14.35 Дуои паёмбар Иброҳим барои амният ва тавҳид
Ин дуои паёмбари наҷиб Иброҳим (бар ӯ салом бод) аст, ки дуоҳояш дар Китоби Худо зиёд омадаанд. Гарчанде ки ӯ бо ин дуо садҳо сол пеш дар шароити муайян ба Парвардигор рӯй овард, он аҳамияти худро гум накардааст ва ҳоло ҳам метавонад ба мо, ки дар замони комилан дигар зиндагӣ мекунем, бисёр чизҳоро биомӯзад. Ҳатто дур аз Маккаи мукаррама, ки ин паёмбар ҳангоми рӯй овардан ба Офаридгори таоло бо ин дуои муҳим дар он ҷо буд, мо метавонем аз суханони бузурги ӯ барои худ дарсҳои аҷиби зиёд бигирем.
Дар Қуръон ҳеҷ чизи тасодуфӣ нест ва ин дуо низ дар он беҳуда зикр нашудааст. Зеро паёмбарони Худо аз Парвардигори ҷаҳониён он чиро мехостанд, ки ҳар мӯъмин бояд аз Ӯ бихоҳад, ва азизтарин орзуҳояшонро ба шакли воқеан зебо меоварданд ва ба мо намунаи нек нишон медоданд.
«Эй Парвардигори ман!» – илтиҷо кард ба Худои таоло ин паёмбари парҳезгор ва доно. Эй он ки худи маро офаридаӣ, ин заминро ва ҳама мавҷудотро офаридаӣ! Эй соҳиби қудрат ва ҳокимияти воқеан беканор! Эй он ки иродаат монеа намешиносад! Эй он ки ҳар пинҳон ва ошкорро пеш аз рӯй доданаш, пеш аз он ки пас аз нестӣ ба ҳастӣ оғоз кунад, медонӣ!
«Ин сарзаминро тинҷ гардон.» Иброҳим Маккаро дар назар дошт; Маккае, ки ватани Паёмбари мо Муҳаммад (бар ӯ дуруд ва саломи Худо бод) шудан насибаш шуд ва то имрӯз зоирон барои адои ҳаҷ ва намоз дар Масҷидулҳаром, дар назди Каъба, ки садсолаҳо пеш Иброҳим бо писараш Исмоил ба фармони Худо бино кард, ба он ҷо мераванд. Худои таоло дуои Иброҳим (бар ӯ салом бод)-ро шунид ва Маккаро паноҳгоҳи бехатар ва маскани пурбаракат гардонид, ки мусалмонони тамоми ҷаҳон онро гиромӣ медоранд ва барои ҳар яки онҳо аҳамияти бузург дорад.
Ин сабаби муҳими андеша аст. Аҳамияти амният дар ҳаёти мо баҳои зиёд додан душвор аст. Он ба фаъолияти пурсамар ва созандагӣ мусоидат мекунад, ҳаёти инсонро бо шодӣ пур менамояд ва барои татбиқи ғояҳои бузург ва иҷрои лоиҳаҳои муҳим ва судманд шароит фароҳам меорад. Набудани амният бошад, баръакс, инсонро дар шароити душвор мегузорад ва ӯро аз корҳои нек бозмедорад, зеро инсон табиатан ба муҳите мекӯшад, ки ба ӯ имкон диҳад ҳар соат аз ҷони худ ва наздиконаш нигарон набошад.
Аз ин рӯ, аз Парвардигор хостани саломатӣ ва амният хеле муҳим аст, ки Паёмбари мо (бар ӯ дуруд ва саломи Худо бод) низ мӯъминонро ба он ташвиқ мекард. Онҳое, ки Худои таоло ба онҳо осудагӣ додааст, бояд аз Ӯ бихоҳанд, ки он дар ҳаёташон идома ёбад, ва онҳое, ки аз амният ва саломатӣ маҳруманд, бояд бихоҳанд, ки инҳо дар ҳаёташон пайдо шаванд. Зеро гарчанде ки душворӣ, хатар ва озмоишҳо метавонанд ба инсон бисёр чиз биомӯзанд, муҳити ором аксар вақт ба нафъи онҳое аст, ки ба корҳои бузург мекӯшанд, ва дар расидан ба ҳадафҳояшон кӯмак мекунад.
Паёмбари Худо он чиро низ хост, ки асоси комёбӣ, наҷот ва хушбахтӣ дар ҳар ду дунё аст. Ин кӯмак дар пайравии холисонаи тавҳид ва дурӣ аз парастиши ҳар касе ҷуз Худост. Агар ин паёмбари наҷиб, бо вуҷуди мақомаш, аз Парвардигор хост, ки ӯро аз шарик овардан ба Ӯ нигоҳ дорад, пас ҳар яки мо бояд инро боз ҳам бештар бихоҳем. Зеро ҳамаи мӯъминон мехоҳанд хушнудии Худоро ба даст оранд ва ба биҳишт дароянд.
Паёмбари доно на танҳо барои худ, балки барои насли худ низ хост. Ва ин ба мо меомӯзад, ки фаромӯш накунем барои фарзандон, наберагон ва онҳое аз насли худ, ки дар ояндаи дур зиндагӣ мекунанд, вақте ки мо дигар дар ин дунё нестем, ба Парвардигори таоло дуо кунем. Зеро дуо барои мӯъмин ресмони наҷот аст.
Аммо на танҳо бо дуоҳои худ бояд ба наслҳои оянда дар расидан ба хушбахтии ҷовидонӣ кӯмак кунем. Вазифаи мо онҳоро дуруст тарбия кардан, бо тавҳид ошно намудан, роҳи дурустро нишон додан ва дониши судманд додан аст, то дар ҷаҳоне, ки ин қадар васваса дорад ва онҳо ҳар рӯз аз сарчашмаҳои гуногун ин қадар маълумоти гумроҳкунанда мегиранд, гумроҳ нашаванд. Ва шояд рӯзе онҳо моро бо сухани нек ёд кунанд, ки замоне дар роҳи камнур ва душвори зиндагиашон чанд чароғи хурд гузоштем.