27.19 Дуои касе, ки мехоҳад Худоро беҳтар шукр гӯяд
Дар Китоби Худо ҳеҷ чизи тасодуфӣ нест ва буда ҳам наметавонад. Дар ҳар ояти он ҳикмат нуҳуфта аст ва дар ҳар сухани Қуръон маънои амиқ гузошта шудааст. Ва дуоҳое, ки дар Китоби Худо хеле зиёданд, истисно нестанд. Онҳо на танҳо имони моро устувор мекунанд, дар дилҳоямон парҳезгориро бедор менамоянд ва беҳтарин суханонеро меомӯзанд, ки бо онҳо метавонем ба Парвардигори меҳрубонамон рӯй оварем. Онҳо равшан ба мо нишон медиҳанд, ки мӯъмин бояд аз Офаридгори тавоно чӣ бихоҳад ва орзуҳои азизи касе, ки имон дар дилаш ҷой гирифта ва устувор шудааст, бояд чӣ гуна бошанд. Инчунин ин дуоҳо кӯмак мекунанд, ки дар бораи одамоне, ки бо чунин суханони аҷиб ба Парвардигор илтиҷо кардаанд, бештар бидонем. Ва, албатта, ин дуоҳо ганҷинаи дарсҳои хеле муҳим ва хеле арзишманд барои ҳар мӯъминанд. Ҳамин тариқ, ин дуоҳо ба ҳаёти мӯъмин таъсири пурбаракат мерасонанд, онро бо нури худ равшан мекунанд ва кӯмак мерасонанд, ки бо боварӣ дар роҳе, ки ба хушнудии Парвардигор ва биҳишти Ӯ мебарад, қадам занад.
Ин дуои зебои Қуръон намунаи аҷиби дуоҳоест, ки беҳтарин одамон – паёмбарон ва фиристодагони наҷибаш (бар ҳамаи онҳо салом ва дуруди Худо бод) бо онҳо ба Парвардигори таолояшон рӯй меоварданд.
Бо ин дуо ба Парвардигори ҷаҳониён яке аз паёмбарони бузургаш – паёмбар Сулаймон, писари паёмбар Довуд (бар ҳар ду салом бод) рӯй овард.
Худои таоло Сулаймон (бар ӯ салом бод)-ро бо неъматҳои Худ саховатмандона сарафроз кард. Ӯ на танҳо ӯро барои иҷрои рисолати паёмбарӣ баргузид, то қавмашро ба парастиши Худои ягона даъват кунад ва динашро таблиғ намояд, балки ба ӯ подшоҳие ато кард, ки ҳокимият ва сарватро дар назар дорад. Ва ин ҳанӯз ҳама нест. Сулаймон (бар ӯ салом бод) бо қобилияти аҷибе сарафроз буд, ки ӯро аз дигар одамон фарқ мекард: ӯ забони ҳайвонотро мефаҳмид. Паёмбар буда, яъне баргузидаи Худо ва аз беҳтарин офаридаҳои Ӯ буда, Сулаймон ин неъматҳои бузургро иқрор мекард, қадр мекард ва барои онҳо шукр мегуфт, инчунин монанди дигар паёмбаронаш бо дуоҳои холисона ба Парвардигор рӯй меовард.
«Эй Парвардигори ман!» – мегуфт ӯ, дар Ӯ Офаридгор, Неъматдиҳанда ва Соҳиби ҳама мавҷудотро эътироф карда. Ба ман кӯмак кун, ки барои неъматҳои бешуморат Туро шукр гӯям ва маро ба ин барангез. Зеро инсон заиф аст ва аксар вақт аз асосӣ парешон мешавад ва муҳимро фаромӯш мекунад, аз ҷумла зарурати пайваста шукр гуфтани Офаридгоре, ки неъматҳояшро бар фарзандони Одам чун борони пурбаракати бепоён мерезад. Сулаймон (бар ӯ салом бод) неъматҳоеро, ки Худои таоло ба падару модараш дода буд, низ зикр кард, зеро неъматҳои ба ниёгон додашуда ба насл ҳам фоида мерасонанд ва баръакс.
«Ва корҳои шоистае кунам, ки ту хушнуд шавӣ.» Инсон метавонад Офаридгори таолоро бо дил, бо забон ва инчунин бо истифодаи узвҳои бадан барои кардани корҳои мувофиқи дин ва писандидаи Ӯ шукр гӯяд. Ҳамин тариқ, пайванди байни шукри Худо ва кардани корҳои нек равшан аст. Дар баробари ин, муҳим аст, ки кор писандидаи Парвардигор бошад, зеро ҳар амале ҳар қадар ки зоҳиран нек намояд, анҷом додани он барои нишон додан ба одамон, шарик овардан ба Худо ва номувофиқат бо Шариат метавонад онро аз ҳар арзиш маҳрум кунад, беҳуда гардонад ва кӯшиши кунандаро ба ҳеҷ расонад.
Ба даст овардани кӯмаки Худои таоло дар кардани корҳои зиёди сазовор ва писандидаи Ӯ бо кӯшиши расидан ба хушнудии Ӯ орзуи азизи ҳар мӯъмин аст. Ва, албатта, ин паёмбари наҷиб ва солеҳи Худо аз ин қоида истисно набуд.
«Ва маро ба раҳмати худ дар шумори бандагони шоистаат даровар!» Дар ин чанд сухан маънои бузург гузошта шудааст, зеро хостани ин хостани имони устувор, парҳезгорӣ, кӯмак дар кардани корҳои нек ва дурӣ аз гуноҳон, инчунин доштани ҳамаи он сифатҳои зебои ахлоқӣ аст, ки бандагони солеҳи Худои таолоро фарқ мекунанд.
Ин дуо ба мо меомӯзад, ки аз Худои таоло дар шукри Ӯ барои неъматҳои дунявӣ ва динӣ, инчунин дар кардани корҳои нек кӯмак бихоҳем, зеро шукри Парвардигор ва кӯшиш дар корҳои нек дар ин дунё ба наҷот ва комёбӣ дар дунёи ҷовидонӣ мебарад. Он инчунин меомӯзад, ки дар бораи дурустии аъмоламон, аз ҷумла ихлоси ниятҳоямон ва мувофиқати корҳоямон ба Қуръон ва Суннат ғамхорӣ кунем. Ин дуо инчунин меомӯзад, ки аз Худо бихоҳем дар шумори бандагони солеҳаш бошем, зеро дар шумори онҳо будан расидан ба хушбахтии ҳар ду дунё, ба даст овардани хушнудии Худои таоло ва расидан ба саодати ҷовидонӣ дар биҳишт аст.