Сура 69
Ҳоққа
C
Ҳақиқат
52 оят |
Макка
МаккаСура 69 • Оят 1 аз 52 • Пора 293⁄8 • Саҳифа 566
Ҳоққа
2
1
۞ ٱلْحَآقَّةُ١
Оятӣ
Он рӯзи барҳақ!
2
مَا ٱلْحَآقَّةُ٢
Оятӣ
Чист он рӯзи барҳақ?
3
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحَآقَّةُ٣
Оятӣ
Ва чӣ донӣ, ки он рӯзи барҳақ чист?
4
كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادُۢ بِٱلْقَارِعَةِ٤
Оятӣ
Қавми Самуду Од рӯзи қиёматро дурӯғ бароварданд.
5
فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُواْ بِٱلطَّاغِيَةِ٥
Оятӣ
Аммо қавми Самуд ба он бонги сахт ҳалок шуданд.
6
وَأَمَّا عَادٌ فَأُهْلِكُواْ بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍ٦
Оятӣ
Ва аммо қавми Од бо вазиши боли сар-сяр (сахт) ба ҳалокат расиданд.
7
سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍ وَثَمَٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًا فَتَرَى ٱلْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَىٰ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍ٧
Оятӣ
Он азобро ҳафт шабу ҳашт рӯз пай дар пай бар онон фиристод. Он қавмро чун танаҳои пӯсидаи хурмо медидӣ, ки афтодаанду мурдаанд,.
8
فَهَلْ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةٍ٨
Оятӣ
Оё касеро мебинӣ, ки аз онҳо бар ҷой монда бошад?
9
وَجَآءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُۥ وَٱلْمُؤْتَفِكَٰتُ بِٱلْخَاطِئَةِ٩
Оятӣ
Ва Фиръявну мардуме, ки пеш аз ӯ буданд ва низ мардуми Мӯътафиқа гунаҳкор омаданд,
10
فَعَصَوْاْ رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةً رَّابِيَةً١٠
Оятӣ
Фиристодаи Парвардигорашонро нофармонӣ карданд ва Худо низ ононро ба сахтӣ фуру гирифт,
11
إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلْمَآءُ حَمَلْنَٰكُمْ فِى ٱلْجَارِيَةِ١١
Оятӣ
Чун об туғён кард, шуморо ба киштӣ савор кардем,
12
لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَتَعِيَهَآ أُذُنٌ وَٰعِيَةٌ١٢
Оятӣ
то онро мояи пандатон гардонем ва гӯшнигаҳдорандаи панд онро фаро гирад.
13
فَإِذَا نُفِخَ فِى ٱلصُّورِ نَفْخَةٌ وَٰحِدَةٌ١٣
Оятӣ
Чун як бор дар сур дамида шавая
14
وَحُمِلَتِ ٱلْأَرْضُ وَٱلْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَٰحِدَةً١٤
Оятӣ
ва замину кӯҳҳоро баргиранд ва якбора дар ҳам кӯбанд,
15
فَيَوْمَئِذٍ وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ١٥
Оятӣ
он рӯз он ҳодиса ба вуқӯъ пайваста бошад
16
وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِىَ يَوْمَئِذٍ وَاهِيَةٌ١٦
Оятӣ
ва осмон, ки дар он рӯз суст шудааст, бишикофад.
17
وَٱلْمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرْجَآئِهَا ۚ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍ ثَمَٰنِيَةٌ١٧
Оятӣ
Ва фариштагон дар атрофи осмон бошанд, Ва дар он рӯз ҳашт тан аз онҳо арши Парвардигоратро бар болои сарашон мебардоранд.
18
يَوْمَئِذٍ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَىٰ مِنكُمْ خَافِيَةٌ١٨
Оятӣ
Он рӯз шуморо пеш оваранд ва ҳеҷ чизи шумо ниҳон намонад.
19
فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقْرَءُواْ كِتَٰبِيَهْ١٩
Оятӣ
Аммо ҳар кас, ки номаи аъмолашро ба дасти росташ диҳанд, мегӯяд: «Ном'аи маро бигиреду бихонед.
20
إِنِّى ظَنَنتُ أَنِّى مُلَٰقٍ حِسَابِيَهْ٢٠
Оятӣ
Ман яқин доштам, ки ҳисоби худро хоҳам дид».
21
فَهُوَ فِى عِيشَةٍ رَّاضِيَةٍ٢١
Оятӣ
Пас ӯ дар як зиндагии писандидаву хуш хоҳад буд
22
فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍ٢٢
Оятӣ
дар биҳиште олӣ,
23
قُطُوفُهَا دَانِيَةٌ٢٣
Оятӣ
ки меваҳояш наздикшаванда бошад.
24
كُلُواْ وَٱشْرَبُواْ هَنِيٓـًٔۢا بِمَآ أَسْلَفْتُمْ فِى ٱلْأَيَّامِ ٱلْخَالِيَةِ٢٤
Оятӣ
Бихӯреду биёшомед, гуворо бод шуморо. Инҳо мукофоти амалҳоест, ки дар айёми гузашта ба ҷой меовардаед!»
25
وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَٰلَيْتَنِى لَمْ أُوتَ كِتَٰبِيَهْ٢٥
Оятӣ
Аммо он кас, ки номаи аъмолашро ба дасти чапаш диҳанд, мегӯяд: «Эй кош,, номаи маро ба дасти ман намедоданд
26
وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ٢٦
Оятӣ
ва надониста будам, ки ҳисоби ман чист!
27
يَٰلَيْتَهَا كَانَتِ ٱلْقَاضِيَةَ٢٧
Оятӣ
Эй кош, ҳамон марг мебуду бас!
28
مَآ أَغْنَىٰ عَنِّى مَالِيَهْ ۜ٢٨
Оятӣ
Дороии ман маро фоида набахшид,
29
هَلَكَ عَنِّى سُلْطَٰنِيَهْ٢٩
Оятӣ
қудрати ман аз дасти ман бирафт!»
30
خُذُوهُ فَغُلُّوهُ٣٠
Оятӣ
«Бигиредаш, занҷираш кунед!
31
ثُمَّ ٱلْجَحِيمَ صَلُّوهُ٣١
Оятӣ
Ва ба ҷаҳаннамаш дараред!
32
ثُمَّ فِى سِلْسِلَةٍ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًا فَٱسْلُكُوهُ٣٢
Оятӣ
Ва ӯро бо занҷире ба дарозии ҳафтод зироъ (аз оринҷ то ангушт) бикашед!
33
إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ ٱلْعَظِيمِ٣٣
Оятӣ
Зеро ба Худои бузург имон надошт
34
وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ٣٤
Оятӣ
ва ба таъом додан ба мискинон касеро тарғиб намекард.
35
فَلَيْسَ لَهُ ٱلْيَوْمَ هَٰهُنَا حَمِيمٌ٣٥
Оятӣ
Дар он рӯз дар он ҷо ҳеҷ дӯсте нахоҳад дошт.
36
وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍ٣٦
Оятӣ
Таъомаш чизе ғайри чирку хуни аҳли дӯзах нест,
37
لَّا يَأْكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلْخَٰطِـُٔونَ٣٧
Оятӣ
Танҳо хатокорон аз он таъом мехӯранд,
38
فَلَآ أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ٣٨
Оятӣ
Пас савганд ба он чи мебинед
39
وَمَا لَا تُبْصِرُونَ٣٩
Оятӣ
ва он чӣ намебинед,
40
إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ٤٠
Оятӣ
ки ин сухани фиристодае бузургвор аст,
41
وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍ ۚ قَلِيلًا مَّا تُؤْمِنُونَ٤١
Оятӣ
на сухани шоире. Чӣ андак имон меоварад!
42
وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍ ۚ قَلِيلًا مَّا تَذَكَّرُونَ٤٢
Оятӣ
Ва низ сухани коҳине (фолбин, ҷодугар) нест. Чӣ андак панд мегиред!
43
تَنزِيلٌ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ٤٣
Оятӣ
Аз ҷониби Парвардигри ҷаҳониён нозил шуда аст.
44
وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ ٱلْأَقَاوِيلِ٤٤
Оятӣ
Агар паёмбар баъзе суханонро бофта бар мо мебаст, («аз ҷониби худост» — мегуфт).
45
لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِٱلْيَمِينِ٤٥
Оятӣ
бо қудрат ӯро фурӯ мегирифтем,
46
ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ ٱلْوَتِينَ٤٦
Оятӣ
сипас раги дилашро пора, мекардем
47
فَمَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَٰجِزِينَ٤٧
Оятӣ
ва ҳеҷ як аз шуморо тавони он набувад, ки монеъ шавад.
48
وَإِنَّهُۥ لَتَذْكِرَةٌ لِّلْمُتَّقِينَ٤٨
Оятӣ
Ва Қуръон барои парҳезгорон пандест.
49
وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ٤٩
Оятӣ
Мо медонем, ки аз миёни шумо касоне ҳастанд, ки такзиб мекунанд, (дурӯғ мешумуранд).
50
وَإِنَّهُۥ لَحَسْرَةٌ عَلَى ٱلْكَٰفِرِينَ٥٠
Оятӣ
Ва Қуръон кофиронро мояи пушаймонӣ аст.
51
وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلْيَقِينِ٥١
Оятӣ
Ва он сухани ҳақ ва яқин аст.
52
فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ٥٢
Оятӣ
Пас ба номи Парвардигори бузургат тасбеҳ (бигӯй.