3.53 Дуои ҳавориёни паёмбар Исо
Ин дуои ҳавориёни паёмбар Исо (бар ӯ салом бод) – одамони амиқимон, парҳезгор, мухлис ва покдил аст. Он дар Қуръон, дар сураи «Оли Имрон» зикр шудааст. Бо дуое, ки садсолаҳо пеш ба Офаридгори тавоно рӯй оварданд, ин мӯъминон ба мо намунаи зебо нишон додаанд.
Бо вуҷуди кӯтоҳиаш, ин дуо хеле пурмазмун аст. Он ганҷи ҳақиқӣ барои касоне аст, ки мехоҳанд бо сухани кам аз Худои таоло некии бузург бихоҳанд.
«Эй Парвардигори мо!» – илтиҷо карданд ин одамони нек ва солеҳ тақрибан бист аср пеш. Офаридгори ҳама мавҷудот, Сарпарасти ҳама зинда ва ғайризинда, Идоракунандаи коинот, ки ба ҳамаи офаридаҳояш рӯзӣ медиҳад ва ҳаёташонро нигоҳ медорад, Парвардигори ҷаҳониён, ки ҳар киро бихоҳад бо раҳмати Худ мепӯшонад, тавбаи тавбакунандагонро мепазирад, Бузург, Ҳаким, Донои ҳама чиз дар ҷаҳон!
«Ба он чӣ нозил кардаӣ, имон овардем.» Имон овардем. Пеш аз ҳама ба Ту, Худои таоло, Тавоно, Меҳрубон имон овардем. Ба ҳастии Ту, ба ягонагиат, ба улуҳиятат, ба Парвардигориат, ба номҳо ва сифатҳои зебо ва беҳамтоят имон овардем. Ба он ки касе ба Ту баробар ва монанд нест. Ба он ки сазовори ибодат танҳо Ту ҳастӣ.
Ва бо имон ба Ту, ба ҳар он чи нозил кардаӣ, имон овардем. Пас ба ҳамаи паёмбарон ва фиристодагонат низ, зеро маҳз тавассути онҳо, тавассути ваҳйи ба онҳо нозилшуда, башариятро бо динат ошно кардӣ. Имон ба паёмбарон бошад, на танҳо эътироф кардани онҳо ҳамчун фиристодагони Худо, балки пазируфтани он паёмест, ки Парвардигори таоло бо он онҳоро ба сӯи башарият фиристод, пайравӣ кардан аз онҳо ва аз роҳи нишондодаашон нагаштан.
Ва имон ба паёмбарони Худо бе имон ба Китобҳое, ки Худои таоло ба онҳо нозил кардааст, тасаввурнопазир аст. Онҳо бояд ин Китобҳоро ба одамон мерасониданд ва бо ёрии онҳо ба башарият солеҳ зистанро меомӯхтанд, фарзандони Одамро бо қонунҳои ҳакимонаи Худои таоло ошно мекарданд. Аз ин рӯ, тааҷҷубовар нест, ки ин мӯъминон афзуданд: «Ва ба расул пайравӣ кардем.» Ба Ту имон овардем, ба Ту таслим шудем ва аз он касе пайравӣ кардем, ки аз раҳмати Худ ба сӯи мо фиристодӣ, то ҳақро таблиғ кунад, ба мо некӣ биомӯзад, моро ба роҳи рост ҳидоят кунад ва барои мо намуна бошад.
Пас аз иқрори Парвардигории Ӯ ва зикри имон ва пайравии расул ҳамчун василаи наздикӣ ба Ӯ, ин мӯъминон ба муҳимтарин чиз, ба он чи моҳият ва ҳадафи асосии рӯй оварданашон ба Парвардигор, рӯҳи дуои холисонаашон буд, расиданд. Одати паёмбарони Худои таоло ва мӯъминони мухлис чунин аст: аввал зикри Парвардигории Ӯ ё номҳои зебояш ва ҷустани наздикӣ ба Ӯ бо кӯшиши ба даст овардани хушнудиаш, ва танҳо пас аз он хостани чизе аз Ӯ, ҳар қадар ки орзуяшон азиз ва ҳаётан муҳим бошад. Адаб нисбат ба Офаридгор хислати умумии онҳост.
«Моро дар шумори гувоҳидиҳандагон бинавис!» Инак он чи мехостанд бихоҳанд. Инак он чи ҳамаи мӯъминон дар ҳама замонҳо ва ҳама ҷойҳо бояд аз Парвардигор бихоҳанд. Моро бо дигар мӯъминони мухлис бинавис, бигзор дар шумори онҳое бошем, ки ба ҳақ гувоҳӣ додаанд, ба Ту таслим шудаанд, динатро баргузидаанд, тавҳидро пайравӣ мекунанд, фармонҳоятро иҷро мекунанд ва манъҳоятро риоя менамоянд. Моро ба шумори ин комёбон дохил кун ва кӯмак кун, ки ба онҳо монанд шавем, то он чиро ба даст орем, ки онҳо ба даст оварданд: хушнудии Ту, наҷот аз Оташ ва боғҳои биҳишт.
Ин дуо ба мо хотиррасон мекунад, ки имон наметавонад интихобӣ бошад: мо бояд ба ҳар он чи аз Худои таоло тавассути паёмбаронаш ба мо омадааст, бовар кунем, онро бо тамоми дил пазирем ва дар ҳаёт татбиқ намоем. Танҳо он гоҳ имони мо холис ва ҳақиқӣ мешавад.
Ва ин дуо инчунин ба мо меомӯзад, ки ҳамнишинии одамони нек, солеҳ ва парҳезгорро бичӯем; муошират бо онҳо ба мо дониши судманд меорад, имонамонро устувор мекунад, муҳаббат ба Худои таоло ва кӯшиш ба некӣ ва созандагӣ меорад ва кӯшишҳоямонро наҷиб ва ҳадафҳоямонро баланд мегардонад. Агар инсон хоҳад ба роҳи рост равад, бояд дар бораи ҳамроҳони нек ғамхорӣ кунад. Зеро якҷоя рафтан ҳамеша осонтар аст.