46.15 Дуои бандаи шукргузор, фарзанди ҳурматгузор ва волиди ғамхор
Ин дуои Қуръон аз ҷумлаи дуоҳоест, ки замоне паёмбарони наҷибаш бо онҳо ба Парвардигори ҷаҳониён рӯй меоварданд. Бо ин дуо ба Худои таоло паёмбараш Сулаймон (бар ӯ салом бод) илтиҷо кард.
«Эй Парвардигори ман!» – гуфт ин подшоҳи паёмбар, ки на танҳо бо ҳикмат, балки бо сарват ва ҳокимият низ сарафроз буд, ки онҳо ӯро зарае вайрон накарданд ва парҳезгориашро кам нанамуданд.
Дар ин дуои ба Офаридгори тавоно равонашуда паёмбари наҷиб якбора чанд некии хеле муҳим ва дилхоҳро барои ҳар мӯъмин хост. Сулаймон (бар ӯ салом бод) метавонист неъматҳои зиёдеро, ки Парвардигор ба ӯ дода буд, сазовор қадр кунад. Ва, албатта, медонист, ки шукр чӣ қадар арзиш дорад ва ба мӯъмин чӣ қадар фоида меорад. Аз ин рӯ, дуои худро маҳз аз хостани шукр оғоз кард. Зеро шукр роҳи хушнудии Худо ва биҳишт аст, ва касе, ки барои неъматҳои додаи Парвардигор шукр намегӯяд, баръакс, хашми Ӯро бар худ мекашад.
Ҳамин тариқ, ин дуо ба мо меомӯзад, ки Худои таолоро барои неъматҳое, ки ҳар рӯз, ҳар соат ба мо медиҳад, барои неъматҳое, ки мебинем ва онҳое, ки намебинем, барои неъматҳои бузург ва хурд, барои онҳое, ки бе онҳо зиста наметавонем, ва онҳое, ки ҳаёти моро дар ҳар ду дунё нек мегардонанд, шукр гӯем. Ва бузургтарини ҳамаи неъматҳо имон аст.
Аҳамияти шукрро аз Қуръон ва Суннат медонем. Ва Парвардигор ба мо ваъда додааст, ки агар барои он чи ба мо дода мешавад, шукр гӯем, Ӯ аз раҳмати Худ ба мо боз ҳам бештар медиҳад. Чунин аст қонун ва ваъдаи Худои таоло.
Аммо дарсҳои дигаре низ ҳастанд, ки метавонем аз ин дуои зебо бигирем, ки бо он яке аз баргузидагонаш ва беҳтарин намояндагони насли башар ба Парвардигор рӯй овард. Мебинем, ки Сулаймон (бар ӯ салом бод) хост ба ӯ шукреро, ки сарчашмаи некии бузург аст, илҳом кунад, на танҳо барои неъматҳои шахсан ба ӯ дода, балки барои неъматҳои ба падару модараш дода низ. Зеро бо назардошти наздикии падару модар ва фарзандон, онҳо аз бисёр неъматҳо якҷоя истифода мебаранд, ва он чи ба падару модар дода мешавад, ба фарзандон фоида меорад ва баръакс.
Ҳамин тариқ, барои худ некӣ ва неъмат хоста, падару модарашро низ фаромӯш накард. Мо дар дуоҳое, ки бо онҳо ба Парвардигор илтиҷо мекунем, падару модарамонро чӣ қадар зиёд ёд мекунем? Онҳоеро, ки сабаби ба дунё омадани мо шуданд, моро калон карданд, тарбия намуданд ва дар бораи мо ғамхорӣ карданд… Зеро эҳтироми падару модар дар Қуръон дарҳол пас аз тавҳид зикр мешавад, ки аз аҳамияти он ва аз мақоми баландтарине, ки дар дини мо ба он дода шудааст, гувоҳӣ медиҳад, ва инро оятҳо ва ҳадисҳои зиёд тасдиқ мекунанд.
Афсӯс, ки бисёр мусалмонон ҳатто барои худ кам бо дуо ба Парвардигор рӯй меоранд, гарчанде ки ин навъи осони ибодат аст, ки ба мусалмон подоши бузург ва некии зиёд меорад. Ва хостани некӣ барои ниёгон ва насли худ барояшон боз ҳам кам рӯй медиҳад. Ва ин дар ҳолест, ки худи Парвардигор дар Китоби Худ ба мо фармудааст: «Дуову илтиҷо кунед Маро, то шуморо иҷобат кунам.» (Сура 40 «Ғофир», Оят 60)
Чизи навбатие, ки Сулаймони доно ва солеҳ (бар ӯ салом бод) аз Парвардигор хост, кӯмак дар кардани корҳои нек буд. На танҳо онҳое, ки ба мо нек менамоянд, балки ба ҳақиқат нек, яъне писандидаи Худои таоло, ба таври лозим анҷомёфта ва пазируфтаи Ӯ. Зеро танҳо чунин корҳо метавонанд ба мӯъмин фоида оранд. Барои ҳар яки мо муҳим аст, ки аз Худои таоло дар кардани корҳои нек кӯмак бихоҳем, зеро корҳои неки пазируфтаи Ӯ роҳи хушнудии Ӯст. Ва магар хушнудии Парвардигор ҳадаф ва орзуи азизи ҳар соҳиби имон нест?
Он ки паёмбар маҳз дар кардани чунин корҳои нек кӯмак хост, ба мо аҳамияти нияти холис ва мувофиқати амалҳоро ба Суннат хотиррасон мекунад, зеро кор танҳо он гоҳ аз ҷониби Худои таоло пазируфта мешавад, ки ба ин ду шарт мувофиқ бошад.
Охирин чизе, ки Сулаймон (бар ӯ салом бод) дар ин дуо хост, солеҳии насли худ буд. Ва ин тааҷҷубовар нест. Ҳар мӯъмин мефаҳмад, ки фарзандон ва наберагони солеҳ чӣ неъмати бузурганд. Зеро инсони самимона содиқ ба Парвардигор, парҳезгор ва тақводор ба ҳар ҷое, ки поаш расад, нур ва некӣ мебарад, ва ҳиссаи бузургтарини ин нур ва некӣ одатан ба наздиконаш, яъне аъзои оилааш ва, албатта, падару модараш мерасад. Фарзандони солеҳ сарчашмаи шодии падару модаранд. Аз ин рӯ, хостани солеҳӣ барои насл аз Худо ин қадар муҳим аст.