Ҳар дуои Қуръон хос аст. Ҳамаи онҳо гуногунанд, вале ҳама муҳим ва пур аз дарсҳои арзишманданд. Ин дуо аз Китоби Худо бо он беназир аст, ки хоҳишҳои ҳаётан муҳими марбут ба ин дунё ва дунёи ҷовидониро дар худ муттаҳид кардааст. Хусусияти дигари ин дуо дар он аст, ки касе, ки бо он ба Худои таоло рӯй овард, на танҳо барои худ ё наздиконаш, балки барои ҳамаи мӯъминон некӣ хост.
Ва нахустин дарсе, ки ин дуо метавонад ба мо диҳад: набояд фаромӯш кунем, ки на танҳо барои худ ва одамоне, ки мешиносем ва дӯст медорем, балки умуман барои ҳамаи бародарон ва хоҳарони динӣ ба Парвардигор дуо кунем. Ҳатто барои онҳое, ки дар дигар кишварҳо ва ҳатто дар дигар қитъаҳо зиндагӣ мекунанд, ва ҳатто барои онҳое, ки ҳеҷ гоҳ надидаем ва шояд ҳеҷ гоҳ набинем. Ин дуои аҷиб ба мо ҳақиқати муҳимро меомӯзад: мо бояд на танҳо дар бораи худ ва онҳое, ки барои мо азизанд ва бо риштаҳои хешӣ ё дӯстӣ ба мо пайвастаанд, балки дар бораи онҳое низ, ки бо риштаҳои бародарии динӣ ба мо пайвастаанд, ғамхорӣ кунем. Ҳамаи ин одамон ҳақ доранд, ки онҳоро дӯст дорем, ба онҳо некӣ кунем ва бо дуоҳои нек барои онҳо ба Худои таоло рӯй оварем.
Ва марде, ки бо ин дуои зебо ба Парвардигори ҷаҳониён илтиҷо кард, паёмбари наҷиби Худо Нӯҳ (бар ӯ салом бод) буд. Ва ин дуо дар сурае оварда шудааст, ки маҳз ба номи ин паёмбари доно, устувор ва сабур номгузорӣ шудааст, ки қавмашро қариб ҳазор сол ба ҳақ даъват мекард.
Ин дуо, монанди дигар дуоҳои Қуръон, қиссаи худро дорад. Нӯҳ (бар ӯ салом бод) бо ин суханон ба Парвардигори ҷаҳониён пас аз он илтиҷо кард, ки Парвардигор ба ӯ ваҳй кард, ки аз қавмаш дигар ҷуз онҳое, ки аллакай имон овардаанд, касе имон намеорад. Ба ибораи дигар, Худои таоло ба Нӯҳ (бар ӯ салом бод) хабар дод, ки даъвате, ки солҳои зиёд ба қавмаш мекард, ҷуз самараҳои аллакай овардааш дигар самара намеорад. Шумораи ҳамқавмони мӯъминаш зиёд намешавад ва дигар касе ба даъваташ гӯш намедиҳад ва дилашро ба ҳақ намекушояд.
Маҳз он гоҳ Нӯҳ (бар ӯ салом бод) бо ин дуо ба Парвардигори тавоно рӯй овард ва хост кофиронро ҷазо диҳад ва ҳалок кунад, хоҳиши худро бо он асоснок кард, ки агар ин одамон зинда монанд, танҳо мекӯшанд дигаронро гумроҳ кунанд ва дар онҳо нафрат ба динро пайдо намоянд, ва агар касеро ба дунё оранд, танҳо ба худ монанд меоранд, ки дар бораи онҳо аллакай маълум аст, ки имон ба дилҳои сахташон намедарояд ва дар онҳо ҳеҷ некие нест.
Гарчанде ки Нӯҳ (бар ӯ салом бод) паёмбари Худо ва аз гуноҳон ҳифзшуда буд, боз ҳам дуои худро аз хостани бахшиш аз Худо оғоз кард. Аз ҷониби ӯ ин зуҳури хоксорӣ, фурӯтанӣ ва адаб нисбат ба Офаридгори таоло буд. Илова бар ин, ин суханонаш бояд ба пайравонаш аҳамияти хостани бахшиш аз Худоро меомӯхтанд. Зеро ҳамаи мо бандагони Ӯ ҳастем ва ба раҳмат ва бахшиши Ӯ ниёз дорем.
Бояд қайд кард, ки пас аз хостани бахшиш барои худ, Нӯҳ сипас барои падару модараш бахшиш хост. Ин низ дарси муҳим ва тасдиқи мақоми баландест, ки Ислом ба падару модар медиҳад. Ҳамин тариқ, ин дуо ба мо аҳамияти муносибати эҳтиромона ва иззат ба падару модар, риояи ҳуқуқи онҳо ва итоати онҳо дар он чи ба дин мухолиф нест, инчунин он чиро хотиррасон мекунад, ки бояд бештар бо дуоҳои нек барои онҳо ба Худои таоло рӯй оварем.
Сипас Нӯҳ (бар ӯ салом бод) барои мӯъминони қавмаш низ бахшиш хост. Ин дуо ба мо хотиррасон мекунад, ки барои ҳар яки мо доштани муҳити нек, дидани одамони мухлисонаимон овардаи солеҳ дар гирду атроф ва муошират бо онҳо чӣ қадар муҳим аст.
Зеро одамони диндор, тақводор, парҳезгор ва хушахлоқ якдигарро мисли хиштҳои як бино дастгирӣ ва устувор мекунанд ва инчунин мекӯшанд ба якдигар ёрии имконпазир расонанд. Илова бар ин, ҳузури онҳо ба мӯъмин имкон медиҳад, ки худро танҳо ҳис накунад. Ва душвортарин роҳ низ осонтар мешавад, агар бо ҳамроҳони нек тай шавад. Пас дар бораи роҳи асосии тамоми ҳаёти мо – роҳи наҷот, хушнудии Парвардигор ва биҳишт чӣ гӯем?..