66.8 Дуо барои маҳрум нашудан аз нур ва ҳидояти Худо
Ин дуои муҳим аз Китоби Худо аз ҷумлаи дуоҳоест, ки бо онҳо наздиконаш, яъне мӯъминони мухлис ва парҳезгор замоне ба Худои таоло рӯй овардаанд, мунтазам рӯй меоранд ё дар оянда рӯй меоранд.
Бо ин дуо мӯъминон дар рӯзи қиёмат ба Парвардигор илтиҷо мекунанд, вақте ки нури мунофиқон хомӯш мешавад. Инро дида, мӯъминон пур аз тарси эҳтиромона мешаванд ва бо фурӯтанӣ ва ларзиш аз Парвардигор мехоҳанд, ки онҳоро низ аз нуре, ки то кунун роҳашонро равшан мекард, маҳрум накунад. Онҳо аз Парвардигори ҷаҳониён мехоҳанд, ки ин нури наҷотбахш то расидан ба ҳадафашон онҳоро ҳамроҳӣ кунад.
Онҳо дарк мекунанд, ки то расидан ба нуқтаи ниҳоии сафарашон, ки ҳам ҳаёти заминӣ ва ҳам ҳаёти дунёи миёна (барзах)-ро дар бар мегирад, ба ин нур ниёз доранд. Инсон танҳо бо даромадан аз дарвозаҳои биҳишт барои мондани ҷовидонӣ дар маскани саодат метавонад озодона нафас кашад. Зеро танҳо он гоҳ ӯ воқеан худро дар амон ҳис мекунад ва мефаҳмад, ки озмоиши асосии ҳар намояндаи насли башар, ки ҳаёт ном дорад, бомуваффақият гузашта шуд, он пушти сар монд ва бозгашт ба он нест.
Арзиши ин нурро зери шубҳа гузоштан номумкин аст. Зеро ҳатто дар ин дунё, дар торикии мутлақ монда ва маҷбур ба ҳаракат кардан бо пасвосӣ, худро нороҳат ҳис мекунем, ташвиш ва тарс дорем ва мефаҳмем, ки бо чароғи равшан дар даст рафтан хеле осонтар ва бароҳаттар мебуд. Пас дар бораи дунёи ҷовидонӣ, дар бораи рӯзи қиёмат бо даҳшатҳояш чӣ гӯем? Зеро ин муҳимтарин ва ҳалкунандатарин рӯз дар ҳаёти ҳар инсон аст. Чӣ гуна аст, ки дар ин рӯз тамоман бе нур монӣ ва бифаҳмӣ, ки роҳро намебинӣ ва намедонӣ ба куҷо равӣ, ва аз комёбие, ки ба он умед доштӣ, асаре намонад?..
Ин дуо ба мо меомӯзад, ки ба Худо таваккал кунем ва пайваста аз Ӯ кӯмак бихоҳем, ва ин ҳам ба ин дунё ва ҳам ба дунёи ҷовидонӣ марбут аст. Зеро рӯзи қиёмат ва гузаштан аз пули Сирот дар пеши ҳар яки мост, ва ҳамаи мо ба наҷот, комёбӣ, хушнудии Худо ва биҳишт мекӯшем.
Аз Қуръон ва Суннат медонем, ки Худои таоло дуои мӯъминонро мешунавад, ва нури пурбаракати ба онҳо ато шуда онҳоро то он вақт ҳамроҳӣ мекунад, ки аз Сирот бомуваффақият гузашта, дар биҳишт бошанд, ба хушбахтии ҷовидонӣ расида ва фаҳмида, ки акнун дар пеш онҳоро танҳо шодӣ ва саодат интизор аст ва дигар тарс, дард, хатар, машаққат ва озмоиш нахоҳад буд. Ва ин подоши зебо барои ин одамоне мешавад, ки самимона имон оварданд, самимона тавба карданд ва самимона Офаридгорро парастиданд.
Мӯъминон инчунин аз Парвардигор бахшиш мехоҳанд, ки ин зуҳури навбатии хоксорӣ ва парҳезгории онҳо мешавад. Ҳамин тариқ, ин дуо ба мо зарурати хостани бахшиш аз Худои таоло барои гуноҳоне, ки бо гӯш кардан ба шайтон ба ин ё он тарз мекунем, ва кӯшиши саривақт тавба кардан аз ин гуноҳон, инчунин ислоҳи хатоҳои кардашуда ва омӯхтан аз онҳоро хотиррасон мекунад. Зеро тавбаи холисона танҳо самараҳои нек меорад.
Дар ин дуо мо на танҳо хитоби боадабона ва сазовори мӯъмин: «Эй Парвардигори мо»-ро мебинем, балки истифодаи василаи дигари наздикӣ ба Парвардигорро низ мебинем. Ин мӯъминон мегӯянд: «Ки Ту бар ҳар коре тавоно ҳастӣ!» Ин иқрори қудрати беканори Худои таоло ва он аст, ки барои Ӯ ҳеҷ чизи номумкин, душвор ва вазнин нест. Ӯ ҳама чизро метавонад ва он чи мехоҳад, мекунад. Ва Ӯ, албатта, метавонад на танҳо ҳар офаридаашро бо неъматҳои бешумор сарафроз кунад, балки ҳар яке аз ин неъматҳоро доимӣ гардонад. Ва маҳз инро мӯъминон дар дуои худ, ки дар рӯзи қиёмат бо он ба Ӯ рӯй меоранд, мехоҳанд. Онҳо аз Ӯ мехоҳанд, ки онҳоро аз лутфаш, дар ин ҳолат аз нуре, ки Парвардигор аллакай ба онҳо додааст, маҳрум накунад.
Ва Парвардигори саховатманд ва меҳрубон ба дуояшон ҷавоб медиҳад ва ин нурро то он вақт, ки ба он ниёз доранд, ба онҳо мегузорад. Ва ин ҷавоб ба дуо ва устувор кардани неъмати мавҷуда неъмати наве аз Офаридгори тавоно мешавад. Ҳамин тариқ, ин дуо ба мо меомӯзад, ки неъматҳои зиёди Худои таолоро бубинем, барои онҳо Ӯро шукр гӯем ва аз Ӯ бихоҳем, ки моро аз ин неъматҳо маҳрум накунад, балки, баръакс, минбаъд низ на камтар аз ҳоло саховатмандона ато намояд.