Сура 26
Шуаро
n
Шоирон
227 оят |
Макка
МаккаСура 26 • Оят 1 аз 227 • Пора 193⁄8 • Саҳифа 367
Шуаро
2
1
۞ طسٓمٓ١
Оятӣ
То, син, мим.
2
تِلْكَ ءَايَٰتُ ٱلْكِتَٰبِ ٱلْمُبِينِ٢
Оятӣ
Инҳост оёти ин китоби равшан(-у фаҳмо)
3
لَعَلَّكَ بَٰخِعٌ نَّفْسَكَ أَلَّا يَكُونُواْ مُؤْمِنِينَ٣
Оятӣ
Шояд аз ин, ки имон намеоваранд, худро ҳалок созӣ.
4
إِن نَّشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ ءَايَةً فَظَلَّتْ أَعْنَٰقُهُمْ لَهَا خَٰضِعِينَ٤
Оятӣ
Агар бихоҳем, аз осмон барояшон мӯъҷизае нозил мекунем, ки дар баробари он ба фармонбарӣ сар фуруд оваранд.
5
وَمَا يَأْتِيهِم مِّن ذِكْرٍ مِّنَ ٱلرَّحْمَٰنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كَانُواْ عَنْهُ مُعْرِضِينَ٥
Оятӣ
Барояшон ҳар сухани тозае аз Худои раҳмон нозил шавад, албатта аз он рӯгардонӣ мекунанд.
6
فَقَدْ كَذَّبُواْ فَسَيَأْتِيهِمْ أَنۢبَٰٓؤُاْ مَا كَانُواْ بِهِۦ يَسْتَهْزِءُونَ٦
Оятӣ
Пас дурӯғ бароварданд. Ба зуди хабари он чизҳое, ки масхарааш мекарданд, ба онҳо бирасад.
7
أَوَلَمْ يَرَوْاْ إِلَى ٱلْأَرْضِ كَمْ أَنۢبَتْنَا فِيهَا مِن كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ٧
Оятӣ
Оё ба замин нанигаристаанд, ки чӣ қадар аз ҳар гуна гиёҳони некӯ дар он рӯёнидаем.
8
إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ٨
Оятӣ
Дар ин ибратест, вале бештарашон мӯъмин набудаанд.
9
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ٩
Оятӣ
Ба ростӣ Парвардигори ту пирӯзманду меҳрубон аст!
10
وَإِذْ نَادَىٰ رَبُّكَ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱئْتِ ٱلْقَوْمَ ٱلظَّٰلِمِينَ١٠
Оятӣ
Ва Парвардигорат Мӯсоро нидо до, д, ки: эй Мӯсо, ба сӯи он мардуми ситамгор бирав:
11
قَوْمَ فِرْعَوْنَ ۚ أَلَا يَتَّقُونَ١١
Оятӣ
қавми Фиръавн. Оё намехоҳанд парҳезгор шаванд?
12
قَالَ رَبِّ إِنِّىٓ أَخَافُ أَن يُكَذِّبُونِ١٢
Оятӣ
Гуфт: «Эй Парвардигори ман, метарсам, ки дурӯғгӯям хонанд.
13
وَيَضِيقُ صَدْرِى وَلَا يَنطَلِقُ لِسَانِى فَأَرْسِلْ إِلَىٰ هَٰرُونَ١٣
Оятӣ
Ва дили ман танг гардад ва забонам кушода нашавад. Ҳорунро пайғамбарӣ деҳ!
14
وَلَهُمْ عَلَىَّ ذَنۢبٌ فَأَخَافُ أَن يَقْتُلُونِ١٤
Оятӣ
Ва бар ман ба гуноҳе даъвое доранд, метарсам, ки маро бикушанд».
15
قَالَ كَلَّا ۖ فَٱذْهَبَا بِـَٔايَٰتِنَآ ۖ إِنَّا مَعَكُم مُّسْتَمِعُونَ١٥
Оятӣ
Гуфт: «Ҳаргиз, оёти Маро ҳар ду назди онҳо бибаред, Мо низ бо шумо ҳастем ва гӯшкунандаем.
16
فَأْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُولَآ إِنَّا رَسُولُ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ١٦
Оятӣ
Пас назди Фиръавн равед ва бигӯед: «Мо расули Парвардигори ҷаҳониён ҳастем,
17
أَنْ أَرْسِلْ مَعَنَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ١٧
Оятӣ
ки банӣ-Исроилро бо мо бифиристӣ».
18
قَالَ أَلَمْ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدًا وَلَبِثْتَ فِينَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ١٨
Оятӣ
Гуфт: «Оё ба ҳангоми кӯдакӣ назди худ парваришат надодем ва ту чанд сол аз умратро дар миёни мо нагузаронидӣ?
19
وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ ٱلَّتِى فَعَلْتَ وَأَنتَ مِنَ ٱلْكَٰفِرِينَ١٩
Оятӣ
Ва он корро, ки аз ту оар зад, накардаӣ? Пас ту кофири неъматӣ».
20
قَالَ فَعَلْتُهَآ إِذًا وَأَنَاْ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ٢٠
Оятӣ
Гуфт: «Он вақт, ки чунон кардам, аз хатокорон будам.
21
فَفَرَرْتُ مِنكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِى رَبِّى حُكْمًا وَجَعَلَنِى مِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ٢١
Оятӣ
Ва чун аз шумо тарсидам, гурехтам. Вале Парвардигори мам ба ман паёмбарӣ дод ва маро дар шумори паёмбарон овард.
22
وَتِلْكَ نِعْمَةٌ تَمُنُّهَا عَلَىَّ أَنْ عَبَّدتَّ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ٢٢
Оятӣ
Ва миннати ин неъматро бар ман мекунӣ, ки банӣ-Исроилро ғулом сохтаӣ?»
23
قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ ٱلْعَٰلَمِينَ٢٣
Оятӣ
Фиръавн гуфт: «Парвардигори ҷаҳониён чист?»
24
قَالَ رَبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَآ ۖ إِن كُنتُم مُّوقِنِينَ٢٤
Оятӣ
Гуфт: «Агар ба яқин мепазиред, Парвардигори осмонҳову замин ва ҳар чӣ миёни онҳост»,
25
قَالَ لِمَنْ حَوْلَهُۥٓ أَلَا تَسْتَمِعُونَ٢٥
Оятӣ
Ба онон, ки дар атрофаш буданд, гуфт: «Оё нашунидед?»
26
قَالَ رَبُّكُمْ وَرَبُّ ءَابَآئِكُمُ ٱلْأَوَّلِينَ٢٦
Оятӣ
Гуфт; «Парвардпгори шумо ва Парвардигори падарони аввалини шумо».
27
قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ ٱلَّذِىٓ أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌ٢٧
Оятӣ
Фиръазн гуфт: «Ин паёмбаре, ки бар шумо фиристода шуда, девона аст».
28
قَالَ رَبُّ ٱلْمَشْرِقِ وَٱلْمَغْرِبِ وَمَا بَيْنَهُمَآ ۖ إِن كُنتُمْ تَعْقِلُونَ٢٨
Оятӣ
Гуфт: «Ӯст Парвардигори машрику мағриб ва ҳар чӣ миёни он дӯст, агар ақл кунед».
29
قَالَ لَئِنِ ٱتَّخَذْتَ إِلَٰهًا غَيْرِى لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ ٱلْمَسْجُونِينَ٢٩
Оятӣ
Фиръавн гуфт: «Агар ба ҷои ман каси дигареро ба худои гири, ба зиндонат меафканам».
30
قَالَ أَوَلَوْ جِئْتُكَ بِشَىْءٍ مُّبِينٍ٣٠
Оятӣ
Гуфт: «Ҳатто агар мӯъҷизае равшан барои ту оварда бошам?»
31
قَالَ فَأْتِ بِهِۦٓ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ٣١
Оятӣ
Гуфт; Агар рост мегӯӣ, онро биёвар».
32
فَأَلْقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِىَ ثُعْبَانٌ مُّبِينٌ٣٢
Оятӣ
Асояшро партофт. Ба ошкоро аждаҳое шуд.
33
وَنَزَعَ يَدَهُۥ فَإِذَا هِىَ بَيْضَآءُ لِلنَّٰظِرِينَ٣٣
Оятӣ
Ва дасташро берун овард. Дар назари бинандагон сафед менамуд.
34
قَالَ لِلْمَلَإِ حَوْلَهُۥٓ إِنَّ هَٰذَا لَسَٰحِرٌ عَلِيمٌ٣٤
Оятӣ
Ба бузургони қавмаш, ки канораш буданд, гуфт: «Ин мард ҷодугаре доност.
35
يُرِيدُ أَن يُخْرِجَكُم مِّنْ أَرْضِكُم بِسِحْرِهِۦ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ٣٥
Оятӣ
Мехоҳад ба ҷодуи. худ шуморо аз сарзаминатон берун кунад. Чӣ раъй медиҳед?»
36
قَالُوٓاْ أَرْجِهْ وَأَخَاهُ وَٱبْعَثْ فِى ٱلْمَدَآئِنِ حَٰشِرِينَ٣٦
Оятӣ
Гуфтанд: «Аз ӯ ва ба бародараш мӯҳлат бихоҳ ва касон ба шаҳрҳо бифирист,
37
يَأْتُوكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلِيمٍ٣٧
Оятӣ
то ҳар ҷодугари доноеро, ки ҳаёт, назди ту биёранд».
38
فَجُمِعَ ٱلسَّحَرَةُ لِمِيقَٰتِ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ٣٨
Оятӣ
Ҷодугаронро дар рӯзе муъайян ба ваъдагоҳ оварданд.
39
وَقِيلَ لِلنَّاسِ هَلْ أَنتُم مُّجْتَمِعُونَ٣٩
Оятӣ
Ва мардумро гуфтанд: «Оё шумо низ ҷамъ меоед?
40
لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ ٱلسَّحَرَةَ إِن كَانُواْ هُمُ ٱلْغَٰلِبِينَ٤٠
Оятӣ
То агар ҷодугарон пирӯз омаданд, ҳама ба онҳо пайравӣ кунем!»
41
فَلَمَّا جَآءَ ٱلسَّحَرَةُ قَالُواْ لِفِرْعَوْنَ أَئِنَّ لَنَا لَأَجْرًا إِن كُنَّا نَحْنُ ٱلْغَٰلِبِينَ٤١
Оятӣ
Чун ҷодугарон омаданд, ба Фиръавн гуфтанд: «Оё агар мо пирӯз шавем, моро музде хоҳад буд?»
42
قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ إِذًا لَّمِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ٤٢
Оятӣ
Гуфт: «Оре, ҳама аз наздиконам хоҳед буд».
43
قَالَ لَهُم مُّوسَىٰٓ أَلْقُواْ مَآ أَنتُم مُّلْقُونَ٤٣
Оятӣ
Мӯсо ба онҳо гуфт: «Ҳар чӣ мехоҳед, партофтан, бипартоед!»
44
فَأَلْقَوْاْ حِبَالَهُمْ وَعِصِيَّهُمْ وَقَالُواْ بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ ٱلْغَٰلِبُونَ٤٤
Оятӣ
Онон ресмонҳову чубҳои худ бияфканданд ва гуфтанд: «Ба иззати Фиръавн, ки мо пирӯз шудем!»
45
فَأَلْقَىٰ مُوسَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِىَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ٤٥
Оятӣ
Ва Мӯсо асояшро партофт. Ногоҳ ҳамаи он дурӯғҳоеро, ки сохта буданд, фурӯ бурд.
46
فَأُلْقِىَ ٱلسَّحَرَةُ سَٰجِدِينَ٤٦
Оятӣ
Ҷодугарон ба саҷда афтоданд.
47
قَالُوٓاْ ءَامَنَّا بِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ٤٧
Оятӣ
Гуфтанд: «Ба Парвардигори ҷаҳониён имон овардем,
48
رَبِّ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ٤٨
Оятӣ
Парвардигори Мӯсо ва Ҳорун!»
49
قَالَ ءَامَنتُمْ لَهُۥ قَبْلَ أَنْ ءَاذَنَ لَكُمْ ۖ إِنَّهُۥ لَكَبِيرُكُمُ ٱلَّذِى عَلَّمَكُمُ ٱلسِّحْرَ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ۚ لَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُم مِّنْ خِلَٰفٍ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ٤٩
Оятӣ
Гуфт: «Оё пеш аз он, ки шуморо рухсат диҳам, имон овардед? Албатта он мард бузурги шумост, ки шуморо ҷоду омӯхтааст. Хоҳед дид. Акнун дастҳову поҳоятонро аз чапу рост хоҳам бурид ва ҳамаатонро бар дор хоҳам кард!»
50
قَالُواْ لَا ضَيْرَ ۖ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا مُنقَلِبُونَ٥٠
Оятӣ
Гуфтанд: «Боке нест, мо назди Парвардигорамон бозмегардем.
51
إِنَّا نَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَٰيَٰنَآ أَن كُنَّآ أَوَّلَ ٱلْمُؤْمِنِينَ٥١
Оятӣ
Мо умед медорем, ки Парвардигорамон хатоҳои моро бубахшад, ки мо нахустин касоне ҳастем, ки имон овардем».
52
۞۞ وَأَوْحَيْنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِىٓ إِنَّكُم مُّتَّبَعُونَ٥٢
Оятӣ
Ва ба Мӯсо ваҳй кардем, ки шабҳангом бандагони Маро берун бибар, ки аз паи шумо биёянд.
53
فَأَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِى ٱلْمَدَآئِنِ حَٰشِرِينَ٥٣
Оятӣ
Ва Фиръавн ҷамъоварандагони сипоҳро ба шаҳрҳо фиристод.
54
إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَشِرْذِمَةٌ قَلِيلُونَ٥٤
Оятӣ
ки инҳо гурӯҳе андаканд
55
وَإِنَّهُمْ لَنَا لَغَآئِظُونَ٥٥
Оятӣ
ва моро ба хашм овардаанд
56
وَإِنَّا لَجَمِيعٌ حَٰذِرُونَ٥٦
Оятӣ
ва мо ҳамагӣ омодаи ҷангем.
57
فَأَخْرَجْنَٰهُم مِّن جَنَّٰتٍ وَعُيُونٍ٥٧
Оятӣ
Пас онҳоро аз борҳову чашмасорҳо берун кардем
58
وَكُنُوزٍ وَمَقَامٍ كَرِيمٍ٥٨
Оятӣ
ва аз ганҷҳову хонаҳои некӯ,
59
كَذَٰلِكَ وَأَوْرَثْنَٰهَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ٥٩
Оятӣ
ба ин тарз ҳамаро ба банӣ-Исроил вогузоштем
60
فَأَتْبَعُوهُم مُّشْرِقِينَ٦٠
Оятӣ
Фиръавниён ба ҳангоми баромадани офтоб аз паи онҳо рафтанд.
61
فَلَمَّا تَرَٰٓءَا ٱلْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَٰبُ مُوسَىٰٓ إِنَّا لَمُدْرَكُونَ٦١
Оятӣ
Чун он ду гурӯҳ якдигарро диданд, ёрони Мӯсо гуфтанд: «Гирифтор омадем!»
62
قَالَ كَلَّآ ۖ إِنَّ مَعِىَ رَبِّى سَيَهْدِينِ٦٢
Оятӣ
Гуфт: «Ҳаргиз, Парвардигори ман бо ман аст ва маро роҳ хоҳад нишон дод».
63
فَأَوْحَيْنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱضْرِب بِّعَصَاكَ ٱلْبَحْرَ ۖ فَٱنفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍ كَٱلطَّوْدِ ٱلْعَظِيمِ٦٣
Оятӣ
Пас ба Мӯсо ваҳй кардем, ки асоятро ба дарё бизан. Дарё бишикофт ва ҳар пора чун кӯҳе азим гашт.
64
وَأَزْلَفْنَا ثَمَّ ٱلْـَٔاخَرِينَ٦٤
Оятӣ
Ва он гурӯҳи дигарро низ ба дарё расонидем.
65
وَأَنجَيْنَا مُوسَىٰ وَمَن مَّعَهُۥٓ أَجْمَعِينَ٦٥
Оятӣ
Мӯсо ва ҳамаи ҳамроҳонашро наҷот додем.
66
ثُمَّ أَغْرَقْنَا ٱلْـَٔاخَرِينَ٦٦
Оятӣ
Ва он дигаронро ғарк сохтем.
67
إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ٦٧
Оятӣ
Албатта дар ин ибратест ва бештаринашон имон наоварданд!
68
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ٦٨
Оятӣ
Албатта Парвардигори ту пирӯзманду бахшанда аст!
69
وَٱتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ إِبْرَٰهِيمَ٦٩
Оятӣ
Ва достони Иброҳимро барояшон тиловат кун!
70
إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِۦ مَا تَعْبُدُونَ٧٠
Оятӣ
Он гоҳ ки ба падару қавми худ гуфт: «Чӣ мепарастед?»
71
قَالُواْ نَعْبُدُ أَصْنَامًا فَنَظَلُّ لَهَا عَٰكِفِينَ٧١
Оятӣ
Гуфтачкд: «Бутонеро мепарастем ва муқими остонашон ҳастем».
72
قَالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ٧٢
Оятӣ
Гуфт: «Оё вақте онҳоро мехонед, садоятонро мешунаванд?
73
أَوْ يَنفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ٧٣
Оятӣ
Ё барои шумо фоидаву зиёне доранд?»
74
قَالُواْ بَلْ وَجَدْنَآ ءَابَآءَنَا كَذَٰلِكَ يَفْعَلُونَ٧٤
Оятӣ
Гуфтанд: «На, падаронамонро дидаем, ки чунин мекардаанд».
75
قَالَ أَفَرَءَيْتُم مَّا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ٧٥
Оятӣ
Гуфт: Оё медонед, ки чӣ мепарастидаед
76
أَنتُمْ وَءَابَآؤُكُمُ ٱلْأَقْدَمُونَ٧٦
Оятӣ
шумо ва падаронатон?
77
فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّ لِّىٓ إِلَّا رَبَّ ٱلْعَٰلَمِينَ٧٧
Оятӣ
Онҳо душманони мананд, вале Парвардигори ҷаҳониён дӯсти ман аст.
78
ٱلَّذِى خَلَقَنِى فَهُوَ يَهْدِينِ٧٨
Оятӣ
Он, ки маро биёфарида, сипас роҳнамоиям мекунад
79
وَٱلَّذِى هُوَ يُطْعِمُنِى وَيَسْقِينِ٧٩
Оятӣ
ва он, ки ба ман таъом медиҳад ва маро об медиҳад.
80
وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ٨٠
Оятӣ
ва чун бемор шавам, шифоям мебахшад
81
وَٱلَّذِى يُمِيتُنِى ثُمَّ يُحْيِينِ٨١
Оятӣ
ва он, ки маро мемиронад ва сипас зинда мекунад
82
وَٱلَّذِىٓ أَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لِى خَطِيٓـَٔتِى يَوْمَ ٱلدِّينِ٨٢
Оятӣ
ва он, ки умед медорам, ки дар рӯзи қиёмат хатоямро бибахшояд.
83
رَبِّ هَبْ لِى حُكْمًا وَأَلْحِقْنِى بِٱلصَّٰلِحِينَ٨٣
Оятӣ
Эй Парвардигори ман, маро ҳикмат бахш ва маро ба шоистагон бипайванд.
84
وَٱجْعَل لِّى لِسَانَ صِدْقٍ فِى ٱلْـَٔاخِرِينَ٨٤
Оятӣ
Ва зикри неки маро дар даҳони ояндагон андоз
85
وَٱجْعَلْنِى مِن وَرَثَةِ جَنَّةِ ٱلنَّعِيمِ٨٥
Оятӣ
ва маро аз ворисони биҳишти пурнеъмат қарор деҳ
86
وَٱغْفِرْ لِأَبِىٓ إِنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ٨٦
Оятӣ
ва падарамро биёмурз, ки аз гумроҳон аст
87
وَلَا تُخْزِنِى يَوْمَ يُبْعَثُونَ٨٧
Оятӣ
ва дар рӯзи қиёмат маро расво масоз,
88
يَوْمَ لَا يَنفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ٨٨
Оятӣ
рӯзе, ки на мол нафъ медиҳад ва на фарзандон,
89
إِلَّا مَنْ أَتَى ٱللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ٨٩
Оятӣ
ғайри он кас, ки бо қалбе покиза аз ширк ба назди Худо биёяд!»
90
وَأُزْلِفَتِ ٱلْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ٩٠
Оятӣ
Ва биҳиштро барои парҳезгорон наздик оранд.
91
وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِلْغَاوِينَ٩١
Оятӣ
Ва ҷаҳаннамро дар назари кофирон ошкор кунанд.
92
وَقِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ٩٢
Оятӣ
Ба онҳо гӯянд: Чизҳое, ки ба ҷои Худои якто мепарастидед, куҷоянд?
93
مِن دُونِ ٱللَّهِ هَلْ يَنصُرُونَكُمْ أَوْ يَنتَصِرُونَ٩٣
Оятӣ
Оё ёриатон мекунанд, ё худ ёрӣ меҷӯянд?»
94
فَكُبْكِبُواْ فِيهَا هُمْ وَٱلْغَاوُۥنَ٩٤
Оятӣ
Онҳо ва кофиронро сармагун дар ҷаҳаннам андозанд
95
وَجُنُودُ إِبْلِيسَ أَجْمَعُونَ٩٥
Оятӣ
ва ҳамаи лашкари Иблисро.
96
قَالُواْ وَهُمْ فِيهَا يَخْتَصِمُونَ٩٦
Оятӣ
Ва дар ҳоле, ки дар ҷаҳаннам бо якдигар ҳусумат мекунанду, мегӯянд:
97
تَٱللَّهِ إِن كُنَّا لَفِى ضَلَٰلٍ مُّبِينٍ٩٧
Оятӣ
«Ба Худо савганд, ки мо дар гумроҳии ошкор будем,
98
إِذْ نُسَوِّيكُم بِرَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ٩٨
Оятӣ
он гоҳ ки шуморо бо Парвардигори ҷаҳониён баробар медонистем.
99
وَمَآ أَضَلَّنَآ إِلَّا ٱلْمُجْرِمُونَ٩٩
Оятӣ
Ва моро бадкорон гумроҳ сохтанд
100
فَمَا لَنَا مِن شَٰفِعِينَ١٠٠
Оятӣ
ва акнун моро шафеъоне (халоскунандаҳое) нест
101
وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمٍ١٠١
Оятӣ
ва моро дӯсти меҳрубоне нест.
102
فَلَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَكُونَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ١٠٢
Оятӣ
Кош бори дигар ба дунё бозгардем, то аз мӯъминон гардем».
103
إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ١٠٣
Оятӣ
Дар ин ибратест ва бештаринашон имон наёварданд.
104
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ١٠٤
Оятӣ
Албатта Парвардигори ту ғолибу меҳрубон аст!
105
كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ ٱلْمُرْسَلِينَ١٠٥
Оятӣ
Қавми Нӯҳ паёмбаронро дурӯғ барозарданд.
106
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ١٠٦
Оятӣ
Он гоҳ ки бародарашон Нӯҳ ба онҳо гуфт: «Оё наметарсед?
107
إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ١٠٧
Оятӣ
Ман барои шумо паёмбаре ростгӯ ҳастам.
108
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ١٠٨
Оятӣ
Аз Худо битарсед ва ба ман итоъат кунед.
109
وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ١٠٩
Оятӣ
Ман аз шумо дар баробари ҳидояти худ музде наметалабам. Музди ман танҳо бар ӯҳдаи Парвардигори ҷаҳониён аст.
110
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ١١٠
Оятӣ
Пас аз Худо битарсед ва ба ман итоъат кунед!»
111
۞۞ قَالُوٓاْ أَنُؤْمِنُ لَكَ وَٱتَّبَعَكَ ٱلْأَرْذَلُونَ١١١
Оятӣ
Гуфтанд: «Оё ба ту имон биёварем ва ҳол он ки камбағалон пайрави ту ҳастанд?»
112
قَالَ وَمَا عِلْمِى بِمَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ١١٢
Оятӣ
Гуфт: «Дониши ман ба корҳое, ки мекунанд, намерасад.
113
إِنْ حِسَابُهُمْ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّى ۖ لَوْ تَشْعُرُونَ١١٣
Оятӣ
Агар мефаҳмед, ҳисобаш танҳо бо Парвардигори ман аст.
114
وَمَآ أَنَاْ بِطَارِدِ ٱلْمُؤْمِنِينَ١١٤
Оятӣ
Ва ман мӯъминонро дур намекунам.
115
إِنْ أَنَاْ إِلَّا نَذِيرٌ مُّبِينٌ١١٥
Оятӣ
Бимдиҳандае ошкор ҳастам».
116
قَالُواْ لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَٰنُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلْمَرْجُومِينَ١١٦
Оятӣ
Гуфтанд: «Эй Нӯҳ агар бас накунӣ, сангсор мешавӣ».
117
قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِى كَذَّبُونِ١١٧
Оятӣ
Гуфт: «Эй Парвардигори ман, қавми ман маро дурӯғ мебароранд.
118
فَٱفْتَحْ بَيْنِى وَبَيْنَهُمْ فَتْحًا وَنَجِّنِى وَمَن مَّعِىَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ١١٨
Оятӣ
Миёни ману онҳо роҳе баркушой ва марову мӯъминони ҳамроҳи маро наҷот бидеҳ».
119
فَأَنجَيْنَٰهُ وَمَن مَّعَهُۥ فِى ٱلْفُلْكِ ٱلْمَشْحُونِ١١٩
Оятӣ
Ӯ ва ҳамроҳонашро дар он киштии пур наҷот додем.
120
ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ ٱلْبَاقِينَ١٢٠
Оятӣ
Ва боқиро ғарк, кардем.
121
إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ١٢١
Оятӣ
Албатта дар ин ибратест ва бештаринашон имон наёварданд.
122
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ١٢٢
Оятӣ
Албатта Парвардигори ту ғолибу меҳрубон аст!
123
كَذَّبَتْ عَادٌ ٱلْمُرْسَلِينَ١٢٣
Оятӣ
Қавми Од паёмбаронро такзиб карданд (дурӯғ бароварданд).
124
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ١٢٤
Оятӣ
Он гоҳ, ки бародарашон Ҳуд гуфт: «Оё наметарсед?
125
إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ١٢٥
Оятӣ
Ман барои шумо паёмбаре ростгӯ ҳастам.
126
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ١٢٦
Оятӣ
Аз Худо битарсед ва ба ман итоъат кунед.
127
وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ١٢٧
Оятӣ
Ман аз шумо дар баробари ҳидояти худ музде наметалабам. Музди ман танҳо бар ӯҳдаи Парвардигори ҷаҳониён аст.
128
أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ ءَايَةً تَعْبَثُونَ١٢٨
Оятӣ
Оё бар сари ҳар баландӣ ба беҳудагӣ биное баланд месозед?
129
وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ١٢٩
Оятӣ
Ва бад-ин пиндор, ки ҳамеша зиндаед, қасрхое бино мекунед?
130
وَإِذَا بَطَشْتُم بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ١٣٠
Оятӣ
Ва ҳар гоҳ интиқом гиред, чун бераҳмон интиқом мегиред?
131
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ١٣١
Оятӣ
Пас аз Худо битарсед ва аз ман итоъат кунед.
132
وَٱتَّقُواْ ٱلَّذِىٓ أَمَدَّكُم بِمَا تَعْلَمُونَ١٣٢
Оятӣ
Ва битарсед аз он Худое, ки он чиро, ки медонед, ба шумо ато кардааст.
133
أَمَدَّكُم بِأَنْعَٰمٍ وَبَنِينَ١٣٣
Оятӣ
Ва ба шумо чорпоёну фарзандон ато кардааст.
134
وَجَنَّٰتٍ وَعُيُونٍ١٣٤
Оятӣ
ва боғҳову чашмасорон.
135
إِنِّىٓ أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ١٣٥
Оятӣ
Ман аз азоби рӯзе бузург бар шумо бимнокам».
136
قَالُواْ سَوَآءٌ عَلَيْنَآ أَوَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُن مِّنَ ٱلْوَٰعِظِينَ١٣٦
Оятӣ
Гуфтанд: «Барюй мо яксон аст, ки моро панд диҳӣ ё панд надиҳӣ.
137
إِنْ هَٰذَآ إِلَّا خُلُقُ ٱلْأَوَّلِينَ١٣٧
Оятӣ
Инҳо ҷуз ҳамон дурӯғу найранги пешиниён нест.
138
وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ١٣٨
Оятӣ
Ва мо азоб нахоҳем шуд».
139
فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْنَٰهُمْ ۗ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ١٣٩
Оятӣ
Пас дурӯғаш бароварданд ва Мо ононро ҳалок кардем. Албатта дар ин ибратест ва бештаринашон имон наёварданд!
140
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ١٤٠
Оятӣ
Албатта Парвардигори ту ғолибу меҳрубон аст!
141
كَذَّبَتْ ثَمُودُ ٱلْمُرْسَلِينَ١٤١
Оятӣ
Қавми Самуд паёмбаронро дурӯғ бароварданд,
142
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صَٰلِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ١٤٢
Оятӣ
Он гоҳ ки бародарашон Солеҳ гуфт: «Оё наметарсед?
143
إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ١٤٣
Оятӣ
Ман барои шумо паёмбаре ростгӯ ҳастам.
144
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ١٤٤
Оятӣ
Аз Худо битарсед ва ба ман итоъат кунед!
145
وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ١٤٥
Оятӣ
Ман аз шумо дар баробари ҳидояти худ музде наметалабам. Музди ман танҳо бар ӯҳдаи Парвардигори ҷаҳониён аст!
146
أَتُتْرَكُونَ فِى مَا هَٰهُنَآ ءَامِنِينَ١٤٦
Оятӣ
Оё пиндоред, ки шуморо дар ин неъматҳо эмин раҳо мекунанд?
147
فِى جَنَّٰتٍ وَعُيُونٍ١٤٧
Оятӣ
Дар боғҳову чашмасорҳо?
148
وَزُرُوعٍ وَنَخْلٍ طَلْعُهَا هَضِيمٌ١٤٨
Оятӣ
Ва киштзорҳову наҳлҳо (хурмозорҳо) бо он шукуфаҳои нарму латиф?
149
وَتَنْحِتُونَ مِنَ ٱلْجِبَالِ بُيُوتًا فَٰرِهِينَ١٤٩
Оятӣ
Ва шодмон дар кӯҳҳо хонаҳое метарошед?
150
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ١٥٠
Оятӣ
Пас аз Худо битарсед ва ба ман итоъат кунед!
151
وَلَا تُطِيعُوٓاْ أَمْرَ ٱلْمُسْرِفِينَ١٥١
Оятӣ
Ва фармони ин исрофкоронро қабул накунед.
152
ٱلَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ١٥٢
Оятӣ
Инҳо, ки дар замин фасод мекунанд ва ислоҳ намекунанд».
153
قَالُوٓاْ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلْمُسَحَّرِينَ١٥٣
Оятӣ
Гуфтанд: «Ғайри ин нест, ки туро ҷоду кардаанд.
154
مَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا فَأْتِ بِـَٔايَةٍ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ١٥٤
Оятӣ
Ту низ башаре монанди мо ҳастӣ. Агар рост мегӯӣ, нишонае биёвар».
155
قَالَ هَٰذِهِۦ نَاقَةٌ لَّهَا شِرْبٌ وَلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ١٥٥
Оятӣ
Гуфт: «Ин модашутури ман аст. Як рӯз об хӯрдан ҳаққи ӯ бошад ва як рӯз ҳаққи шумо.
156
وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوٓءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ١٥٦
Оятӣ
Ба он осебе нарасонед, ки азоби рӯзе бузург шуморо фурӯ мегирад».
157
فَعَقَرُوهَا فَأَصْبَحُواْ نَٰدِمِينَ١٥٧
Оятӣ
Онро куштанд ва пушаймон шуданд.
158
فَأَخَذَهُمُ ٱلْعَذَابُ ۗ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ١٥٨
Оятӣ
Пас азоб онҳоро фурӯ гирифт., Албатта дар ин ибратест ва бештаринашон имон наёварданд.
159
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ١٥٩
Оятӣ
Албатта Парвардигори ту ғолибу меҳрубон аст!
160
كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ ٱلْمُرْسَلِينَ١٦٠
Оятӣ
Қавми Лут паёмбаронро дурӯғ бароварданд.
161
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ١٦١
Оятӣ
Он гоҳ, ки бародарашон Лут гуфт: «Оё наметарсед?
162
إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ١٦٢
Оятӣ
Мам барои шумо паёмбаре ростгӯ ҳастам.
163
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ١٦٣
Оятӣ
Аз Худо битарсед ва ба ман итоъат кунед!
164
وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ١٦٤
Оятӣ
Ман аз шумо дар баробари ҳидояти худ музде наметалабам. Музди ман танҳо бар ӯхдаи Парвардигори ҷаҳониён аст!
165
أَتَأْتُونَ ٱلذُّكْرَانَ مِنَ ٱلْعَٰلَمِينَ١٦٥
Оятӣ
Чаро аз миёни мардуми ҷаҳон бо мардон меомезед?
166
وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُم مِّنْ أَزْوَٰجِكُم ۚ بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ١٦٦
Оятӣ
Ва ҳамсаронеро, ки Парвардигоратон бароятон офаридааст, тарк мегӯед? На, шумо мардуме таҷовузкор ҳастед!»
167
قَالُواْ لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَٰلُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلْمُخْرَجِينَ١٦٧
Оятӣ
Гуфтанд: «Эй Лут, агар бас накунӣ, аз шаҳр берунат мекунем».
168
قَالَ إِنِّى لِعَمَلِكُم مِّنَ ٱلْقَالِينَ١٦٨
Оятӣ
Гуфт: «Ман бо кори шумо душманам.
169
رَبِّ نَجِّنِى وَأَهْلِى مِمَّا يَعْمَلُونَ١٦٩
Оятӣ
Эй Парвардигори ман, маро ва касонамро аз оқибати амале, ки мекунанд, наҷот бахш!»
170
فَنَجَّيْنَٰهُ وَأَهْلَهُۥٓ أَجْمَعِينَ١٧٠
Оятӣ
Ӯ ва ҳамаи касонашро наҷот додем,
171
إِلَّا عَجُوزًا فِى ٱلْغَٰبِرِينَ١٧١
Оятӣ
ғайри пиразане, ки хост бимонад.
172
ثُمَّ دَمَّرْنَا ٱلْـَٔاخَرِينَ١٧٢
Оятӣ
Сипас дигаронро ҳалок кардем,
173
وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِم مَّطَرًا ۖ فَسَآءَ مَطَرُ ٱلْمُنذَرِينَ١٧٣
Оятӣ
бар онҳо бороне боронидем ва чӣ бад буд борони таҳдидшудагон!
174
إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ١٧٤
Оятӣ
Албатта дар ин ибратест ва бештаринашон имон наёварданд.
175
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ١٧٥
Оятӣ
Албатта Парвардигори ту ғолибу меҳрубон аст!
176
كَذَّبَ أَصْحَٰبُ لْـَٔيْكَةِ ٱلْمُرْسَلِينَ١٧٦
Оятӣ
Мардуми Айка паёмбаронро дурӯғ бароварданд.
177
إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلَا تَتَّقُونَ١٧٧
Оятӣ
Он гоҳ ки Шуъайб ба онҳо гуфт: «Оё аз Худо наметарсед?
178
إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ١٧٨
Оятӣ
Ман барои шумо паёмбаре ростгӯ ҳастам.
179
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ١٧٩
Оятӣ
Аз Худо битарсед ва ба ман итоъат кунед!
180
وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ١٨٠
Оятӣ
Ман аз шумо дар баробари ҳидояти худ музде наметалабам. Музди ман танҳо бар ӯҳдаи Парвардигори ҷаҳониён аст.
181
۞۞ أَوْفُواْ ٱلْكَيْلَ وَلَا تَكُونُواْ مِنَ ٱلْمُخْسِرِينَ١٨١
Оятӣ
Паймонаро (зарфи ченкуниро) тамом бипардозед ва камфурӯшӣ макунед.
182
وَزِنُواْ بِٱلْقِسْطَاسِ ٱلْمُسْتَقِيمِ١٨٢
Оятӣ
Ва бо тарозуи дуруст вазн кунед.
183
وَلَا تَبْخَسُواْ ٱلنَّاسَ أَشْيَآءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْاْ فِى ٱلْأَرْضِ مُفْسِدِينَ١٨٣
Оятӣ
Ба мардум кам мадиҳед ва бебокона дар замин фасод макунед.
184
وَٱتَّقُواْ ٱلَّذِى خَلَقَكُمْ وَٱلْجِبِلَّةَ ٱلْأَوَّلِينَ١٨٤
Оятӣ
Аз он кас, ки шумо ва офаридагони пеш аз шуморо офаридааст, битарсед».
185
قَالُوٓاْ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلْمُسَحَّرِينَ١٨٥
Оятӣ
Гуфтанд: «Ғайри ин нест, ки туро ҷоду кардаанд.
186
وَمَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا وَإِن نَّظُنُّكَ لَمِنَ ٱلْكَٰذِبِينَ١٨٦
Оятӣ
Ту низ инсоне монанди мо ҳастӣ ва мепиндорем, ки дурӯғ мегӯӣ.
187
فَأَسْقِطْ عَلَيْنَا كِسَفًا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ١٨٧
Оятӣ
Агар рост мегӯӣ, порае аз осмонро бар сари мо андоз».
188
قَالَ رَبِّىٓ أَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ١٨٨
Оятӣ
Гуфт: «Парвардигори ман ба коро, ки мекунед, донотар аст».
189
فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمْ عَذَابُ يَوْمِ ٱلظُّلَّةِ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ١٨٩
Оятӣ
Пас дурӯғаш бароварданд ва дар он рӯзи абрӣ азоб ононро фурӯ гирифг. Ва он азоби рӯзе бузург буд!
190
إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ١٩٠
Оятӣ
Албатта дар ин ибратест ва бештаринашон имон наёварданд.
191
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ١٩١
Оятӣ
Албатта Парвардигори ту ғолибу меҳрубон аст.
192
وَإِنَّهُۥ لَتَنزِيلُ رَبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ١٩٢
Оятӣ
Ва ин китоб нозилшуда аз ҷониби Парвардигори ҷаҳониён аст.
193
نَزَلَ بِهِ ٱلرُّوحُ ٱلْأَمِينُ١٩٣
Оятӣ
Онро рӯҳуламин нозил кардааст
194
عَلَىٰ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ ٱلْمُنذِرِينَ١٩٤
Оятӣ
бар дили ту, то аз бимдиҳандагон бошӣ,
195
بِلِسَانٍ عَرَبِىٍّ مُّبِينٍ١٩٥
Оятӣ
ба забони арабии равшан.
196
وَإِنَّهُۥ لَفِى زُبُرِ ٱلْأَوَّلِينَ١٩٦
Оятӣ
Ва он дар навиштаҳои пешиниён низ ҳаст.
197
أَوَلَمْ يَكُن لَّهُمْ ءَايَةً أَن يَعْلَمَهُۥ عُلَمَٰٓؤُاْ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ١٩٧
Оятӣ
Оё ин нишона бар онҳо басанда нест, ки уламои банӣ-Исроил аз он огоҳанд?
198
وَلَوْ نَزَّلْنَٰهُ عَلَىٰ بَعْضِ ٱلْأَعْجَمِينَ١٩٨
Оятӣ
Агар онро бар яке аз аҷамон (ғайри арабҳо) нозил карда будем
199
فَقَرَأَهُۥ عَلَيْهِم مَّا كَانُواْ بِهِۦ مُؤْمِنِينَ١٩٩
Оятӣ
ва барояшон онро мехонд, ба он имон намеоварданд,
200
كَذَٰلِكَ سَلَكْنَٰهُ فِى قُلُوبِ ٱلْمُجْرِمِينَ٢٠٠
Оятӣ
Ба ин тарз Қуръонро дар дилҳои гунаҳкорон роҳ додем.
201
لَا يُؤْمِنُونَ بِهِۦ حَتَّىٰ يَرَوُاْ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَلِيمَ٢٠١
Оятӣ
Ба он имон намеоваранд то азоби дардоварро бубинанд.
202
فَيَأْتِيَهُم بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ٢٠٢
Оятӣ
Ва он азоб ногаҳон ва бехабар бар онон фурӯд меояд.
203
فَيَقُولُواْ هَلْ نَحْنُ مُنظَرُونَ٢٠٣
Оятӣ
Мегӯянд: «Оё моро мӯҳлате хоҳанд дод?»
204
أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ٢٠٤
Оятӣ
Оё ба азоби мо мешитобанд?
205
أَفَرَءَيْتَ إِن مَّتَّعْنَٰهُمْ سِنِينَ٢٠٥
Оятӣ
Дидӣ, ки ҳарчанд солҳо баҳрамандашон сохтем,
206
ثُمَّ جَآءَهُم مَّا كَانُواْ يُوعَدُونَ٢٠٦
Оятӣ
боз ҳам азобе, ки ба онҳо ваъда шуда буд, бар сарашон омад.
207
مَآ أَغْنَىٰ عَنْهُم مَّا كَانُواْ يُمَتَّعُونَ٢٠٧
Оятӣ
Он баҳрамандиҳо ба ҳолашон нафъ накард?
208
وَمَآ أَهْلَكْنَا مِن قَرْيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنذِرُونَ٢٠٨
Оятӣ
Мо ҳеҷ деҳаеро ҳалок накардем, ҷуз он, ки барояшон бимдиҳандагоне буданд,
209
ذِكْرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَٰلِمِينَ٢٠٩
Оятӣ
то пандашон диҳанд. Зеро мо ситамкор нестем.
210
وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ ٱلشَّيَٰطِينُ٢١٠
Оятӣ
Ва ин Қуръонро шайтонҳо нозил накардаанд.
211
وَمَا يَنۢبَغِى لَهُمْ وَمَا يَسْتَطِيعُونَ٢١١
Оятӣ
Онон на лоиқи ин коранд ва на тавони он доранд.
212
إِنَّهُمْ عَنِ ٱلسَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ٢١٢
Оятӣ
Шайтонҳоро аз шунидани ваҳй дур доштаанд.
213
فَلَا تَدْعُ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ فَتَكُونَ مِنَ ٱلْمُعَذَّبِينَ٢١٣
Оятӣ
Пас бо Худои якто худои дигареро махон, то мабод дар шумори азобшавандагон дароӣ.
214
وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ ٱلْأَقْرَبِينَ٢١٤
Оятӣ
Хешовандони наздикатро битарсон.
215
وَٱخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ ٱتَّبَعَكَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ٢١٥
Оятӣ
Дар баробари ҳар як аз мӯъминон, ки ба ту пайравӣ мекунад, хоксору нарм бош!
216
فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّى بَرِىٓءٌ مِّمَّا تَعْمَلُونَ٢١٦
Оятӣ
Ва агар бар ту нофармони карданд, бигӯ: «Ман аз корҳои шумо безорам!»
217
وَتَوَكَّلْ عَلَى ٱلْعَزِيزِ ٱلرَّحِيمِ٢١٧
Оятӣ
Ва бар Худои пирӯзманду меҳрубон таваккал кун.
218
ٱلَّذِى يَرَىٰكَ حِينَ تَقُومُ٢١٨
Оятӣ
Он, ки туро мебинад, он гоҳ, ки бармехезӣ
219
وَتَقَلُّبَكَ فِى ٱلسَّٰجِدِينَ٢١٩
Оятӣ
ва намоз хонданатро бо дигар намозгузорон мебинад.
220
إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ٢٢٠
Оятӣ
Албатта Ӯст шунавои доно!
221
هَلْ أُنَبِّئُكُمْ عَلَىٰ مَن تَنَزَّلُ ٱلشَّيَٰطِينُ٢٢١
Оятӣ
Оё шуморо огоҳ кунам, ки шайтонҳо ба назди киҳо меоянд?
222
تَنَزَّلُ عَلَىٰ كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ٢٢٢
Оятӣ
Бар ҳар дурӯғгӯи гунаҳкор меоянд.
223
يُلْقُونَ ٱلسَّمْعَ وَأَكْثَرُهُمْ كَٰذِبُونَ٢٢٣
Оятӣ
Гӯш медиҳанд ва бештаринашон дурӯғгӯёнанд.
224
وَٱلشُّعَرَآءُ يَتَّبِعُهُمُ ٱلْغَاوُۥنَ٢٢٤
Оятӣ
Ва гумроҳон аз паи шоирон мераванд.
225
أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِى كُلِّ وَادٍ يَهِيمُونَ٢٢٥
Оятӣ
Оё надидаӣ, ки шоирон дар ҳар водие саргаштаанд?
226
وَأَنَّهُمْ يَقُولُونَ مَا لَا يَفْعَلُونَ٢٢٦
Оятӣ
Ва чизҳо мегӯянд, ки худ амал намекунанд?
227
إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ وَذَكَرُواْ ٱللَّهَ كَثِيرًا وَٱنتَصَرُواْ مِنۢ بَعْدِ مَا ظُلِمُواْ ۗ وَسَيَعْلَمُ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓاْ أَىَّ مُنقَلَبٍ يَنقَلِبُونَ٢٢٧
Оятӣ
Ғайри онҳо, ки имон оварданд ва корҳои шоиста карданд ва Худоро фаровон ёд карданд ва чун мавриди ситам воқеъ шуданд, интиқом гирифтанд. Ва ситамкорон ба зуди хоҳанд донист, ки ба чӣ маконе бозмегарданд.