмин беҳтар мувофиқ аст ва ҳеҷ яки мо набояд онро нодида гирад. Зеро адаб нисбат ба Парвардигор хеле муҳим аст.
«Синаи маро барои ман кушода гардон.» Ин нахустин чизе буд, ки Мӯсо пеш аз оғози иҷрои рисолати муҳим ва хеле масъулиятноки худ хост. Синаи маро кушода кун, онро бо нур, имон ва ҳикмат пур намо, то ҳамаи таҳқирҳоеро, ки ба ман мерасонанд, тоб орам. Ӯ инро тасодуфан нахост, зеро хислати касеро, ки мехост бо даъват ба ӯ рӯй оварад, ва инчунин атрофиёни мағрур ва бераҳми ӯро медонист. Одамоне, ки назди онҳо мерафт, комилан метавонистанд на танҳо ӯро дашном диҳанд ва бо суханони таҳқиромез ва озордиҳанда хор кунанд, балки қасд кунанд ба ӯ зарари ҷисмонӣ расонанд. Аз ин рӯ, ба ӯ лозим буд сабр захира кунад, то ин фармони Парвардигорро ба беҳтарин тарз иҷро намояд.
«Ва кори маро осон соз.» Он чиро ки ба сӯяш меравам, барои ман осон кун. Ҳар роҳеро, ки барои Ту пеш мегирам, барои ман осон кун. Душвориҳоеро, ки дар даъватам ба дини Ту дучор мешавам, барои ман осон кун.
«Ва гиреҳ аз забони ман бикушой, то гуфтори маро бифаҳманд.» Зеро сухани инсон муҳимтарин воситаи даъват аст, ва он чи ва чӣ гуна мегӯяд, аксаран вокуниши шунавандагонро ба гуфтааш ва муносибаташонро ба даъваташ муайян мекунад. Аз ин рӯ, комилан табиист, ки паёмбари Худо аз Худои таоло хост ба даҳонаш беҳтарин суханонро бигузорад ва кӯмак кунад он чиро ки ба он даъват мекунад, ба таъсирбахштарин тарз шарҳ диҳад.
Ин дуо пеш аз ҳама ба мо меомӯзад, ки комилан ба Худо таваккал кунем, хусусан вақте ки кори муҳиме дар пеш дорем, ва дар ин кор аз Ӯ кӯмак бихоҳем. Зеро Парвардигор ҳама чизро метавонад, ҳама мавҷудот дар ҳокимияти Ӯст ва ҳеҷ чиз наметавонад ба иродаи Ӯ муқобилат кунад.
Мебинем инчунин, ки Мӯсо (бар ӯ салом бод) аз Худои таоло он чиро хост, ки бояд ба иҷрои муваффақонаи рисолаташ мусоидат мекард, ва бо ин ба ҳар мӯъмин намунаи зебо нишон дод. Ҳар яки мо бояд аз Ӯ он чиро бихоҳад, ки ба гумонаш метавонад дар иҷрои вазифаҳои муҳими зиндагӣ, ки ҳам ба дин ва ҳам ба корҳои дунявӣ марбутанд, кӯмак кунад.
Дар баробари ин, бояд дар хотир дошт, ки ҳеҷ восита натиҷа намедиҳад, агар иродаи Худои таоло набошад. Ва ин боз як сабаби таваккал ба Ӯ ба комилтарин тарз ва пайваста бо дуо ба Ӯ рӯй овардан бо умеди комёбӣ дар ҳар ду дунё аст.