Allah'ın nurundan ve hidayetinden mahrum kalmamak için dua (66:8)

Kur'an'daki dualar

55

66.8   Allah'ın nurundan ve hidayetinden mahrum kalmamak için dua

Tahrim  (Haram kılmak)

رَبَّنَا أَتْمِمْ لَنَا نُورَنَا وَاغْفِرْ لَنَا إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
Rabbenâ etmim lenâ nûranâ vağfir lenâ, inneke alâ kulli şey'in kadîr
Ey Rabbimiz! Nurumuzu bizim için tamamla, bizi bağışla; çünkü sen her şeye kadirsin.

Allah’ın Kitabından olan bu önemli dua, yakınlarının, yani samimi ve takvalı müminlerin bir zamanlar Yüce Allah’a yöneldiği, düzenli olarak yöneldiği veya gelecekte yöneleceği dualardandır.

Bu duayla müminler kıyamet gününde, münafıkların sahip olduğu nur söndürüldüğünde Rabbe yakaracaklar. Bunu gören müminler saygılı bir korkuyla dolacak, tevazu ve ürpertiyle Rab’den şimdiye kadar yollarını aydınlatan nurdan kendilerini de mahrum etmemesini isteyecekler. Âlemlerin Rabbinden bu kurtarıcı nurun hedeflerine ulaşana kadar kendilerine eşlik etmesini isteyecekler.

Hem dünya hayatını hem de ara âlemdeki (berzah) hayatı kapsayan yolculuklarının son noktasına ulaşana kadar bu nura muhtaç olduklarını fark edecekler. İnsan ancak saadet yurdunda ebediyen kalmak üzere cennet kapılarından girdiğinde rahat nefes alabilir. Çünkü ancak o zaman kendini gerçekten güvende hisseder ve her insan için hayat denen asıl imtihanın başarıyla geçildiğini, geride kaldığını ve ona dönüş olmadığını anlar.

Bu nurun değeri şüpheye düşürülemez. Çünkü bu dünyada bile zifiri karanlıkta kalıp el yordamıyla ilerlemek zorunda kaldığımızda kendimizi rahatsız hisseder, endişe ve korku duyar ve elimizde parlak bir fenerle yürümenin çok daha kolay ve rahat olacağını anlarız. Peki ebedî âlem, dehşetleriyle kıyamet günü için ne demeli? Çünkü bu, her insanın hayatındaki en önemli, belirleyici gündür. Bu günde tamamen nursuz kalmak, yolu görmediğini ve nereye gideceğini bilmediğini anlamak, umut ettiğin başarıdan iz kalmaması nasıl bir şey olur?..

Bu dua bize Allah’a tevekkül etmeyi ve sürekli O’ndan yardım istemeyi öğretir, bu hem bu dünya hem de ebedî âlem için geçerlidir. Çünkü kıyamet günü ve Sırat köprüsünü geçmek her birimizin önündedir ve hepimiz kurtuluşa, başarıya, Allah’ın hoşnutluğuna ve cennete koşuyoruz.

Kur’an ve Sünnet’ten biliyoruz ki Yüce Allah müminlerin duasını kabul edecek ve onlara bağışlanan bereketli nur, Sırat’ı başarıyla geçip ebedî mutluluğa ermiş olarak cennete girene kadar onlara eşlik edecek; artık önlerinde yalnızca sevinç ve saadet olduğunu, bir daha korku, acı, tehlike, zahmet ve imtihan olmayacağını anlayacaklar. Bu, samimiyetle iman eden, samimiyetle tövbe eden ve Yaratan’a samimiyetle kulluk eden bu insanlar için güzel bir karşılık olacaktır.

Müminler Rab’den bağışlanma da dileyecekler, bu da onların alçakgönüllülük ve takvalarının bir başka göstergesi olacak. Böylece bu dua bize, şeytana kulak vererek şu veya bu şekilde işlediğimiz günahlar için Yüce Allah’tan bağışlanma dilemenin, bu günahlardan zamanında tövbe etmeye çalışmanın, yapılan hataları düzeltmenin ve onlardan ders almanın gereğini hatırlatır. Çünkü samimi tövbe yalnızca hayırlı meyveler verir.

Bu duada yalnızca edepli ve mümine yakışan «Rabbimiz» hitabını değil, Rabbe yaklaşmanın başka bir vesilesinin kullanıldığını da görüyoruz. Bu müminler diyecekler: «Çünkü sen her şeye kadirsin.» Bu, Yüce Allah’ın sınırsız kudretinin ve O’nun için imkânsız, zor ve güç hiçbir şey olmadığının kabulüdür. O her şeye kadirdir ve dilediğini yapar. Elbette yalnızca herhangi bir yaratığını sayısız nimetle donatmakla kalmaz, bu nimetlerin herhangi birini kalıcı da kılabilir. Müminlerin kıyamet gününde yapacakları duada O’ndan isteyecekleri tam da budur. O’ndan lütfundan, bu durumda Rabbin kendilerine zaten bağışladığı nurdan kendilerini mahrum etmemesini isteyecekler.

Cömert ve Merhametli Rab dualarına cevap verecek, ihtiyaçları olduğu sürece bu nuru onlara bırakacak. Duaya bu cevap ve var olan nimetin pekiştirilmesi Kudretli Yaratan’dan yeni bir nimet olacak. Böylece bu dua bize Yüce Allah’ın sayısız nimetini fark etmeyi, onlar için O’na şükretmeyi ve O’ndan bu nimetlerden bizi mahrum etmemesini, aksine bundan sonra da şimdikinden daha az olmayan bir cömertlikle bağışlamasını istemeyi öğretir.