İyi amellerin kabulü ve kibre yol açmaması için dua (2:127–128)

Bu, yüzyıllar önce yaşamış olan Allah’ın peygamberi İbrahim’in (ona selam olsun) duasıdır; ışığı çağların karanlığından bize kadar ulaşan bir dua. Bakara suresinde zikredilir. Kısalığına rağmen bu duada büyük bir anlam vardır; bunu genel olarak Yüce Allah’ın peygamberlerinin, özel olarak da Peygamberimizin (Allah’ın salât ve selâmı onun üzerine olsun) dualarında sıkça görmek mümkündür. Pek çok samimi müminin duaları kısa, fakat anlam yüklüdür.

İbrahim’in (ona selam olsun) bu duası, bir Müslümanın Yüce Rabbinden ne istemesi gerektiğine dair güzel bir örnektir.

«Ey Rabbimiz! Bizden bunu kabul buyur», diye seslendi bir gün, soyundan Peygamberimiz Muhammed’in (Allah’ın salât ve selâmı onun üzerine olsun) geldiği oğlu İsmail ile (ikisine de selam olsun) birlikte. Bu, o ikisinin soylu, değerli ve Allah’ın hoşnut olduğu bir işle, Kâbe’nin inşasıyla meşgul oldukları o uzak zamanlarda gerçekleşti. Sözlerimizi ve amellerimizi bizden kabul et. Güzel niyetlerimizi, dualarımızı ve yalnızca Sana olan samimi kulluğumuzu kabul et.

Bu bizim için önemli bir derstir. Allah’ın soylu bir peygamberi alçakgönüllülük, edep ve tevazu gösteriyor ve Yüce Allah’ın gayretini kabul etmeyebileceğinden korkuyorsa, biz sıradan ölümlüler için ne demeli?.. Her birimizin amellerinin sonucunun ne olacağı konusunda endişelenmek ve onların kusursuzluktan çok uzak olduğunu düşünmek için çok daha fazla sebebi vardır.

Sadece iyi bir iş yapmak yetmez. Ona, kimin rızası için yapıldıysa O’nun tarafından kabul edilmeyeceği korkusu ve O’nun hoşnutluğuna dair umut eşlik etmelidir. Ve elbette Yüce Allah tarafından kabul edilmesi, boşa harcanmış bir çabaya dönüşmemesi için dua da. Çünkü amelimiz reddedilirse, onun mükâfatını göremeyiz ve o bizim için kurtuluşa, başarıya ve cennete giden yolda yeni bir adım olmaz.

Dolayısıyla yaptığı iyi amellerin kabulünü Rabbinden istemek her müminin âdeti olmalıdır. Çünkü iyi bir amelin yapılmış olması, onun Yüce Allah tarafından kabul edileceğini garanti etmez. Üstelik bu amelleri yapmaya ve onların kabul edilmesine muhtaç olan biziz, Yüce Allah ise hiç kimseye ve hiçbir şeye muhtaç değildir.

İbrahim (ona selam olsun) yalnızca dua etmekle yetinmedi. Duasından önce iman, tevazu ve Yüce Allah’a teslimiyeti gösteren bir hitapta bulundu. Biz de Yaratan’a dua ederken O’na karşı edebin bu güzel ve önemli tezahürünü unutmamalıyız.

Dahası, bu bilge peygamber duasında, duanın özüne en uygun düşen iki ismi zikretti: «Şüphesiz sen işitensin, bilensin.» Sen mutlak olarak her şeyi işitir ve bilirsin. Duamızı işitir, kalplerimizdekini bilirsin. Düşüncelerimizi ve isteklerimizi, ne kadar samimi olduğumuzu bilirsin. Sana teslimiyetimizin derecesi Sana malumdur ve hakkımızda kendimizin bile bilmediğini bilirsin.

Alçakgönüllülük ve tevazunun bir başka ifadesi de tövbenin kabulü için yapılan duadır. Allah’ın kulu iyi amellerinde ve Yüce Allah’a ibadetinde sık sık kusur ettiği için, Rabbine tövbe etmesi ve bu ihmal, hata, yanılgı ve ibadetini eksik ve kusurlu kılan her şey için O’ndan bağışlanma dilemesi son derece doğaldır.

İbrahim (ona selam olsun) duanın bu bölümünü de içeriğine tam olarak uyan iki ilahî isimle bitirdi: «Tevbeleri çokça kabul eden, çok merhametli olan ancak sensin.» (Sure 2 «Bakara», Ayet 128) Bunda da ondan ve Yüce Allah’ın diğer peygamberlerinden (hepsine selam olsun) örnek almalıyız.

Bu ayeti her okuduğumuzda, büyük bir işle meşgul olan büyük bir insanın bu büyük duasının önemli içeriği üzerinde düşünmeli ve ondan örnek almaya çalışmalıyız. Çünkü yol gösteren yıldızın uçsuz bucaksız okyanusta gemiye rotasını şaşırmamasında yardımcı olması gibi, peygamberler de rehberlikleriyle insanlığın doğru yolda yürümesine yardım etmişlerdir.