14.41 Дуои паёмбар Иброҳим барои падару модар ва мӯъминон
Ин яке аз он дуоҳои зикршуда дар Қуръон аст, ки паёмбарон ва фиристодагони наҷибаш бо онҳо ба Парвардигори таоло рӯй меоварданд. Ин дуо равшан нишон медиҳад, ки андешаҳои ин одамони бузург чӣ гуна буданд, ба чӣ мекӯшиданд, чӣ мехостанд ва бо фурӯтанӣ ва ихлос аз Офаридгори таоло чӣ талаб мекарданд.
Бо ин дуо ба Парвардигори ҷаҳониён яке аз бузургтарин фиристодагонаш – Иброҳим (бар ӯ салом бод) илтиҷо кард. Парҳезгории ӯ, ки сазовори паёмбари Худо буд, дар ин дуои зебо рехт, ки дар либоси имон ва ихлос метавонад зинати ҳар дил ва ҳар забон бошад.
«Эй Парвардигори мо!» – илтиҷо кард Иброҳим (бар ӯ салом бод). Бо адаб Парвардигории Ӯро зикр карда, ин паёмбар наздикӣ ба Худои таолоро меҷуст. Эй Офаридгори ман, Офарандаи ҳама мавҷудот, ки маро бо ҳақ фиристодӣ ва неъматҳои бешумор додӣ! Он ки дар тамоми умр ба ман кӯмак кардӣ, маро нигоҳ доштӣ ва дастгирӣ намудӣ, ва бе кӯмаки Ту наметавонистам ҳамаи душвориҳоро бартараф кунам ва даъвати Туро ба одамон расонам! Он ки ҳар офаридааш дар неъматҳои Ӯ ғӯтавар аст, гарчанде ки дар байни онҳо сипосгузорон ин қадар каманд!
«Маро бибахшой», – аз Парвардигор хост ӯ. Гарчанде ки Иброҳим (бар ӯ салом бод) аз баргузидагони Худо ва аз ин рӯ аз беҳтарин одамон буд, дар дуои бахшиш аз худ оғоз кард, зеро дар ин мард қатрае худписандӣ ва такаббур набуд, ва бо вуҷуди мақоми баландтаринаш дар пеши Худои таоло чунон эҳтиром дошт, ки офаридаҳояш камтар чунин эҳтиром доранд.
Паёмбари доно медонист, ки инсон табиатан заиф ва ба гуноҳ моил аст, аксар вақт аз пайи ҳавасҳояш меравад ва бо майл ба заъфҳояш таслим мешавад. Ва гарчанде ки худ ҳама кори имконпазирро кард, то ба Парвардигор ба комилтарин тарз хизмат кунад ва рисолати бар дӯшаш гузоштаро намунавӣ иҷро намояд, боз ҳам зарур донист хоксорӣ нишон диҳад ва бо фурӯтанӣ аз Худо барои камбудиҳои эҳтимолӣ дар ин хизмати наҷибаш бахшиш бихоҳад.
«Падару модарам» – Иброҳим (бар ӯ салом бод) падару модарро низ зикр кард, бо назардошти он ки ҳаққашон чӣ қадар бузург аст. Иброҳим (бар ӯ салом бод) умед дошт, ки падараш имон меорад, ва ваъда дода буд барояш аз Парвардигор бахшиш бихоҳад, ва ин дуо иҷрои он ваъда шуд.
Ин дарси аҷиб барои ҳар яки мост: бояд бештар бо дуо барои падару модар ба Парвардигор рӯй оварем. Агар онҳо мӯъминанд, барояшон бахшиш бихоҳем, ва агар не, ҳидоят ба роҳи ҳақ. Дар ҳар сурат, дар дуо фоида ва некии бузург нуҳуфта аст.
«Ва ҳамаи мӯъминонро дар рӯзи шумор.» Паёмбари наҷиб ба хостани бахшиш барои худ ва наздиконаш иктифо накард, балки ҳаминро барои ҳамаи мӯъминон низ хост. Ӯ аз Худои таоло хост, ки дар рӯзи ҳисоби одилона ба мӯъминон бахшиши гуноҳон ато кунад. Ин рӯзи қиёмат аст, ки ҳамаи одамон дар пеши Ӯ меистанд ва барои рафторашон ҷавоб медиҳанд, ва Парвардигор бо ҳеҷ яки онҳо беадолатӣ намекунад. Ин рӯз ҳатман фаро мерасад ва ҳар яки мо ба бахшиши Парвардигори таоло ниёз хоҳад дошт.
Ин дуо, ки замоне аз забони паёмбари наҷиби Худо баромад, пеш аз ҳама ба мо меомӯзад, ки аз Парвардигор хостани бахшиш чӣ қадар муҳим аст. Ин барои ӯ, фиристодаи Парвардигор, муҳим буд ва барои мо боз ҳам муҳимтар аст. Зеро касеро, ки Худои таоло бо бахшиш ва раҳмати Худ сарафроз накунад, комёбӣ нест. Бахшиши Ӯ ба ҳар яки мо роҳи биҳиштро мекушояд.
Ва ин дуо ба мо хотиррасон мекунад, ки бо дуоҳои нек барои бародарон ва хоҳарони динӣ ба Худо рӯй овардан кори зебо ва писандидаи Худост, ки фоидаи бешубҳа меорад. Зеро, чунон ки дар ҳадис омадааст, вақте ки яке аз мо бо дуо барои мӯъмини дигар ба Парвардигор рӯй меорад, фаришта мегӯяд: «Омин! Ба ту низ ҳамин бод!» Ва Паёмбари мо (бар ӯ дуруд ва саломи Худо бод) инчунин мегуфт: «Ҳар кӣ барои мардон ва занони мӯъмин бахшиш бихоҳад, Худо барояш барои ҳар марду зани мӯъмин як кори нек менависад» [Саҳиҳ ал-Ҷомеъ].
Ин дуои зебо сазовор аст, ки бо он ҳар чи бештар ба Парвардигор рӯй оварда шавад, зеро барои ҳар яки мо хеле муҳим аст ба бахшиши Парвардигори тавоно бирасем ва дар рӯзи қиёмат бо захираи корҳои неки писандидаи Худои таоло биёем, то хушнудии Ӯро ба даст орем ва ба биҳишташ дароем.