28.16 Дуои паёмбар Мӯсо пас аз куштани мисрӣ
Ин дуои пур аз ихлос ва зебо дар соддагӣ ва кӯтоҳии худ аз ҷумлаи дуоҳоест, ки Китоби Худои таоло моро бо онҳо ошно мекунад. Хеле пеш аз ба дунё омадани мо бо ин дуо ба Парвардигори таоло яке аз бузургтарин ва машҳуртарин паёмбаронаш рӯй овард. Ин паёмбар Мӯсо (бар ӯ салом бод) аст.
Дуоҳои Қуръон маякҳое ҳастанд, ки дар ин дунё роҳи моро равшан мекунанд ва кӯмак мерасонанд, ки дар торикии фитнаҳо ва васвасаҳое, ки дар тӯли тамоми ҳастии заминиамон моро иҳота кардаанд, гум нашавем ва гумроҳ нагардем. Онҳо на танҳо ба мо Парвардигор ва зарурати рӯй овардан бо дуо ба Ӯро дар рӯзҳои душвор ва осуда хотиррасон мекунанд. Дар воқеъ онҳо ба мо дуруст фикр карданро меомӯзанд ва тасаввуроти моро дар бораи ҷаҳон ва нақши мо дар он ислоҳ менамоянд. Ин дуоҳо моро раҳнамоӣ мекунанд, дар муайян кардани афзалиятҳо кӯмак мерасонанд ва меомӯзанд, ки ғайримуҳим ва нолозимро як сӯ гузорем ва ба асосӣ – ба он чи бояд аз Парвардигори ҷаҳониён хост ва барои он кӯшид, диққат диҳем.
Ин дуоҳо барои мусалмон ёвари содиқ мешаванд ва дар нигоҳ доштани пайванд бо Офаридгори тавоно кӯмак мекунанд. Парвардигор, чунон ки ҳамаи мо медонем, метавонад мӯъҷизаҳо офарад, ва дуо яке аз кӯтоҳтарин ва боэътимодтарин роҳҳо на танҳо ба хушнудии Парвардигор ва биҳишт, балки ба дигаргунии ҳаёти заминии мо, ба он ки дар ҳаёти мо низ ҳиссае аз ин мӯъҷизаҳо бошад, аст. Ва дуо, бешубҳа, ресмони наҷотест, ки дар баробари гирдбоди васвасаҳо ва озмоишҳо истодагарӣ кардан кӯмак мекунад.
Бо ин суханони ҳайратангез содда, вале аз дил баромада паёмбари наҷиб Мӯсо (бар ӯ салом бод) пас аз куштани мисрӣ ба Парвардигор рӯй овард. Вақте ки ҳамқавми Мӯсо, исроилӣ, ба ёрӣ даъват кард, Мӯсо ба даъваташ ҷавоб дод ва озордиҳандаашро зад ва бо ҳамон як зарба ӯро афканд. Паёмбар дарҳол аз Парвардигор бахшиш хост ва ин амалро гуноҳ донист, зеро марде кушта буд, ки куштанаш ба ӯ фармуда нашуда буд. Пас аз ин ҳамлаи худ фавран ором шуда, Мӯсо (бар ӯ салом бод) пур аз фурӯтанӣ гашт, гуноҳи худро иқрор кард ва аз Парвардигор бахшиш хост.
Ва дар он ки чӣ гуна бо ин дуо ба Парвардигор рӯй овард, мо адаб ва хоксории равшан нисбат ба Худоро мебинем: Мӯсо (бар ӯ салом бод) аввал Парвардигории Худои таоло ва хатои худро иқрор кард ва танҳо сипас бо хоҳиши бахшиш ба Ӯ рӯй овард: «Эй Парвардигори ман, ман ба худ ситам кардам. Маро бибахшой.»
Ин паёмбари Худо буд, ки медонист Парвардигор ӯро бахшидааст. Пас дар бораи мо, ки намедонем чӣ сарнавиште барои мо омода шудааст ва роҳи мо ба куҷо – ба биҳишт ё ба дӯзах меравад, чӣ гӯем? Ин дарси муҳим барои ҳар мӯъмин аст: ба гуноҳони худ беэътиноӣ накардан, онҳоро ночиз нашуморидан ва худбовар набудан, бо гумони он ки чун Парвардигори мо бар Худ раҳматро навиштааст ва чун раҳмати Ӯ аз хашмаш пеш меравад, ҳатман бадкориҳои моро бе ҳеҷ кӯшиши мо мебахшад. Оё дурандешӣ аст бо рӯзи имрӯз зиндагӣ кардан ва дар бораи оянда, дар бораи сарнавишти охиратӣ фикр накардан, дар ҷаҳоне, ки ҳаёти мо метавонад дар ҳар лаҳза канда шавад ва роҳи бозгашт ва имкони дуюм намебошад?..
Ин дуо ба мо аҳамияти тавбаи холисонаро меомӯзад, ки иқрори гуноҳ, пушаймонӣ аз кардаи худ, бас кардани он ва қатъияти барнагаштан ба он дар ояндаро дар назар дорад. Ва бояд ба тавба шитофт, зеро инсон намедонад чӣ қадар вақт дорад ва бо ба таъхир андохтани тавба метавонад пеш аз тавба кардан аз ин дунё биравад.
Паёмбарон ва фиристодагони Худои таоло, аз Одам (бар ӯ салом бод) сар карда, ба Парвардигор тавба мекарданд ва аз Ӯ бахшиш мехостанд, ва ин одамони солеҳ, парҳезгор ва доно барои мо намуна буданд.
Барои ҳар мӯъмин муҳим аст, ки аз гуноҳон дурӣ ҷӯяд ва кӯшиш кунад, ки аз Парвардигори таоло нофармонӣ накунад. Аммо агар бо вуҷуди ин лағжид ва кори нописанди Худо кард, дурусттарин ва табиитарин кор барояш ба тавба шитофтан, ба Парвардигори меҳрубон илтиҷо кардан, гуноҳи худро иқрор намудан ва самимона, аз таҳи дил аз Ӯ бахшиш хостан аст. Зеро агар гуноҳро Парвардигор бахшад, гӯё он тамоман набудааст. Ва сабукбор қадам задан ба сӯи хушнудии Парвардигор, наҷот, комёбӣ ва биҳишт, албатта, хеле осонтар аз хам шудан зери бори гуноҳон аст.