14.40 Дуо барои он ки фарзандон солеҳ ва шукргузор ба воя расанд
Ин дуои яке аз паёмбарони наҷиби Худои таоло – Иброҳим (бар ӯ салом бод) аст. Мо онро аз ояте медонем, ки дар сурае омадааст, ки маҳз ба номи ин паёмбари Худо номгузорӣ шудааст. Мисли дигар муроҷиатҳо ба Худои таоло, ки дар Қуръон меоянд, дар он дарсҳои зиёд нуҳуфта аст ва аз он метавон хулосаҳои судманди бисёр кард.
Бешубҳа, Иброҳим (бар ӯ салом бод) аз Парвардигори ҷаҳониён чизеро хост, ки барои мӯъмин воқеан арзиши бузург дорад. «Эй Парвардигори ман, – гуфт ӯ. – Маро барпойдорандаи намоз гардон.» На танҳо касе, ки намоз мехонад, зеро онро ба маънои такрори механикии амалҳо бисёриҳо мехонанд, балки маҳз барпойдоранда. Яъне онро ба беҳтарин тарз, бе тақсир, дар беҳтарин қисми вақти барояш муқарраршуда, бо риояи дақиқи ҳамаи ҳукмҳои намоз мехонад. Бо риояи ҳамаи шартҳои лозим, бо иҷрои намунавии ҳамаи амалҳои воҷиб ва мустаҳаб мехонад. Ба ибораи дигар, ҳама корро мекунад, то намозаш комил бошад, ва тамоми кӯшишашро ба кор мебарад, то онро мукаммал гардонад. Иброҳим (бар ӯ салом бод) инро мехост.
Чаро маҳз намоз? Зеро он рамзи дин ва яке аз сутунҳои он аст. Зеро он инсонро бо Парвардигор ва Офаридгораш мепайвандад. Зеро он яке аз муҳимтарин ва зеботарин роҳҳои ибодати Худои таоло ва наздикӣ ба Ӯст. Намоз аз кӯтоҳтарин роҳҳо ба хушнудии Парвардигор ва аз ин рӯ ба биҳишт аст.
Аммо паёмбари наҷиб, чунон ки мебинем, ин некии бузургро на танҳо барои худ, балки барои насли худ низ хост. «Ва фарзандони маро.» Яъне дар насли ман низ бошанд касоне, ки намозро ба беҳтарин тарз, бо тамоми ихлос, бо фурӯтанӣ ва диққат, бо парҳезгорӣ ва имони устувор, бо иҷрои ҳар чи беҳтари ҳамаи амалҳо мехонанд. Бо ин Иброҳим (бар ӯ салом бод) ба ҳамаи мӯъминон намунаи зебо нишон дод: зеро ҳар яки мо бояд некии ҳар ду дунёро на танҳо барои худ, балки барои насли худ низ бихоҳад. Ва, албатта, мо бояд на танҳо инро аз Худои таоло бихоҳем, балки худ низ кӯшиш кунем, то насли мо мӯъминони мухлис бошанд ва намозро барпо доранд. Ба ҷуз падару модар кӣ бояд аз хурдсолӣ дар кӯдак муҳаббати намозро парварад ва аҳамият ва арзиши онро ба ӯ хотиррасон кунад?..
Ин дуо аз беҳтарин суханонест, ки бандаи мухлиси Худо метавонад ба Парвардигори тавоно ва бузургаш илтиҷо кунад, зеро агар Худои таоло ба инсон дар барпо доштани намоз кӯмак кунад, ин барояш некии бузург мешавад ва подоши бузург меорад.
Ва охирин чизе, ки Иброҳим (бар ӯ салом бод) дар ин дуои худ аз Парвардигор хост: «Эй Парвардигори мо, дуои маро бипазир.» Ин дуо чӣ қадар пурҷӯш ва холисона буд, аз хитоби такрорӣ фаҳмидан мумкин аст: аввал «Эй Парвардигори ман», сипас «Эй Парвардигори мо»… Ин ифодаи фурӯтанӣ, хоксорӣ ва таслим ба Офаридгор аст.
Ин дуои Қуръон ба мо аҳамияти намозро хотиррасон мекунад, зеро ин паёмбари Худо маҳз ба он дуои худро бахшидааст. Аз он инчунин маълум мешавад, ки дар дуо зикри Парвардигории Худои таоло ҳамчун яке аз роҳҳои наздикӣ ба Ӯ чӣ қадар муҳим аст. Ва, албатта, дуо бояд пур аз ихлос, таваккал ба Офаридгор ва умед ба Ӯ бошад. Ин дуо инчунин ба мо меомӯзад, ки бояд аз Худои таоло неъматҳои дунёи ҷовидониро бештар бихоҳем ва нагузорем, ки ғавғои дунё моро ба гирдоби худ кашад ва андешаҳо ва дуоҳои моро пур кунад.
Паёмбарони Худои таоло, аз ҷумла Паёмбари мо (бар ӯ дуруд ва саломи Худо бод), барои мо намуна буданд, ва чунон ки онҳо бо дуо ба Парвардигор илтиҷо мекарданд, мо низ бояд кӯшиш кунем ҳамин тавр кунем ва дар баробари ин бихоҳем, ки Ӯ дуои моро бипазирад ва бе ҷавоб нагузорад. Беш аз ин, ба ҳар кори нек шурӯъ карда, ҳар ибодатро оғоз намуда, мо бояд умед дошта бошем, ки Худои таоло кӯшиши моро мепазирад, ва инро аз Ӯ бихоҳем.