3.8 Дуо барои раҳмати махсуси Худо ва раҳоӣ аз гумроҳӣ
Ин дуои навбатӣ аст, ки бо он мӯъминони мухлис, дар сарашон паёмбарони наҷиби Худо, ба Худои таоло рӯй меоранд. Парвардигор онҳоро дар Китоби Худ зикр мекунад, то ба мо ин дуоҳои зеборо биомӯзад, ки дар ба даст овардани хушнудии Ӯ, инчунин некӣ ва хушбахтӣ дар ҳар ду дунё кӯмак мекунанд. Беҳуда нест, ки Худои таоло дар Китоби Худ одамонеро, ки бо чунин дуоҳо ба Ӯ илтиҷо мекунанд, меситояд.
Ин дуои ворисони паёмбарон – олимон, донандагони дин аст, ки аз имкони омӯхтани дониши судманд беҳтарин истифода бурдаанд. Инҳо соҳибони хираданд, ки динро амиқ ва дуруст мефаҳманд ва дар бораи он тасаввури дуруст доранд. Имони устувор ва эътиқод ба ҳаққонияти дине, ки пайравӣ мекунанд, дар дилҳояшон ҳадафҳои баланд ба вуҷуд меорад. Инҳо одамоне ҳастанд, ки бо суханони нек ва корҳои писандидаи Худо ба ҳар яки мо намунаи зебо нишон медиҳанд. Ҳар кӣ аз пайи онҳо равад, зиён намекунад ва ба наҷоти дилхоҳ мерасад. Ва дуоҳояшон аз дигар рафторашон камтар зебо нест.
«Эй Парвардигори мо!» – илтиҷо мекунанд онҳо. Эй он ки ҳама чизро офаридаӣ ва ҳама чизро идора мекунӣ ва ҳама чиз, аз ҷумла дилҳои бандагонат, ба Ту тобеъ аст. «Аз он пас, ки моро ҳидоят кардаӣ, дилҳои моро ба ботил моил масоз.» Намон, ки мо ба онҳое монанд шавем, ки оятҳои равшани Қуръонро рад карда, ба гумроҳӣ афтоданд ва на танҳо худ гумроҳ шуданд, балки дигаронро низ гумроҳ карданд, бар хилофи мӯъминони ҳақиқии устувор дар дониш, ки худ ба роҳи рост мераванд ва мекӯшанд ин роҳро ба дигарон нишон диҳанд.
Ин дуо намунаи аҷиби адаб аст. Гарчанде ки мӯъминоне, ки бо ин дуо ба Худои таоло рӯй меоранд, мехостанд он чиро бихоҳанд, ки барояшон аҳамияти бузург дошт ва муҳимиашро пурра дарк мекарданд, онҳо на аз он чи моҳияти дуо ва он орзуи азиз буд, ки ба иҷрои он ҳангоми илтиҷо ба Парвардигор бо ин суханон умед доштанд, оғоз карданд. Онҳо аз зикри Парвардигории Ӯ оғоз карданд, сипас раҳмати бузургеро, ки бо ҳидоят ба роҳи рост ба онҳо карда буд, зикр карданд ва танҳо пас аз ин он чиро хостанд, ки авҷи орзуҳояшон буд: то Парвардигор онҳоро дар роҳи рост устувор гардонад ва кӯмак кунад, ки дар оянда аз он нагарданд.
Онҳо чизи асосиро хостанд, он чиро, ки бояд мӯъминро бештар аз ҳама ба ташвиш орад. Онҳо хостанд, ки ҳаёти заминиро сазовор, солеҳ ва дуруст гузаронанд ва дар рӯзи қиёмат дар шумори комёбон ва наҷотёфтагон бошанд. Ва ин некиро танҳо касе метавонад ба даст орад, ки Худои таоло ба ӯ кӯмак кунад.
Онҳо аз Парвардигор раҳмати Ӯро низ хостанд. Бо дарки комил, ки Ӯ онро танҳо ба ҳар кӣ бихоҳад медиҳад, онро чун бузургтарин ато хостанд. Ва на раҳмати муайяне аз раҳматҳои Ӯ, балки раҳмати умумӣ хостанд, ки ҳам имон, ҳам тавҳид, ҳам дониши судманд ва ҳам зуҳуроти гуногуни итоати Худоро дар бар мегирад. Ин раҳматест, ки кӯмаки Худои таолоро дар иҷрои корҳои нек ва пайравии устувори роҳи рост дар ин дунё ва расидан ба саодати ҷовидонӣ дар охиратро дар назар дорад. Аз ин рӯ, он барои мӯъмин ин қадар арзишманд аст ва сазовори он аст, ки аз Парвардигори тавоно такрор ба такрор хоста шавад.
Ва ин раҳматро танҳо Ӯ медиҳад. Аз ин рӯ онҳо бо иқрор ба ин ва бузург доштани Ӯ гуфтанд: «раҳмати худро». Ва инро бо суханони «ки ту бахшояндаӣ» тасдиқ карданд ва камоли сифатҳои Худои таолоро таъкид намуданд, зеро атоҳои одамон дар муқоиса бо атоҳои Ӯ ҳеҷ аст.
Ин дуо ба мо хотиррасон мекунад, ки зикри номҳо ва сифатҳои Худои таоло, инчунин неъматҳои Ӯ, роҳи зебои наздик шудан ба Ӯст, вақте ки бо дуо ба Ӯ рӯй меорем.
Ин дуо ҳар яки моро водор мекунад андеша кунем, ки аз Парвардигори таоло хостани устуворӣ дар роҳи рост ва кӯмак дар пайравии устувори он то охири ҳаёти заминӣ чӣ қадар муҳим аст. Агар беҳтарин бандагонаш инро аз Ӯ мехостанд, пас дар бораи мо, одамони оддӣ, ки гирифтори ҳавасҳоем ва аксар вақт аз муқобилият ба хоҳишҳои нафсе, ки танбалиро бар ғамхории наҷоти худ бартарӣ медиҳад, оҷизем, чӣ гӯем?..