Ал-Охир (Охир) — Он Зоте, ки вуҷудаш анҷом надорад ва пас аз Ӯ ҳеҷ чиз буда наметавонад. Номи зебои Ал-Аввал ба он ишора мекунад, ки тамоми мавҷудот аз ҷониби Аллоҳ ният ва офарида шудааст, номи Ал-Охир бошад ёдовар мешавад, ки ҳама чиз ба сӯи Ӯ бармегардад ва ба иродаи Ӯ вобаста аст. Чунон ки дар ин бора дар Қуръон гуфта шудааст: «Огоҳ бошед, ки ҳамаи корҳо ба Худо бозмегардад!» (Сура 42 «Шуро», Оят 53).