3.38 Дуо барои насли солеҳ
Ин дуои яке аз паёмбарони наҷиби Худо – Закариё (бар ӯ салом бод) аст. Он дар Қуръон, дар сураи «Оли Имрон» зикр шудааст. Сол то сол рисолати паёмбарии худро иҷро карда, Закариё тадриҷан пир шуд, вале фарзанд надошт. Ҳамроҳи ӯ занаш, ки дар ҷавонӣ ҳам нозо буд, пир шуд. Ва инак, парастории Марями ҷавон, модари ояндаи паёмбар Исо (бар ҳар ду салом бод)-ро бар дӯш гирифта, дид, ки Худои таоло аз раҳмати Худ ба ин духтари солеҳи ҳалим ва парҳезгор меваҳои тобистонро дар зимистон ва меваҳои зимистонро дар тобистон ато мекунад. Ва бори дигар ба тавоноии Офаридгор боварӣ ҳосил кард.
Имони ӯ ҳеҷ гоҳ суст нашуда буд ва ибодаташ ба Парвардигор бо кӯшиш идома дошт. Аммо ин мӯъҷизаро дида, рӯҳбаланд шуд. Имонаш боз ҳам устувортар шуд ва умед бо қувваи нав дар ӯ бедор гашт. Худои таоло мӯъҷизаҳои зиёд мекунад, ва инак ин мӯъҷизаро дар пеши чашми ӯ нишон дод, ва Ӯ бешубҳа қодир аст яки дигарро низ нишон диҳад: ба ӯ, Закариё, фарзанди орзукардаро ато кунад.
Ва Закариё (бар ӯ салом бод) дарҳол бо дуои холисонае, ки аз таҳи дил мебаромад, ба Парвардигор илтиҷо кард ва комилан ба Ӯ таваккал намуд.
Бале, ӯ то сафедии мӯй зист ва устухонҳояш аз пирӣ суст шуданд. Бале, занаш низ пир шуд. Бале, Парвардигор нахост, ки дар ҷавониашон ба онҳо фарзанд диҳад. Закариё (бар ӯ салом бод) инро рад намекард. Аммо раҳмати Худо беканор аст ва иродаи Ӯ ҳамеша дақиқ иҷро мешавад ва ба ҳеҷ монеа дучор намеояд. Барои Ӯ, Худо, Парвардигор ва Офаридгори коинот, ҳеҷ чизи номумкин нест. Ва агар Ӯ бихоҳад ба паёмбараш фарзанд ато кунад, ҳеҷ шароите ба ин монеъ шуда наметавонад.
«Эй Парвардигори ман, – илтиҷо кард ӯ, – маро аз ҷониби худ фарзанде покиза ато кун!» «Ато кун» – зеро ин атои аҷибе, ҳодисаи фавқултабиӣ, ки аз рӯи меъёрҳои инсонӣ номумкин аст, мебуд. «Аз ҷониби худ» – зеро ҳамаи неъматҳо маҳз аз Ӯ, Худои таоло мебароянд. Ва «покиза» – зеро маҳз чунин фарзанд барои ҳар мӯъмин дилхоҳ аст, зеро ҳамон дар ҳар ду дунё фоида меорад.
Ва Закариё (бар ӯ салом бод) дуои худро бо суханоне анҷом дод, ки аз адаби гӯянда гувоҳӣ медиҳанд: «Албатта Ту дуоро мешунавӣ». Ту мешунавӣ, вақте ки ба Ту илтиҷо мекунанд, ва ман ба Ту, Худои таоло, рӯй меорам, зеро медонам, ки Ту ба дуо ҷавоб медиҳӣ, умедҳоеро, ки бандагонат ба Ту мебанданд, сафед мекунӣ ва азизтарин орзуҳояшонро иҷро менамоӣ.
Ва Парвардигор ба дуои Закариё (бар ӯ салом бод) ҷавоб дод ва ба ӯ фарзанди ҳақиқатан покиза – писаре бо номи Яҳё ато кард, ки ба ӯ низ насиб шуд яке аз паёмбарони наҷиби Худои таоло бошад.
Ин дуои аҷиб пеш аз ҳама ба мо меомӯзад, ки ҳеҷ гоҳ набояд аз раҳмати Худо ноумед шавем. Ва ҳол он ки маҳз ин бо шумораи зиёди одамон рӯй медиҳад. Онҳо аз Худои таоло чизеро, ки барояшон воқеан муҳим аст, хусусан фарзанд, мехоҳанд ва ҷавоби фаврӣ нагирифта, пас аз чанд сол даст мекашанд, умедро аз даст медиҳанд ва дуоро бас мекунанд.
Қиссаи Закариё (бар ӯ салом бод) беҳтарин далели он аст, ки ҳар кӣ аз раҳмати Худо ноумед шавад, бар зидди худ бузургтарин ҷиноят мекунад, дар ҳоле ки сабуре, ки умедро аз даст намедиҳад, баръакс, дар ниҳоят ба некии бузург мерасад.
Ин дуо инчунин ба мо меомӯзад, ки аз Худои таоло маҳз фарзанди покиза бихоҳем. Чӣ бисёр оилаҳои бефарзанд, ки орзуи фарзанд доранд, аз Парвардигор танҳо фарзанд мехоҳанд ва фаромӯш мекунанд, ки писарон ва духтарон на ҳамеша барои падару модар неъмат мегарданд ва хушбахтӣ меоранд. Ҳолатҳое кам нестанд, ки падару модар аз хислати бад, рафтори зишт ва корҳои нописанди фарзандонашон хеле бештар аз ҷуфтҳое азоб мекашанд, ки Худои таоло умуман ба онҳо фарзанд надодааст. Аз ин рӯ, аз Худо маҳз фарзанди покиза хостан хеле муҳим аст. Ва, албатта, барои фарзандоне, ки Парвардигор аллакай ба мо додааст, солеҳӣ хостан лозим аст.
Фарзанд атои Худои таолост, ки ба ғамхории касоне, ки ба онҳо дода шудааст, супурда шудааст. Пас мо барои фарзандонамон масъулем ва вазифадорем шароит фароҳам орем ва ҳар кори аз дастамон меомадаро кунем, то онҳо мӯъминони мухлис, парҳезгор, хушахлоқ ва зинати уммати мо бошанд. Ва вақте ки аз Худо барои фарзандонамон солеҳӣ мехоҳем, ба сӯи ин ҳадаф қадами бузург ва муҳим мегузорем.