28.16 Musa peygamberin Mısırlıyı öldürdükten sonraki duası
Sadeliği ve kısalığıyla güzel, samimiyet dolu bu dua, Yüce Allah’ın Kitabının bizi tanıştırdığı dualardandır. Çok önce, biz dünyaya gelmeden çok önce bu duayla Yüce Rabbe en büyük ve en bilinen peygamberlerinden biri yöneldi. Bu, peygamber Musa’dır (ona selam olsun).
Kur’an duaları, bu dünyada yolumuzu aydınlatan ve dünya varlığımız boyunca bizi çevreleyen fitne ve ayartma karanlığında kaybolmamamıza, yolumuzu şaşırmamamıza yardım eden fenerlerdir. Bize yalnızca Rabbi ve zor ve huzurlu günlerde O’na dua ile yönelme gereğini hatırlatmazlar. Aslında bize doğru düşünmeyi öğretir, dünya ve ondaki rolümüz hakkındaki fikirlerimizi düzeltirler. Bu dualar bize yol gösterir, öncelikleri belirlememize yardım eder, önemsiz ve gereksiz olanı bırakıp asıl olana, âlemlerin Rabbinden ne istememiz ve ne için gayret etmemiz gerektiğine odaklanmayı öğretir.
Bu dualar Müslüman için sadık bir yardımcı olur, Kudretli Yaratan’la bağını korumasına yardım eder. Hepimizin bildiği gibi Rab mucizeler yaratabilir ve dua yalnızca Rabbin hoşnutluğuna ve cennete değil, dünya hayatımızın dönüşmesine, hayatımızda da bu mucizelerden bir pay olmasına giden en kısa ve en güvenilir yollardan biridir. Ve dua hiç şüphesiz ayartma ve imtihan kasırgasına karşı dayanmaya yardım eden kurtarıcı bir iptir.
Şaşırtıcı derecede basit, fakat kalpten gelen bu sözlerle soylu peygamber Musa (ona selam olsun) Mısırlıyı öldürdükten sonra Rabbe yöneldi. Musa’nın kavminden bir İsrailli yardım istediğinde Musa onun çağrısına karşılık verdi ve ona saldıranı vurdu, bu tek darbeyle onu yere serdi. Peygamber hemen Rab’den bağışlanma diledi, bu hareketi günah saydı, çünkü öldürmesi emredilmemiş bir insanı öldürmüştü. Bu ani çıkışından sonra hemen sakinleşen Musa (ona selam olsun) tevazuyla doldu, suçunu kabul etti ve Rab’den bağışlanma diledi.
Rabbe bu duayla yönelişinde Allah’a karşı açık bir edep ve alçakgönüllülük görüyoruz: Musa (ona selam olsun) önce Yüce Allah’ın Rabliğini ve kendi hatasını kabul etti, ancak ondan sonra O’na bağışlanma isteğiyle yöneldi: «Rabbim! Doğrusu kendime zulmettim. Beni bağışla!»
Bu, Rabbin kendisini bağışladığını bilen Allah’ın peygamberiydi. Peki bizim için hazırlanan akıbeti ve yolumuzun cennete mi cehenneme mi gittiğini bilmeyen bizler için ne demeli? Bu her mümin için önemli bir derstir: günahlarına kayıtsız kalmamak, onları önemsiz saymamak ve Rabbimiz kendisine rahmeti yazdı ve rahmeti gazabını geçti diye, bizim hiçbir çabamız olmadan kötülüklerimizi mutlaka bağışlayacağını düşünerek kibre kapılmamak. Hayatımızın her an kesilebileceği, geri dönüşün ve ikinci bir şansın olmayacağı bir dünyada günü kurtarmak ve geleceği, ahiret akıbetini düşünmemek ileri görüşlülük müdür?..
Bu dua bize günahı kabul etmeyi, yapılana pişman olmayı, onu bırakmayı ve bir daha ona dönmemeye kesin karar vermeyi içeren samimi tövbenin önemini öğretir. Üstelik tövbede acele etmek gerekir, çünkü insan kendisine ne kadar süre verildiğini bilmez ve tövbeyi ertelerek tövbe etmeye fırsat bulamadan bu dünyadan göçebilir.
Âdem’den (ona selam olsun) başlayarak Yüce Allah’ın peygamber ve elçileri Rabbe tövbe eder ve O’ndan bağışlanma dilerlerdi, bu salih, takvalı ve bilge insanlar bizim için örnekti.
Her mümin için günahlardan kaçınmak ve Yüce Rabbe karşı gelmemeye çalışmak önemlidir. Fakat yine de sürçer ve Allah’ın hoşnut olmadığı bir şey yaparsa, onun için en doğru ve en doğal olan tövbeye koşmak, Merhametli Rabbe yakarmak, suçunu kabul etmek ve samimiyetle, bütün kalbiyle O’ndan bağışlanma dilemektir. Çünkü günah Rab tarafından bağışlanırsa, sanki hiç olmamış gibidir. Rabbin hoşnutluğuna, kurtuluşa, başarıya ve cennete yükü hafif yürümek, elbette günahların yükü altında eğilmekten çok daha kolaydır.