Сура 68
Қалам
A
Қалам
52 оят |
Макка
МаккаСура 68 • Оят 1 аз 52 • Пора 292⁄8 • Саҳифа 564
Қалам
2
1
۞ نٓ ۚ وَٱلْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ١
Оятӣ
Нун, савганд ба қалам ва он чӣ менависанд,
2
مَآ أَنتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِمَجْنُونٍ٢
Оятӣ
ки ту ба фазли Парвардигорат девона нестӣ
3
وَإِنَّ لَكَ لَأَجْرًا غَيْرَ مَمْنُونٍ٣
Оятӣ
ва турост мукофоте бепоён
4
وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ٤
Оятӣ
ва турост хулқе азим.
5
فَسَتُبْصِرُ وَيُبْصِرُونَ٥
Оятӣ
Ба зудӣ ту бубинӣ ва онҳо низ бубинанд,
6
بِأَييِّكُمُ ٱلْمَفْتُونُ٦
Оятӣ
ки девонагӣ дар кадом як аз шумост.
7
إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعْلَمُ بِٱلْمُهْتَدِينَ٧
Оятӣ
Албатта Парвардигори ту беҳтар медонад чӣ касе аз тариқи Ӯ гумроҳ гашта, ва Ӯ ба роҳёфтагон донотар аст.
8
فَلَا تُطِعِ ٱلْمُكَذِّبِينَ٨
Оятӣ
Пас ба такзибкунандагон (дурӯғ шуморандагон) итоъат макун.
9
وَدُّواْ لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ٩
Оятӣ
Дӯст доранд, ки нармӣ кунӣ, то нармӣ кунанд,.
10
وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَّهِينٍ١٠
Оятӣ
Ба ҳар фурӯмояе (пасте), ки бисёр: савганд мехӯрад пайравӣ макун:
11
هَمَّازٍ مَّشَّآءٍ بِنَمِيمٍ١١
Оятӣ
айбҷӯе, ки барои суханчинӣ ин ҷову он ҷо меравад,
12
مَّنَّاعٍ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ١٢
Оятӣ
боздоранда аз хайр, аз ҳад гузаранда, гуноҳкор,
13
عُتُلٍّ بَعْدَ ذَٰلِكَ زَنِيمٍ١٣
Оятӣ
дағалмарде, ношинохтанасаб,
14
أَن كَانَ ذَا مَالٍ وَبَنِينَ١٤
Оятӣ
ба он ҷиҳат, ки соҳиби молу фарзанд аст.
15
إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ١٥
Оятӣ
Чун оёти Мо бар ӯ хонда шавад, гӯяд: «Афсонаҳои пешиниён аст».
16
سَنَسِمُهُۥ عَلَى ٱلْخُرْطُومِ١٦
Оятӣ
Ба зудӣ бар биниаш доғ гузорем.
17
إِنَّا بَلَوْنَٰهُمْ كَمَا بَلَوْنَآ أَصْحَٰبَ ٱلْجَنَّةِ إِذْ أَقْسَمُواْ لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِينَ١٧
Оятӣ
Мо онҳоро озмудем, чунон ки соҳибони он бустонҳоро озмудем. Он гоҳ., ки қасам хӯрданд, ки фардо бомдод меваҳоро хоҳанд чид.
18
وَلَا يَسْتَثْنُونَ١٨
Оятӣ
Ва иншооллоҳ нагуфтанд.
19
فَطَافَ عَلَيْهَا طَآئِفٌ مِّن رَّبِّكَ وَهُمْ نَآئِمُونَ١٩
Оятӣ
Пас шабҳангом, ки ба хоб буданд, офате аз осмон омад,
20
فَأَصْبَحَتْ كَٱلصَّرِيمِ٢٠
Оятӣ
ва бӯстонҳо сиёҳ шуд.
21
فَتَنَادَوْاْ مُصْبِحِينَ٢١
Оятӣ
Ва саҳаргоҳон якдигарро нидо доданд:
22
أَنِ ٱغْدُواْ عَلَىٰ حَرْثِكُمْ إِن كُنتُمْ صَٰرِمِينَ٢٢
Оятӣ
«Агар мехоҳед, мева бичинед, бомдодон ба киштзори худ биравед!»
23
فَٱنطَلَقُواْ وَهُمْ يَتَخَٰفَتُونَ٢٣
Оятӣ
Ба роҳ афтоданд ва оҳиста мегуфтанд;
24
أَن لَّا يَدْخُلَنَّهَا ٱلْيَوْمَ عَلَيْكُم مِّسْكِينٌ٢٤
Оятӣ
ки имрӯз набояд бенавое ба бӯстони шумо дарояд.
25
وَغَدَوْاْ عَلَىٰ حَرْدٍ قَٰدِرِينَ٢٥
Оятӣ
Субҳгоҳон ба ин ният, ки метавонанд бенаворо манъ кунанд, берун шуданд.
26
فَلَمَّا رَأَوْهَا قَالُوٓاْ إِنَّا لَضَآلُّونَ٢٦
Оятӣ
Чун бӯстонҳои худро диданд, гуфтанд: «Роҳро гум кардаем.
27
بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ٢٧
Оятӣ
На, мо аз ҳосил маҳрум шудаем».
28
قَالَ أَوْسَطُهُمْ أَلَمْ أَقُل لَّكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُونَ٢٨
Оятӣ
Некмардашон гуфт: «Шуморо нагуфгам, чаро Худоро тасбеҳ намегӯед?»
29
قَالُواْ سُبْحَٰنَ رَبِّنَآ إِنَّا كُنَّا ظَٰلِمِينَ٢٩
Оятӣ
Гуфтанд,: «Пок аст Парвардигори мо, мо ситамкор будем».
30
فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَلَٰوَمُونَ٣٠
Оятӣ
Пас забон ба маломати якдигар кушуданд.
31
قَالُواْ يَٰوَيْلَنَآ إِنَّا كُنَّا طَٰغِينَ٣١
Оятӣ
Гуфтанд: «Вой бар мо, мо мардуме саркаш будаем,
32
عَسَىٰ رَبُّنَآ أَن يُبْدِلَنَا خَيْرًا مِّنْهَآ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا رَٰغِبُونَ٣٢
Оятӣ
бошад, ки Парвардигори 'мо дар иваз чизе беҳтар аз он моро диҳад, Мо ба Парвардигори худ рӯй овардаем!»
33
كَذَٰلِكَ ٱلْعَذَابُ ۖ وَلَعَذَابُ ٱلْـَٔاخِرَةِ أَكْبَرُ ۚ لَوْ كَانُواْ يَعْلَمُونَ٣٣
Оятӣ
Инчунин аст азоб! Ва агар бидонанд, азоби охират бузургтар аст!
34
إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ٣٤
Оятӣ
Барои парҳезгорон дар назди Парвардигорашон бӯстонҳоест пурнеъмат.
35
أَفَنَجْعَلُ ٱلْمُسْلِمِينَ كَٱلْمُجْرِمِينَ٣٥
Оятӣ
Оё бо таслимшудагон чун ба гунаҳкорон рафтор мекунем?
36
مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ٣٦
Оятӣ
Шуморо чӣ мешавад? Чӣ тавр доварӣ мекунед?
37
أَمْ لَكُمْ كِتَٰبٌ فِيهِ تَدْرُسُونَ٣٧
Оятӣ
Оё шуморо китобест, ки аз он мехонед?
38
إِنَّ لَكُمْ فِيهِ لَمَا تَخَيَّرُونَ٣٨
Оятӣ
Ва ҳар чӣ ихтиёр кунед, дар он ҳаст?
39
أَمْ لَكُمْ أَيْمَٰنٌ عَلَيْنَا بَٰلِغَةٌ إِلَىٰ يَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ ۙ إِنَّ لَكُمْ لَمَا تَحْكُمُونَ٣٩
Оятӣ
Ё бо Мо паймоне, ки то рӯзи қиёмат кашад, бастаед, ки ба ҳар чӣ ҳукм кунед, ҳаққи шумо бошад?
40
سَلْهُمْ أَيُّهُم بِذَٰلِكَ زَعِيمٌ٤٠
Оятӣ
Аз онҳо бипурс, кадом якашон зомини чунин паймонест?
41
أَمْ لَهُمْ شُرَكَآءُ فَلْيَأْتُواْ بِشُرَكَآئِهِمْ إِن كَانُواْ صَٰدِقِينَ٤١
Оятӣ
Ё онҳоро шариконест? Агар рост мегӯянд, шарикони худро биёваранд.
42
يَوْمَ يُكْشَفُ عَن سَاقٍ وَيُدْعَوْنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ فَلَا يَسْتَطِيعُونَ٤٢
Оятӣ
Рӯзе, ки он воқеъаи азим рӯй диҳад ва онҳоро ба саҷда даъваткунанд, вале натавонанд.
43
خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۖ وَقَدْ كَانُواْ يُدْعَوْنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ وَهُمْ سَٰلِمُونَ٤٣
Оятӣ
Ваҳшат дар чашмонашон пайдост, хори бар онҳо ғолиб шудааст, пеш аз ин низ онҳоро дар айни тандуруст ба саҷда даъват карда буданд.
44
فَذَرْنِى وَمَن يُكَذِّبُ بِهَٰذَا ٱلْحَدِيثِ ۖ سَنَسْتَدْرِجُهُم مِّنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُونَ٤٤
Оятӣ
Пас Маро ба онҳо, ки ин суханро дурӯғ мебароранд вогузор, то андак-андак,: чунон ки дарнаёбанд, ба азоб гиремашон
45
وَأُمْلِى لَهُمْ ۚ إِنَّ كَيْدِى مَتِينٌ٤٥
Оятӣ
ва ба онҳо мӯҳлат диҳам. Албатта макри Ман макре устувор аст.
46
أَمْ تَسْـَٔلُهُمْ أَجْرًا فَهُم مِّن مَّغْرَمٍ مُّثْقَلُونَ٤٦
Оятӣ
Ё аз онон музде талабидаӣ ва акнун аз адои он дар ранҷанд?
47
أَمْ عِندَهُمُ ٱلْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ٤٧
Оятӣ
Ё илми ғайб медонанд ва онҳо, менависанд?
48
فَٱصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُن كَصَاحِبِ ٱلْحُوتِ إِذْ نَادَىٰ وَهُوَ مَكْظُومٌ٤٨
Оятӣ
Дар баробари фармони Парвардигорат собир бош ва чун соҳиби моҳӣ мабош, ки бо диле пурандӯҳ нидо дардод.
49
لَّوْلَآ أَن تَدَٰرَكَهُۥ نِعْمَةٌ مِّن رَّبِّهِۦ لَنُبِذَ بِٱلْعَرَآءِ وَهُوَ مَذْمُومٌ٤٩
Оятӣ
Агар неъмати Парвардигораш набуд, дар айни бадҳолӣ ба саҳрое беобу гиёҳ меафтод.
50
فَٱجْتَبَٰهُ رَبُّهُۥ فَجَعَلَهُۥ مِنَ ٱلصَّٰلِحِينَ٥٠
Оятӣ
Пас Парвардигораш ӯро ихтиёр кард ва дар зумраи солеҳонаш даровард.
51
وَإِن يَكَادُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَٰرِهِمْ لَمَّا سَمِعُواْ ٱلذِّكْرَ وَيَقُولُونَ إِنَّهُۥ لَمَجْنُونٌ٥١
Оятӣ
Ва кофирон чун Қуръонро шуниданд, наздик буд, ки туро, бо чашмони худ билағжонанд ва мегӯянд, ки ӯ девона аст
52
وَمَا هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعَٰلَمِينَ٥٢
Оятӣ
ва ҳол он ки Қуръон барои ҷаҳониён фақат панде аст!