46.15 Şükreden kulun, saygılı evladın ve ilgili ebeveynin duası
Bu Kur’an duası, soylu peygamberlerinin bir zamanlar âlemlerin Rabbine yöneldiği dualardandır. Bu duayla Yüce Allah’a peygamberi Süleyman (ona selam olsun) yakardı.
«Rabbim!» dedi yalnızca hikmetle değil, onu hiç bozmayan ve takvasını azaltmayan zenginlik ve hâkimiyetle de donatılmış bu kral peygamber.
Kudretli Yaratıcı’ya yönelttiği bu duada soylu peygamber, her mümin için çok önemli ve arzulanan birkaç iyiliği birden istedi. Süleyman (ona selam olsun) Rabbin kendisine bağışladığı sayısız nimetin değerini bilmesini biliyordu. Elbette şükrün ne kadar değerli olduğunu ve mümine ne kadar fayda sağladığını biliyordu. Bu yüzden duasına şükür isteğiyle başladı. Çünkü şükür, Allah’ın hoşnutluğuna ve cennete giden yoldur; Rabbin verdiği nimetler için şükretmeyen ise aksine O’nun gazabını üzerine çeker.
Böylece bu dua bize Yüce Allah’a her gün, her saat bağışladığı nimetler, gördüğümüz ve fark etmediğimiz nimetler, büyük ve küçük nimetler, onsuz var olamayacağımız ve hayatımızı her iki dünyada hayırlı kılan nimetler için şükretmeyi öğretir. Bütün nimetlerin en büyüğü ise imandır.
Şükrün önemini Kur’an ve Sünnet’ten biliyoruz. Rab bize, bize verilene şükredersek rahmetiyle daha fazlasını bağışlayacağını vadetmiştir. Yüce Allah’ın kanunu ve vaadi budur.
Fakat seçilmişlerinden ve insan neslinin en iyi temsilcilerinden birinin Rabbe yöneldiği bu güzel duadan çıkarabileceğimiz başka dersler de vardır. Görüyoruz ki Süleyman (ona selam olsun) büyük bir hayrın kaynağı olan şükrün kendisine ilham edilmesini yalnızca şahsına verilen nimetler için değil, ana babasına verilen nimetler için de istedi. Çünkü ana babalar ile çocukların yakınlığı göz önüne alındığında, pek çok nimetten birlikte yararlanırlar, ana babaya verilen çocuklara da fayda sağlar ve bunun tersi de geçerlidir.
Böylece kendisi için iyilik ve nimet isterken ana babasını da unutmadı. Peki biz Rabbe yakardığımız dualarda ana babamızı ne sıklıkla anıyoruz? Dünyaya gelmemize vesile olanları, bizi büyütenleri, yetiştirenleri ve bizimle ilgilenenleri… Çünkü ana babaya saygı Kur’an’da tevhidden hemen sonra zikredilir, bu da onun önemini ve dinimizde kendisine verilen en yüksek yeri gösterir ve bunu pek çok ayet ve hadis doğrular.
Ne yazık ki pek çok Müslüman Rabbe kendisi için bile nadiren dua eder, oysa bu, Müslümana büyük mükâfat ve büyük hayır getiren kolay bir ibadet türüdür. Ataları ve nesli için iyilik istemek ise daha da nadirdir. Oysa Rabbin kendisi Kitabında bize şöyle buyurmuştur: «Bana dua edin, kabul edeyim.» (Sure 40 «Mümin», Ayet 60)
Bilge ve salih Süleyman’ın (ona selam olsun) Rab’den istediği bir sonraki şey iyi işler yapmakta yardımdı. Yalnızca bize iyi görünen değil, gerçekten iyi, yani Yüce Allah’ın hoşnut olduğu, gerektiği gibi yapılan ve O’nun kabul ettiği işler. Çünkü ancak böyle işler mümine fayda sağlayabilir. Her birimiz için Yüce Allah’tan iyi işler yapmakta yardım istemek önemlidir, çünkü O’nun kabul ettiği iyi işler O’nun hoşnutluğuna giden yoldur. Rabbin hoşnutluğu her iman sahibinin amacı ve aziz arzusu değil midir?
Peygamberin tam da böyle iyi işler yapmakta yardım istemesi bize samimi niyetin ve davranışların Sünnet’e uygunluğunun önemini hatırlatır, çünkü bir iş ancak bu iki şarta uyduğunda Yüce Allah tarafından kabul edilir.
Süleyman’ın (ona selam olsun) bu duada istediği son şey neslinin salahati oldu. Bu da şaşırtıcı değildir. Her mümin salih çocukların ve torunların ne kadar büyük bir nimet olduğunu anlar. Çünkü Rabbe samimiyetle bağlı, takvalı ve dindar bir insan ayağının bastığı her yere nur ve iyilik taşır, bu nur ve iyiliğin en büyük payı da genellikle yakınlarına, yani aile üyelerine ve elbette ana babasına düşer. Salih çocuklar ana babaları için sevinç kaynağıdır. Bu yüzden Allah’tan nesil için salahat istemek bu kadar önemlidir.