Сура 51
Зориёт
c
Бодҳои пароканда
60 оят |
Макка
МаккаСура 51 • Оят 1 аз 60 • Пора 268⁄8 • Саҳифа 520
Зориёт
2
1
وَٱلذَّٰرِيَٰتِ ذَرْوًا١
Оятӣ
Савганд ба бодҳое, ки хок пароканда мекунанд,
2
فَٱلْحَٰمِلَٰتِ وِقْرًا٢
Оятӣ
савганд, ба абрҳои гаронбор,
3
فَٱلْجَٰرِيَٰتِ يُسْرًا٣
Оятӣ
савганд ба киштиҳое, ки ба осонӣ равонанд
4
فَٱلْمُقَسِّمَٰتِ أَمْرًا٤
Оятӣ
ва савганд ба фариштагоне, ки тақсимкунандаи корҳоянд,
5
إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَصَادِقٌ٥
Оятӣ
ки он чӣ шуморо ваъда медиҳанд, рост аст
6
وَإِنَّ ٱلدِّينَ لَوَٰقِعٌ٦
Оятӣ
ва рӯзи ҷазо омаданист.
7
وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلْحُبُكِ٧
Оятӣ
Ва савганд ба осмон, ки ба ситорагон ороста аст,
8
إِنَّكُمْ لَفِى قَوْلٍ مُّخْتَلِفٍ٨
Оятӣ
ки шумо (дар хусуси пайғамбар) сухани гуногун мегӯед!
9
يُؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ أُفِكَ٩
Оятӣ
Аз ҳақ бозгардонида шавад, он ки бозгардониданашро хостаанд.
10
قُتِلَ ٱلْخَرَّٰصُونَ١٠
Оятӣ
Марг бод бар он дурӯғгӯён,
11
ٱلَّذِينَ هُمْ فِى غَمْرَةٍ سَاهُونَ١١
Оятӣ
онон ки ба ғафлат дар ҷаҳл фурӯ рафтаанд.
12
يَسْـَٔلُونَ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلدِّينِ١٢
Оятӣ
Мепурсанд: «Рӯзи ҷазо кай хоҳад буд?»
13
يَوْمَ هُمْ عَلَى ٱلنَّارِ يُفْتَنُونَ١٣
Оятӣ
Рӯзест, ки бар оташ азобашон мекунанд.
14
ذُوقُواْ فِتْنَتَكُمْ هَٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تَسْتَعْجِلُونَ١٤
Оятӣ
«Азоби худро бичашед! Ин аст он чизе, ки ба шитоб металабидед!»
15
إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى جَنَّٰتٍ وَعُيُونٍ١٥
Оятӣ
Парҳезгорон дар боғҳову канори чашмасорон бошанд,
16
ءَاخِذِينَ مَآ ءَاتَىٰهُمْ رَبُّهُمْ ۚ إِنَّهُمْ كَانُواْ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُحْسِنِينَ١٦
Оятӣ
Он чиро Худо ба онҳо додааст, гирифтаанд. Зеро пеш аз он некӯкор буданд,
17
كَانُواْ قَلِيلًا مِّنَ ٱلَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ١٧
Оятӣ
андаке аз шабро мехобиданд
18
وَبِٱلْأَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ١٨
Оятӣ
ва ба ҳангоми саҳар истиғфор (тавба) мекарданд
19
وَفِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّ لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ١٩
Оятӣ
ва дар молҳояшон барои пурсандаву маҳрум хаққе буд.
20
وَفِى ٱلْأَرْضِ ءَايَٰتٌ لِّلْمُوقِنِينَ٢٠
Оятӣ
Ва дар замин барои ахли яқин ибратҳоест
21
وَفِىٓ أَنفُسِكُمْ ۚ أَفَلَا تُبْصِرُونَ٢١
Оятӣ
ва низ дар вуҷуди худатон. Оё намебинед?
22
وَفِى ٱلسَّمَآءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ٢٢
Оятӣ
Ва ризқи шумо ва ҳар чӣ ба шумо ваъда шуда, дар осмон аст.
23
فَوَرَبِّ ٱلسَّمَآءِ وَٱلْأَرْضِ إِنَّهُۥ لَحَقٌّ مِّثْلَ مَآ أَنَّكُمْ تَنطِقُونَ٢٣
Оятӣ
Пас савганд ба Парвардигори осмонаҳову замин, ки ин сухан ончунон ки сухан мегӯянд, ҳақ ва рост аст.
24
هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ضَيْفِ إِبْرَٰهِيمَ ٱلْمُكْرَمِينَ٢٤
Оятӣ
Оё достони меҳмонони гиромии Иброҳим ба ту расидааст?
25
إِذْ دَخَلُواْ عَلَيْهِ فَقَالُواْ سَلَٰمًا ۖ قَالَ سَلَٰمٌ قَوْمٌ مُّنكَرُونَ٢٥
Оятӣ
Он гоҳ ки назди ӯ омаданду гуфтанд: «Салом!» Гуфт: «Салом! Шумо мардуми ношинохтаед!»
26
فَرَاغَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ فَجَآءَ بِعِجْلٍ سَمِينٍ٢٦
Оятӣ
Дар ниҳон ва шитобон назди касони худ рафт ва гӯсолаи фарбеҳе овард.
27
فَقَرَّبَهُۥٓ إِلَيْهِمْ قَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ٢٧
Оятӣ
Таъомро ба наздашон гузошту гуфт: «Чаро намехӯред?»
28
فَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً ۖ قَالُواْ لَا تَخَفْ ۖ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَٰمٍ عَلِيمٍ٢٨
Оятӣ
Ва аз онҳо бимнок шуд. Гуфтанд: «Матарс!» Ва ӯро ба фарзанде доно хушхабар доданд.
29
فَأَقْبَلَتِ ٱمْرَأَتُهُۥ فِى صَرَّةٍ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌ٢٩
Оятӣ
Ва занаш фарёдзанон омад ва бар рӯй заду гуфт: Ман пиразане нозоям».
30
قَالُواْ كَذَٰلِكِ قَالَ رَبُّكِ ۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلْحَكِيمُ ٱلْعَلِيمُ٣٠
Оятӣ
Гуфтанд: «Парвардигори ту инчунин гуфтааст. Ва ӯ ҳакиму доност!»
31
۞ قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا ٱلْمُرْسَلُونَ٣١
Оятӣ
Гуфт: «Эй расулон, ба чӣ кор омадаед?»
32
قَالُوٓاْ إِنَّآ أُرْسِلْنَآ إِلَىٰ قَوْمٍ مُّجْرِمِينَ٣٢
Оятӣ
Гуфтанд: «Моро бар мардуме табаҳкор фиристодаанд,
33
لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجَارَةً مِّن طِينٍ٣٣
Оятӣ
то тиккаҳои сангҳои гили бар сарашон биборем,
34
مُّسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ٣٤
Оятӣ
ки бар он сангҳо аз ҷониби Парвардигорат барои аз ҳад, гузаштаҳо нишон гузоштаанд».
35
فَأَخْرَجْنَا مَن كَانَ فِيهَا مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ٣٥
Оятӣ
Пас ҳамаи касонеро, ки имон оварда буданд, берун бурдем.
36
فَمَا وَجَدْنَا فِيهَا غَيْرَ بَيْتٍ مِّنَ ٱلْمُسْلِمِينَ٣٦
Оятӣ
Ва дар он шаҳр ғайри як хона ва фармонбардорон наёфтем.
37
وَتَرَكْنَا فِيهَآ ءَايَةً لِّلَّذِينَ يَخَافُونَ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَلِيمَ٣٧
Оятӣ
Ва дар он сарзамин барои касоне, ки аз азоби дардовар метарсанд, нишоне боқӣ гузоштем.
38
وَفِى مُوسَىٰٓ إِذْ أَرْسَلْنَٰهُ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ بِسُلْطَٰنٍ مُّبِينٍ٣٨
Оятӣ
Ва ибратест дар Мӯсо, он гоҳ ки ӯро бо ҳуҷҷате ошкор назди Фиръавн фиристодем.
39
فَتَوَلَّىٰ بِرُكْنِهِۦ وَقَالَ سَٰحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ٣٩
Оятӣ
Ва Ӯ бо ҳамаи қуввааш рӯй гардонду гуфт: «Ҷодугарест ё девонае!»
40
فَأَخَذْنَٰهُ وَجُنُودَهُۥ فَنَبَذْنَٰهُمْ فِى ٱلْيَمِّ وَهُوَ مُلِيمٌ٤٠
Оятӣ
Ӯ ва лашкарҳояшро гирифтем ва ба дарё партофтем. Ва ӯ муставҷиби (сазовори) маломат буд.
41
وَفِى عَادٍ إِذْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ ٱلرِّيحَ ٱلْعَقِيمَ٤١
Оятӣ
Ва низ ибратест дар қавми Од, он гоҳ, ки боди ақимро бар онҳо фиристодем.
42
مَا تَذَرُ مِن شَىْءٍ أَتَتْ عَلَيْهِ إِلَّا جَعَلَتْهُ كَٱلرَّمِيمِ٤٢
Оятӣ
Бар ҳар чизе вазид, фақат устухоне пӯсидааш бар ҷой гузошт.
43
وَفِى ثَمُودَ إِذْ قِيلَ لَهُمْ تَمَتَّعُواْ حَتَّىٰ حِينٍ٤٣
Оятӣ
Ва низ ибратест дар қавми Самуд, он гоҳ ки ба онҳо гуфта шуд: «То замоне чанд бархурдор шавед».
44
فَعَتَوْاْ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ فَأَخَذَتْهُمُ ٱلصَّٰعِقَةُ وَهُمْ يَنظُرُونَ٤٤
Оятӣ
Онон аз фармони Парвардигорашон сар боззаданд ва ҳамчунон ки менигаристанд, раъди тунде фурӯ гирифташон.
45
فَمَا ٱسْتَطَٰعُواْ مِن قِيَامٍ وَمَا كَانُواْ مُنتَصِرِينَ٤٥
Оятӣ
Истодан натавонистанд ва тавони интиқом надоштанд.
46
وَقَوْمَ نُوحٍ مِّن قَبْلُ ۖ إِنَّهُمْ كَانُواْ قَوْمًا فَٰسِقِينَ٤٦
Оятӣ
Ва аз пеш қавми Нӯҳро ҳалок кардем, ки қавме нофармон буданд.
47
وَٱلسَّمَآءَ بَنَيْنَٰهَا بِأَيْيْدٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ٤٧
Оятӣ
Ва осмонро ба қувват барафроштем ва ҳаққо, ки Мо тавоноем.
48
وَٱلْأَرْضَ فَرَشْنَٰهَا فَنِعْمَ ٱلْمَٰهِدُونَ٤٨
Оятӣ
Ва заминро густурдем ва чӣ некӯ густарандагонем!
49
وَمِن كُلِّ شَىْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ٤٩
Оятӣ
Ва аз ҳар чиз ҷуфте биёфаридаем, шояд, ки ибрат гиред.
50
فَفِرُّوٓاْ إِلَى ٱللَّهِ ۖ إِنِّى لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌ مُّبِينٌ٥٠
Оятӣ
Пас ба сӯи Худованд бигрезед. Ман шуморо аз ҷониби Ӯ бимдиҳандае ошкорам.
51
وَلَا تَجْعَلُواْ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ ۖ إِنِّى لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌ مُّبِينٌ٥١
Оятӣ
Ва бо Худои якто худои дигароро мапарастед. Ман шуморо аз ҷониби Ӯ бимдиҳандае ошкорам.
52
كَذَٰلِكَ مَآ أَتَى ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا قَالُواْ سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ٥٢
Оятӣ
Ҳамчунин бар онҳое, ки аз ин пеш буданд, ҳар паёмбаре, ки фиристода шуд, гуфтанд: «Ҷодугарест ё девонаест!»
53
أَتَوَاصَوْاْ بِهِۦ ۚ بَلْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُونَ٥٣
Оятӣ
Оё ба ин кор якдигарро васият карда буданд? На, худ мардуме тоғӣ (саркаш) буданд.
54
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَآ أَنتَ بِمَلُومٍ٥٤
Оятӣ
Пас аз онҳо рӯйгардон шав. Кас туро маломат нахоҳад кард.
55
وَذَكِّرْ فَإِنَّ ٱلذِّكْرَىٰ تَنفَعُ ٱلْمُؤْمِنِينَ٥٥
Оятӣ
Андарз (панд) бидеҳ, ки андарз мӯъминонро манфиат дорад.
56
وَمَا خَلَقْتُ ٱلْجِنَّ وَٱلْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ٥٦
Оятӣ
Ҷинну инсро фақат ва фақат барои парастиши Худ офаридаам.
57
مَآ أُرِيدُ مِنْهُم مِّن رِّزْقٍ وَمَآ أُرِيدُ أَن يُطْعِمُونِ٥٧
Оятӣ
Аз онҳо ризқе намехоҳам ва намехоҳам, ки маро итъом кунанд (хӯронанд).
58
إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلرَّزَّاقُ ذُو ٱلْقُوَّةِ ٱلْمَتِينُ٥٨
Оятӣ
Худост рӯзидиҳанда. Ва Ӯст соҳиби қуввате сахт устувор!
59
فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُواْ ذَنُوبًا مِّثْلَ ذَنُوبِ أَصْحَٰبِهِمْ فَلَا يَسْتَعْجِلُونِ٥٩
Оятӣ
Ин ситамкоронро аз азоб баҳраест монанди баҳрае, ки ёронашон доштанд. Пас ба шитоб чизе (азоб) аз Ман нахоҳанд!
60
فَوَيْلٌ لِّلَّذِينَ كَفَرُواْ مِن يَوْمِهِمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ٦٠
Оятӣ
Вой бар кофирон, аз он рӯз, ки онҳоро ваъда додаанд!