23.109 Дуои мӯъминон барои раҳмат ва бахшиш
Дар Қуръон дуоҳои зиёд зикр шудаанд, ки мӯъминони мухлис бо онҳо ба Парвардигори таоло илтиҷо мекунанд. Мӯъминоне, ки метавонем онҳоро барои худ намуна шуморем. Ва ин дуо низ истисно нест. Он равшан нишон медиҳад, ки вақте дили инсон пур аз имон ва парҳезгорӣ аст, аз Худои таоло чӣ мехоҳад, ва ҳар яки мо бояд аз Ӯ чӣ бихоҳад.
Аз Китоби Худо медонем, ки чунин одамон пайваста бо дуоҳое монанди ин ба Офаридгори таоло рӯй меоранд. Ин ба табиати онҳо мувофиқ аст ва ҷузъи ҷудонашавандаи ҳаёти ҳаррӯзаашон дар ин дунёст, зеро онҳо дар ҳар лаҳзаи ҳастии заминиашон пайванди худро бо Парвардигор ва масъулияташонро дар пеши Ӯ ҳис мекунанд, мекӯшанд хушнудии Ӯро ба даст оранд ва чунон ки метавонанд наздикӣ ба Ӯро меҷӯянд.
«Эй Парвардигори мо!» – бо имон, умед ва тарси эҳтиромона илтиҷо мекунанд онҳо. Офаридгори мо, ки ҳаёти моро нигоҳ медорӣ, моро дӯст медорӣ, ба мо неъматҳои бешумор медиҳӣ ва шабу рӯз дар бораи мо ғамхорӣ мекунӣ! Эй он ки вақте ҳаёти заминии мо анҷом ёбад, ба Ту бозмегардем ва дар рӯзи қиёмат дар пешат меистем, рӯзе ки ба инсон на сарват ва на писарон фоида намеоранд ва танҳо касе наҷот меёбад, ки бо дили солим биёяд! Ҳама чиз дар ҳокимияти Туст, Ту моро ҳама ҷо ва ҳамеша мебинӣ. Ту дар бораи мо ҳама чизро медонӣ ва дар ҳокимияти Туст осмонҳо, замин ва ҳар он чи дар миёни онҳост.
«Имон овардем.» Дарвозаҳои дилҳоямонро ба сӯи имон кушодем ва кӯшиш кардем, ки дилҳоямонро то лаб аз он пур кунем. Ҳақро пазируфтем ва дар дилҳоямон тухми парҳезгориро чунон ки метавонем бо кӯшиш мепарварем. Ва ин имон табиатан пайваста моро ба корҳои писандидаи Ту, ба итоати Ту бармеангезад.
Ҳам иқрори Парвардигории Худои таоло ва ҳам зикри имон ба Ӯ зуҳуроти зебои адаб нисбат ба Офаридгор ва роҳҳои наздикӣ ба Ӯ ҳастанд, ки набояд фаромӯш кунем. Ин аҷиб аст, ки бо онҳо хоҳишҳоеро, ки ба Парвардигори ҷаҳониён рӯй меорем, оғоз кунем. Зеро бо истифода аз василаҳои гуногуни наздикӣ ба Ӯ, ки Худ ба мо нишон додааст, имкони бе ҷавоб намондани дуоямонро меафзоем.
«Моро бибахшо ва бар мо раҳмат овар.» Ин моҳияти дуо, асосӣ чизест, ки ин мӯъминон мехостанд аз Худои таоло бихоҳанд. Ва воқеан, магар ҳар мӯъмин ба ин ин қадар сахт ниёз надорад? Зеро ҳар яки мо гуноҳон ва камбудиҳо дорем, ҳамаамон ин бори вазнинро мекашем ва аз ин рӯ сахт ба бахшиши Ӯ ниёз дорем. Ва ба раҳмати Ӯ камтар ниёз надорем. Чӣ гуна касе, ки Парвардигор ба ӯ бахшиш надиҳад ва бо раҳмати беканораш напӯшонад, комёб ва наҷотёфта шавад? Аз ин рӯ, дар ғам ва шодӣ аз Ӯ хостани раҳмат ва бахшиш ин қадар муҳим аст. Зеро мо аксар вақт фаромӯш мекунем, ки дар рӯзҳои ором ва осудаи ҳаёти заминиамон бо чунин дуоҳо ба Парвардигор рӯй оварем, ва танҳо вақте ки озмоиш меояд, ба Ӯ илтиҷо мекунем, аз гуноҳони кардаамон пушаймон мешавем ва раҳмати Ӯро меҷӯем.
«Ки Ту беҳтарини раҳмоварандагонӣ.» Бо чунин суханони зебо ин мӯъминон дуои худро анҷом доданд. Бо зикри камол ва раҳмати Ӯ, ба роҳҳои зикршудаи наздикӣ ба Ӯ боз як роҳи на камтар муҳимро афзуданд.
Дар ин дуои пур аз фурӯтанӣ, адаб ва ихлос дарсҳои муҳими зиёде барои мо ҳаст. Чӣ бисёр бесабрӣ моро фаро мегирад ва мехоҳем дарҳол ба Худои таоло илтиҷо кунем ва орзуи азизеро зикр намоем. Аммо дар он лаҳза хуб мебуд ба ёд орем, ки беҳтарин одамон – паёмбарони Худо – ва пайравонашон, мӯъминони мухлис, низ аз Ӯ он чиро мехостанд, ки барояшон хеле муҳим буд, вале шитоб намекарданд ва кӯшиш мекарданд дуои худро ба шакли зебо гӯянд.
Ин дуо ба мо хотиррасон мекунад, ки истифода аз роҳҳои наздикӣ ба Парвардигор, ки дар ихтиёри мост, чӣ қадар муҳим аст. Ва дар байни онҳо ба иҷрои корҳои нек, корҳое, ки мӯъмин мутобиқи имкониятҳояш мекунад, ҷойи хеле муҳим дода шудааст. Парвардигори тавонои мо аз раҳмати Худ бар мо чизи аз тавон берунро намегузорад ва аз мо бештар аз қобилиятамон талаб намекунад. Ва ситоиш бар Ӯ, ки ба ҳар яки мо имконоти зиёд медиҳад, то худро нишон диҳем ва дар ҳаёти кӯтоҳи заминӣ бисёр чизро ба анҷом расонем.