25.65-66 Дуо барои дур будан аз гуноҳон ва оқибатҳои онҳо
Ин яке аз он дуоҳои пурбаракатест, ки дар Китоби Парвардигори таоло хеле зиёданд. Он илтиҷоест, ки бандагони мухлисонаимон овардаи парҳезгораш ба Офаридгори тавоно рӯй меоранд. Инҳо одамоне ҳастанд, ки Парвардигори ҷаҳониён дар Китоби Худ борҳо онҳоро меситояд ва ба мо хабар додааст, ки онҳо соҳибони имони устувор ва сифатҳои зебои ахлоқианд, ва корҳои сазоворашон натиҷаи табиии имон ва хушахлоқии онҳост.
«Эй Парвардигори мо!» Вақте ки ин мӯъминони мухлис бо дуо ба Худои таоло рӯй меоранд, одатан аз хитоби боадабона, яъне аз иқрор ба он ки Ӯ Парвардигори онҳост, оғоз мекунанд. Ин одамони дилашон пур аз имон Худоро ва он ки Ӯ Худо ва Парвардигори онҳост, фаромӯш намекунанд. Ӯ Он Зотест, ки ҳама мавҷудотро офарида ва бар ҳамаи офаридаҳояш бе истисно ҳоким аст.
«Азоби ҷаҳаннамро аз мо бигардон.» Ин худи моҳияти дуои онҳо, асосӣ чизест, ки мехостанд аз Худои таоло бихоҳанд. Ин дуои одамони зиндадил аст, ки хуб медонанд азоби дӯзах чӣ қадар даҳшатнок мешавад ва аз ин рӯ аз ин азоб сахт метарсанд. Ва аз ин суханон маълум аст, ки онҳо аз Худои таоло на танҳо халосӣ аз он чиро, ки натиҷаи заъфи имони инсон ва корҳои бади ӯст, мехоҳанд. Онҳо аз Парвардигор мехоҳанд кӯмак кунад, ки аз ҳар он чи инсонро ба дӯзах мебарад, дур шаванд. Ҳамин тариқ, бо гуфтани ин чанд сухан, ба онҳо маънои хеле бузург ва хеле муҳим мегузоранд. Ин дуо ҳам хоҳиши устувории имон ва ҳам кӯмак дар дурӣ аз гуноҳон, нофармонӣ ва корҳои бадро дар бар мегирад. Зеро набудани сабаб дар чунин ҳолатҳо набудани натиҷаҳоро низ дар назар дорад.
«Зеро азоби ҷаҳаннам азобест доим!» Дӯзах бадии доимӣ ва тағйирнопазир, сарчашмаи азобҳои ҷовидонӣ аст. Он аз сокинонаш ҷудо намешавад, монанди қарздиҳандаи сахтгире, ки касеро, ки бадбахтона аз ӯ қарздор шудааст, ором намегузорад.
«Ҷаҳаннам бад қароргоҳу бад маконест.» Ин бадтарин, зиштарин ва даҳшатноктарин ҷойҳоест, ки инсон метавонад ба он афтад. Ин суханон шаҳодат медиҳанд, ки мӯъминони гӯянда тамоми даҳшати ҳоли онҳоеро, ки ба ин маскан рафтан насибашон аст, пурра ҳис кардаанд. Ва ин тасвирҳо дуояшонро боз ҳам амиқтар ва пурҷӯштар мекунанд ва қувваи кӯшишашонро барои дар шумори наҷотёфтагон будан таъкид менамоянд.
Ин дуо моҳияти ботинии ин одамони некро зебо инъикос мекунад. Соҳиби сифатҳои бисёри аҷиби маҳбуби Худои таоло будан ва кардани корҳои сазовори писандидаи Ӯ, бо вуҷуди ин ин мӯъминон аз хашми Худои таоло, аз ҷазои Ӯ, аз азоби оташи дӯзах метарсанд, гарчанде ки дар ҷаҳон ин қадар одамоне ҳастанд, ки барои тарсидан аз ин хеле бештар аз онҳо сабаб доранд.
Ин мӯъминон, ки сазовори ситоиши Худои таоло шудаанд, лоиқи он ҳастанд, ки аз онҳо намуна гирифта шавад. Беҳуда нест, ки ин дуо дар Китоби Парвардигори тавоно зикр шудааст ва то рӯзи қиёмат хонда мешавад. Магар намехоҳем ҳадди ақал ба он мақоми баланд ва зебое, ки ин бандагони Худо расидаанд, наздик шавем?..
Ин дуо ба мо хотиррасон мекунад, ки мӯъмин то дар ин дунё зиндагӣ мекунад, бояд аз Худо битарсад, аз кашидани хашми Ӯ бар худ ҳазар кунад ва оташи дӯзахро фаромӯш накунад, ва дар баробари ин тарсро бо умед ба раҳмати Худои таоло ва наҷот аз Оташ пайваст намояд. Зеро умед ва тарс барои мӯъмин мисли ду бол барои парранда аст. Оё он бо як бол ё тамоман бе бол парвоз карда метавонад?..
Хостани ҳифз аз оташи дӯзах бояд қисми табиӣ ва ҷудонашавандаи ҳаёти ҳар мӯъмин бошад.
Мӯъмин набояд ба корҳои худ фиреб хӯрад, ҳар қадар ки амали нек карда бошад ва ҳар қадар ки дар ибодати Худои таоло кӯшо бошад. Онҳое, ки бо дуоҳое монанди ин ба Худо рӯй меоранд, намунаи нек барои мо ҳастанд. Ҳатто сазовори ситоиши Парвардигор шуда, онҳо фиреб нахӯрданд, кӯшишро дар роҳи Ӯ бас накарданд, эҳсоси тарси эҳтиромона аз Парвардигор ва илтиҷо ба Ӯро бас накарданд, комилан ба корҳои неки бисёри кардаашон такя накарданд ва хоксорӣ ва адаби худро нисбат ба Офаридгор гум накарданд. Худписандӣ, ғурур, такаббур ва худпарастӣ он сифатҳое нестанд, ки метавонанд мӯъминро зинат диҳанд.