Сура 70
Маориҷ
E
Зинапояҳо
44 оят |
Макка
МаккаСура 70 • Оят 1 аз 44 • Пора 293⁄8 • Саҳифа 568
Маориҷ
2
1
سَأَلَ سَآئِلُۢ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ١
Оятӣ
Пурсандае аз азобе пурсид, ки
2
لِّلْكَٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌ٢
Оятӣ
бар кофирон фуруд хоҳад омад ва кас онро дафъ натавонад кард
3
مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ٣
Оятӣ
аз ҷониби Худо, ки соҳиби осмонҳост.
4
تَعْرُجُ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ٤
Оятӣ
Дар рӯзе, ки миқдораш панҷоҳ ҳазор сол аст, фариштагон ва рӯҳ ба он ҷо боло раванд.
5
فَٱصْبِرْ صَبْرًا جَمِيلًا٥
Оятӣ
Пас сабр кун, сабре некӯ.
6
إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًا٦
Оятӣ
Онҳо он рӯзро дур мебинанд
7
وَنَرَىٰهُ قَرِيبًا٧
Оятӣ
ва мо наздикаш мебинем
8
يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ٨
Оятӣ
рӯзе, ки осмон чун филиз гудохта гардад
9
وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ٩
Оятӣ
ва кӯҳҳо чун пашм (дар сабукӣ)
10
وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًا١٠
Оятӣ
ва ҳеҷ хешованде аз ҳоли хешованди худ напурсад,
11
يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍ بِبَنِيهِ١١
Оятӣ
якдигарро баробари чашмашон оранд. Гуноҳкор дӯст дорад, ки худашро бозхарад ба фарзандонаш
12
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ١٢
Оятӣ
ва занаш ва бародараш
13
وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـٔۡوِيهِ١٣
Оятӣ
ва аширааш (хешонаш), ки ӯро макон додааст
14
وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًا ثُمَّ يُنجِيهِ١٤
Оятӣ
ва ҳамаи онҳо, ки дар рӯи заминанд ва наҷот ёбад.
15
كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ١٥
Оятӣ
Ҳаргиз на, ки он шӯълаи оташ аст,
16
نَزَّاعَةً لِّلشَّوَىٰ١٦
Оятӣ
пӯсти сарро меканад,
17
تَدْعُواْ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ١٧
Оятӣ
ҳар киро, ки ба ҳақ пушт кард ва аз фармон сар печид, ба тарафи худ мехонад
18
وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ١٨
Оятӣ
ва онро, ки ҷамъ меоварду ҷой мекард.
19
۞۞ إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا١٩
Оятӣ
Албатта одамиро ҳарису бесабр офаридаанд.
20
إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًا٢٠
Оятӣ
Чун бадие ба ӯ расад, беқарорӣ кунад.
21
وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا٢١
Оятӣ
Ва чун моле ба дасташ афтад бахилӣ мекунад,
22
إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ٢٢
Оятӣ
магар намозгузорандагон:
23
ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ٢٣
Оятӣ
онон, ки ба намоз мудовамат (давом) мекунанд
24
وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّ مَّعْلُومٌ٢٤
Оятӣ
ва онон, ки дар молҳояшон ҳаққест муъайян
25
لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ٢٥
Оятӣ
барои гадову маҳрум
26
وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ٢٦
Оятӣ
ва касоне, ки рӯзи қиёматро тасдиқ мекунанд
27
وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ٢٧
Оятӣ
ва касоне, ки аз азбоби Парвардигорашон тарсонанд,
28
إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍ٢٨
Оятӣ
ки аз азоби Парвардигорашон дар амон натавонанд буд
29
وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَٰفِظُونَ٢٩
Оятӣ
ва касоне, ки шармгоҳи худ нигаҳ медоранд,
30
إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ٣٠
Оятӣ
магар барои ҳамсаронашон ё канизонашон, ки дар ин ҳол, маломате бар онҳо нест.
31
فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ٣١
Оятӣ
Ва онон, ки ғайри инро биталабанд, аз ҳад гузаштагон ҳастанд.
32
وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَٰنَٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ٣٢
Оятӣ
Ва касоне, ки амонатҳову аҳдхои худро риъоят мекунанд
33
وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ٣٣
Оятӣ
ва касоне, ки шоҳидии худ ба ҳақ адо мекунанд
34
وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ٣٤
Оятӣ
ва касоне, ки бар намозҳошон мувозибат (давом) доранд,
35
أُوْلَٰٓئِكَ فِى جَنَّٰتٍ مُّكْرَمُونَ٣٥
Оятӣ
инҳо дар биҳишт гиромн ҳастанд.
36
فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ٣٦
Оятӣ
Пас чист, ки кофирон ба сӯи ту мешитобанд?
37
عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ٣٧
Оятӣ
Даста-даста аз ҷониби чапу, аз ҷониби рост.
38
أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِيٕٖ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍ٣٨
Оятӣ
Оё ҳар як аз онҳо тамаъ мекунад, ки ба биҳишти пурнеъмат дохил шавад?
39
كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ٣٩
Оятӣ
Ҳаргиз на, онҳо худ медонанд,, ки аз чӣ чиз онҳоро офаридаем.
40
فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَٰرِقِ وَٱلْمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ٤٠
Оятӣ
Пас савганд ба Парвардигори машриқҳову мағрибҳо, ки Мо тавоноем,
41
عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ٤١
Оятӣ
ки ба ҷои онҳо мардуме беҳтар биёварем ва дар ин кор нотавон нестем.
42
فَذَرْهُمْ يَخُوضُواْ وَيَلْعَبُواْ حَتَّىٰ يُلَٰقُواْ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ٤٢
Оятӣ
Пас бигузорашон то ба беҳудагӣ машғул шаванду ба бозича, то ба он рӯзе, ки ваъдаашон додаем, бирасанд,
43
يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍ يُوفِضُونَ٤٣
Оятӣ
рӯзе, ки шитобон аз қабрҳо бадар оянд, чунон ки гӯӣ назди бутон мешитобанд
44
خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُواْ يُوعَدُونَ٤٤
Оятӣ
ваҳшат бар чашмонашон ғолиб шуда ва ба хори афтодаанд: ин аст ҳамон рӯзе, ки онҳоро ваъда дода буданд!