21.89 Дуо барои танҳо ва бе ворис намондан
Ин яке аз он дуоҳоест, ки паёмбарони наҷиби Худо бо онҳо ба Парвардигорашон илтиҷо мекарданд ва Китоби аҷиби Парвардигори мо моро бо онҳо ошно мекунад. Бо ин дуо, ки дар сураи «Анбиё» зикр шудааст, паёмбар Закариё (бар ӯ салом бод) ба Худои таоло рӯй овард.
Ӯ умри худро ба даъвати тавҳид бахшид ва ҳақро бо кӯшиши лозим таблиғ кард. Солҳои дароз фарзанди нек интизор буд, вале занаш нозо буд. Ва инак вақти зиёд гузашт, Закариё пир шуд ва занаш ба синни солхӯрдагӣ расид. Гӯё дигар интизор шудан чизе набуд.
Аммо Закариё (бар ӯ салом бод) медонист, ки Парвардигор ҳама чизро метавонад ва агар хоҳад, ҳар мӯъҷизаро нишон дода метавонад. Ӯ худ шоҳиди мӯъҷизаҳои нишондодаи Ӯ буд, хусусан пас аз он ки парастории духтари солеҳи ҷавон Марям, модари ояндаи паёмбар Исо (бар ӯ салом бод)-ро бар дӯш гирифт.
Ва инак паёмбари Худо, ки имонаш устувор буд ва умедаш ба раҳмати Парвардигор бо солҳои гузашта хомӯш нашуда буд, бо дуои холисона ба Худои таоло рӯй овард, боварӣ дошт, ки Парвардигор худ медонад, ки дар дилаш чист, вале қатъиян мехост орзуҳои азизашро ба суханони зебо гӯяд.
«Эй Парвардигори ман!» – Закариё (бар ӯ салом бод) дуои худро чунин оғоз кард. Эй Парвардигори ҳамаи офаридаҳо, аз ҷумла ман ва занам! Эй он ки ҳама чизро метавонӣ ва ба ҳар кӣ хоҳӣ бе ҳисоб медиҳӣ! Эй он ки шабу рӯз ба офаридаҳоят ҷараёни бепоёни неъматҳои бузург ва хурд, ошкор ва пинҳон мефиристӣ! Эй он ки ба касе, ки бо тарс ва умед ба Ту илтиҷо мекунад, ҷавоб медиҳӣ!
«Маро танҳо вомагузор.» Эй Парвардигор, намон, ки танҳо бимирам ва пас аз худ фарзанди нек нагузорам. Намон, ки бимирам ва дар замин порае аз худро нагузорам. Ба ман фарзанди солеҳе ато кун, ки донишамро ба мерос гирад ва ҳаёташ идомаи сазовори ҳаёти ман бошад. Ба ман фарзанде ато кун, ки кори маро идома диҳад ва барои ман бо дуоҳои нек ба Ту рӯй оварад, чунон ки ман хизмат кардам, ба Ту хизмат кунад ва дилаш пур аз имон бошад.
«Ва Ту беҳтарини ворисонӣ!» – иқрор шуд Закариё (бар ӯ салом бод). Ту азалӣ ва ҷовидонӣ ҳастӣ. Ту ҳамеша будӣ ва Ту ҳамеша хоҳӣ буд. Ту пеш аз пайдоиши офаридаҳоят вуҷуд доштӣ ва пас аз мурдани онҳо низ вуҷуд дорӣ, зеро ҳамаи онҳо миранда ҳастанд, вале Ту ҷовидон ҳастӣ. Ту ҳаргиз намемирӣ ва нест намешавӣ.
Ин ситоиши зебо буд, ки бояд василаи наздикӣ ба Парвардигор бошад ва ба гирифтани ҷавоб ба дуо мусоидат кунад. Ва Худои таоло ба Закариё фарзанди аҷиб – паёмбар Яҳё (бар ӯ салом бод)-ро ато кард. Фарзанде, ки метавонист бо ҳақ ба ӯ фахр кунад ва ба ӯ насиб шуд вориси сазовори падари парҳезгораш бошад. Ва ин боз як тасдиқи қудрати беканори Худои таоло ва он буд, ки Ӯ метавонад ҳар мӯъҷизаро нишон диҳад ва барои Ӯ ҳеҷ чизи душвор ё номумкин нест.
Аммо аз қиссаи Закариё медонем, ки ӯ ба дуо иктифо накард. Ин паёмбари наҷиб бо умеди ба даст овардани хушнудии Парвардигор ва фарзанди солеҳ хеле бештар кор кард. Худи ӯ, мисли ҳамаи паёмбарони Худо, аз баргузидагони Ӯ ва аз ин рӯ аз беҳтарин одамон буд, ки зеботарин сифатҳои ахлоқӣ доранд ва наҷибтарин корҳоро мекунанд. Ва ӯ Парвардигорро бо кӯшиши зиёд мепарастид ва намунаи тақво ва парҳезгорӣ буд. Устувории имон ва итоаташро ба Парвардигор ҳеҷ кас зери шубҳа гузошта наметавонист.
Ва ин дарси муҳим барои ҳар яки мост. Дуо роҳи зебои расидан ба дилхоҳ аст. Аммо ба ғайр аз рӯй овардан бо дуо ба Парвардигор, мо бояд бар худ кор кунем, дар дилҳоямон муҳаббати Ӯ, парҳезгорӣ, таваккал ба Ӯро парварем ва худро одат диҳем, ки умедҳоро ба Ӯ бандем ва тарси эҳтиромона аз Ӯ дошта бошем.
Инчунин бояд қайд кард, ки гарчанде дуоҳои зикршуда дар Қуръон аз ҷиҳати мазмун гуногунанд ва бо онҳо одамони гуногун дар давраҳои гуногун ба Парвардигор илтиҷо кардаанд, онҳоро он муттаҳид мекунад, ки пур аз адаб ва ихлосанд. Ва мо имрӯзиён набояд инро фаромӯш кунем, вақте ки дастҳоро бардошта мехоҳем бо дуо ба Парвардигор рӯй оварем, хусусан вақте ки мехоҳем аз Ӯ чизи воқеан муҳимеро бихоҳем.
Ва муҳимтар аз ҳама, ин дуо ба ҳамаи ҷуфтҳои бефарзанд хотиррасон мекунад, ки набояд аз раҳмати Худо умедро гум кунанд, чунон ки ин паёмбари наҷиби Худо гум накард. Чанде аз мо имон ва сабри кофӣ дорем, ки дар тӯли солҳои зиёд бе гум кардани умед бор-бор ба Ӯ илтиҷо кунем?..