18.10 Mağaradaki gençlerin duası
Kur’an’da sıkça Allah’ın şu veya bu peygamberinin duasına rastlanır. Fakat bu dua onlardan biri değildir. Güzel ve derin anlamının yanı sıra, âlemlerin Rabbine bu duayla, bir âyet olması takdir edilen ve kıssasını Kur’an’ın bize anlattığı iman etmiş gençlerin yönelmesiyle dikkat çekicidir.
Bunlar zorlu bir imtihana maruz kalan gençlerdi. İman buldular, fakat kavimleri inançlarını hiç paylaşmıyor ve seçtikleri dine en ufak bir sempati duymuyordu. Tek Allah’a iman eden bu kimselere yalnız bir şey kalıyordu: dinlerini kurtarmak için kaçmak. Kavimlerinin kendilerini imandan döndürmek için ısrarlı girişimlerde bulunacağını öngörerek onlardan ayrıldılar.
Putperestliği bir daha dönmemek üzere reddederek Kudretli Rabbe tevekkül ettiler ve tamamen O’nun iradesine teslim olarak yola çıktılar. Bir mağaraya ulaşınca olası takipten orada gizlenmeye karar verdiler ve onun kubbeleri altına girerek bu samimi duayla Yüce Allah’a yöneldiler. Sonra ne olduğunu biliyoruz. Bu mağarada üç yüz yıl uyumak ve böylece Yüce Allah’ın insanlığın asırlık tarihi boyunca defalarca gösterdiği mucizelerden biri olmak onlara takdir edildi.
Bu gençlerin harika kıssası bize yalnızca Rabbin sınırsız kudretini ve hikmetini değil, her birimiz için bu dünyada bizi çevreleyen bütün harikaları fark etmenin, Allah’ın kâinattaki bu büyük ve küçük harikaları üzerinde düşünmenin ve yarattıklarına gösterdiği âyetleri tefekkür etmenin ne kadar önemli olduğunu hatırlatır. O, bizi buna en büyük mucizelerinden biri olan Kitabında teşvik eder, çünkü bu gözlem ve düşünceler imanımızı güçlendirir, Yaratan’ın büyüklüğünü kavramamıza yardım eder, O’na karşı saygılı bir ürperti aşılar ve kalplerimizi takvayla doldurur. «Rabbimiz!» diye yakardılar, O’nun kendi Rableri olduğunu ve yalnızca O’na kulluk ettiklerini kabul edip vurgulayarak. Bu sözlere bütün samimiyetlerini ve tevazularını koydular, bütün kalpleriyle iman ettikleri Zat’a bağlılık ve teslimiyetlerini göstermek istediler; öyle ki bu iman etlerine ve kanlarına karıştı.
«Bize tarafından rahmet ver.» O’ndan rahmet istediler, ama bunu en güzel şekilde, duaya güzel bir incelik katarak yaptılar. Yalnızca rahmeti değil, yani Rabbin onları yarattığı, rızık verdiği ve varlıklarını sürdürdüğü için bütün yaratıklarına şu veya bu ölçüde verilen rahmeti değil, ki o rahmet O’na açıkça karşı gelen ve gazabını üzerine çekenleri bile kapsar, başka bir rahmeti dilediklerini belirttiler. Özel ilgi ve destek içeren ve yalnızca O’nun yakınlarına, samimi ve takvalı müminlere bağışlanan özel bir rahmeti istediler.
Fakat bununla yetinmediler, şunu da istediler: «Ve bize, (şu) durumumuzdan bir kurtuluş yolu hazırla!» Bizi yönlendir Rabbimiz, rahmetinle ayaklarımızın değdiği hak yolda yürümemize yardım et. Söz ve işlerde bize sağduyu ilham et. Din ve dünya işlerinde bizi en iyi olana yönlendir.
Bu dua bize Yüce Allah’a gerçek ve doğru tevekkülü, sebeplere sarılmayla birlikte giden tevekkülü öğretir. Bu gençler ellerinden geleni, o koşullarda yapılabilecek her şeyi yaptıkları gibi, her birimiz de çalışmalı, mümkün olan bütün gayreti göstermeli ve aynı zamanda bütün kalbimizle Yüce Allah’a güvenmeli ve O’na en samimi dualarla yakarmalıyız. O zaman Rab duamızı kabul eder ve bize en zor durumdan, sıkça umutsuz ve çıkışsız görünenlerden bile bir çıkış yolu hazırlar.
Bize katından rahmet ver, onunla bizi destekle, bizi kötülükten koru ve Senin hoşnut olduğun işlere götürecek doğru yolda yürümeyi bize kolaylaştır ki sapanlardan değil, dosdoğru yolda yürüyenlerden olalım… Bu sözlerden daha güzel ne olabilir! Her mümin için zaman zaman Yaratan’a böyle dualarla yönelmek ne kadar önemlidir. Çünkü bugünkü bizler, asırlar önce zor ve korkunç bir zamanda yaşamış o iman etmiş gençlerden daha az Allah’ın rahmetine ve bağışlamasına muhtaç değiliz.