25.74 Дуо барои хушбахтии оила ва парҳезгории намунавӣ
Ин дуои зебои пур аз маънои амиқ аз ҷумлаи дуоҳои зикршуда дар Қуръон аст, ки бандагони парҳезгор ва солеҳаш, соҳибони имони устувор, бо онҳо ба Парвардигори ҷаҳониён рӯй меоранд. Ин бандагони мухлиси Раҳмон, бешубҳа, аз беҳтарин намояндагони насли башар, аз сазовортарин фарзандони Одаманд. Табиати неки ин одамон дар суханон ва корҳои зебо ва писандидаи Худо ифода ёфтааст.
Ҳар дуое, ки ин одамон бо он ба Худои таоло рӯй меоранд, метавонад ба мо бисёр чиз биомӯзад. Зеро дақиқ медонем, ки онҳо аз Парвардигор он чиро мехостанд, ки воқеан муҳим аст. Онҳо аз Офаридгори тавоно маҳз он чиро мехостанд, ки ҳар кӯшандаи наҷот, комёбӣ ва биҳишт бояд аз Ӯ бихоҳад. Ин дуо намунаи зебо барои ташнагони хушбахтии заминӣ ва ҷовидонӣ ва хоҳандагони некӣ дар ҳар ду дунёст.
«Эй Парвардигори мо!» – илтиҷо карданд онҳо, чунон ки ҳазорон-ҳазор одам пеш аз онҳо илтиҷо мекарданд ва чунон ки бандагони мӯъминаш то имрӯз ба Парвардигори ҷаҳониён илтиҷо мекунанд. Ин суханони оддӣ умқи бепоёни маъно доранд. Онҳо имон ба Парвардигории Худои таоло, ба он ки Ӯ ҳама мавҷудотро офарида, ҳастии офаридаҳояшро нигоҳ медорад, ба онҳо рӯзӣ медиҳад ва неъматҳои зиёд ато мекунад, дар назар доранд. Чӣ бисёр ин суханонро аз рӯи одат гуфта, аслан андеша намекунем, ки онҳо чӣ маъно доранд ва моро ба чӣ вазифадор мекунанд.
«Аз ҳамсарону фарзандонамон дилҳои моро шод дор» – ҳамин тавр онҳо ба худи моҳияти дуои худ гузаштанд. Нахустин чизе, ки аз Худои таоло хостанд, ин буд, ки аз раҳмати Худ ба онҳо ҳамсарони нек ва фарзандони солеҳ ато кунад. Онҳо занон, фарзандон ва наберагонеро дар назар доштанд, ки бо солеҳӣ ва итоати Парвардигори ҷаҳониён онҳоро шод мекунанд. Зеро оилаи диндор, парҳезгор ва фармонбардори Худо барои ҳар мӯъмин дар ҳар ду дунё сарчашмаи шодист.
Ин дуоест, ки муҳимияташро инкор кардан номумкин аст. Зеро наздикон ва оилаи мо одамоне ҳастанд, ки қисми зиёди ҳаёти заминиамонро бо онҳо мегузаронем ва ба мо бепарво нестанд. Чӣ бисёр ҳамсар ё фарзандон барои инсон нур, баракат ва сарчашмаи шодии бузург мешаванд ё, баръакс, ӯро ба гирдоби ғаму андӯҳ меафкананд ва дарди сахт мерасонанд. Он чи наздиктарин ва азизтарин одамони мо чӣ гуна зиндагӣ мекунанд, чӣ гуна рафтор менамоянд ва чӣ корҳо мекунанд, наметавонад ба ҳаёти мо таъсир нарасонад.
Оилаи хуб ва муттаҳид, ки инсонро дар ташаббусҳои некаш дастгирӣ мекунад, дар итоати Худои таоло ба ӯ кӯмак мерасонад ва ӯро ба корҳои писандидаи Худо ташвиқ менамояд, барои ҳар мӯъмин ёрии аҷиб ва неъмати бузургест, ки набояд онро кам шуморад. Ин неъмат бешубҳа арзиш дорад, ки ҳар чи бештар аз Парвардигори таоло хоста шавад, ва расидан ба он сабаби бешубҳаи самимитарин ва амиқтарин сипосгузорӣ ба Офаридгори тавоност.
Аҳамияти оилаи солеҳ ва насли нек ба ҳеҷ ваҷҳ ба замон ва макони зиндагии мӯъмин вобаста нест. Ин ҳол дуои зикршударо дар ҳар давр ва ҳар гӯшаи замин муҳим мегардонад. Зеро оила барои фарзанди Одам ҳам метавонад неъмати бузург ва ҳам сарчашмаи азоб бошад. Чӣ осон аст офаридан ва сохтан, вақте ки наздикон туро дастгирӣ мекунанд ва кӯмак мерасонанд! Ва бо чӣ заҳмате ҳатто дастовардҳои на он қадар бузург ба даст меоянд, вақте ки аз наздиктарин одамон фаҳмиш ва тасдиқ намебинӣ.
Ҳамин тариқ, бо чунин дуо ба Парвардигор рӯй оварда, мо дар воқеъ барои худ дуо мекунем, зеро некие мехоҳем, ки ба мо фоидаи бешубҳа меорад. Ва агар боз дуртар нигарем, ба воситаи ин дуо ба тамоми уммати мусалмон фоида мерасонем, зеро солеҳии ҳамсарон ва насли мо ба солеҳии онҳое, ки бо онҳо дар тамос ҳастанд – наздикон, дӯстон, шиносҳо, ҳамсабақон ва ҳамкоронашон мусоидат мекунад.
«…Ва моро пешвои парҳезгорон гардон!» Ин қисми дуюм ва на камтар муҳими дуост. Эй Парвардигор, моро дар суханон, корҳо, сифатҳои ахлоқӣ ва умуман дар пайравии дин барои парҳезгорон намуна гардон. Касе, ки ба чунин мақом расад, комёб мешавад ва хушнудии Парвардигорро меёбад, ва ин дар ҳақиқат дастоварди бебаҳост.
Ин хостани неъматҳои бешумор аст, ки дар чанд сухани кӯтоҳ гунҷонида шудааст. Зеро намуна будан барои парҳезгорон гуфтани суханони нек, кардани корҳои сазовор, доштани сифатҳои зебои ахлоқӣ ва мувофиқи он рафтор кардан аст. Ва ин дуо хостани кӯмаки Парвардигор дар ҳамаи ин аст, ки имкон медиҳад ин некии беандозаро фаро гирифт.