3.16 Дуои касоне, ки ба бахшиш ва ҷазои Парвардигор имон доранд
Ин яке аз он дуоҳои бисёрест, ки дар Китоби Худо зикр шудаанд ва бо онҳо беҳтарин ва мухлистарин бандагонаш ба Ӯ рӯй меоранд ва ҳар яки мо бояд бо онҳо ба Ӯ рӯй оварем.
«Эй Парвардигори мо!» – бо фурӯтанӣ илтиҷо мекунанд онҳо, бо тамоми вуҷуд ва тамоми андешаҳояшон ба сӯи Он Зоте мешитобанд, ки дуояшон ба Ӯ равона аст. Барои онҳо ин суханон садои холӣ нестанд. Онҳо пур аз амиқтарин маъно ва дар ҳақиқат муҳиманд. Аз ин рӯ онҳо ин суханонро на танҳо мегӯянд, балки бо тамоми дил ба онҳо бовар доранд.
Онҳо ба Офаридгори тавоно – Офаридгори коинот, Офаридгори одамон, Офаридгори ҳама мавҷудот имон доранд, ба Он Зоте, ки паёмбари наҷибаш Иброҳим (бар ӯ салом бод) рӯзе дар бораи Ӯ гуфт: «Он, ки маро биёфарида, сипас роҳнамоиям мекунад ва он, ки ба ман таом медиҳад ва маро об медиҳад, ва чун бемор шавам, шифоям мебахшад ва он, ки маро мемиронад ва сипас зинда мекунад» (Сура 26 «Шуаро», Оятҳо 78–81).
Онҳо лаҳзае фаромӯш намекунанд, ки Ӯ Парвардигори онҳост, ки ҳар рӯз, ҳар соат, ҳар дақиқа ба онҳо неъматҳои бузурги бешумори Худро медиҳад. Онҳо хуб дарк мекунанд, ки агар Ӯ намебуд, онҳо ба дунё намеомаданд ва ҳеҷ чизе аз он чи ҳоло моро иҳота кардааст, намебуд. Онҳо медонанд, ки ҳавое, ки нафас мекашанд, об ва ғизое, ки ҳаёташонро нигоҳ медорад, хираде, ки бо он аз шумораи зиёди дигар офаридаҳои Ӯ бартарӣ доранд, ҳама аз Ӯ, Худои таоло аст. Ӯ Он Зотест, ки аз Ӯ ба ҳеҷ ҷо пинҳон шуда наметавонанд ва дар бораи онҳо комилан ҳама чизро медонад. Ва Ӯ Он Зотест, ки шабу рӯз дар бораи онҳо ғамхорӣ мекунад, гарчанде ки ба онҳо ниёз надорад.
«Имон овардем.» Ба Ту, Худои ягона, Парвардигори ҷаҳониён, Нигаҳдорандаи ҳама, Зиндае, ки намемирад, имон овардем. Ба паёмбаронат, ки онҳоро бо ҳақ ба сӯи одамон фиристодӣ, имон овардем. Ба Китобҳое, ки аз раҳмати Худ ҳамчун раҳнамои дуруст барои фарзандони Одам (бар ӯ салом бод) нозил кардаӣ, имон овардем. Хулоса, ба ҳар он чи аз Ту мебарояд.
Онҳо бо дуо ба Худои таоло илтиҷо мекунанд ва пеш аз он на танҳо Парвардигории Ӯро иқрор мешаванд, балки зикр мекунанд, ки имон овардаанд, ва бо ин ба Ӯ наздик шудан мехоҳанд. Бо нишон додани итоат ва фурӯтанӣ, онҳо умед мебанданд, ки дуояшон бе ҷавоб намемонад ва Парвардигор он чи мехоҳанд, медиҳад.
«Гуноҳони моро биёмурз.» Гуноҳони калон ва хурди моро, ки кайҳо ва ба наздикӣ кардаем, онҳоеро, ки ба ёд дорем ва онҳоеро, ки фаромӯш кардаем, онҳоеро, ки медонем ва онҳоеро, ки худамон бехабар кардаем, вале Ту ба ҳисоб гирифтаӣ, биёмурз. Мо Туро Парвардигор ва Худо шинохтем, аз Ту ҳамчун Парвардигор ва Худо хушнудем, имон овардем ва дини нозилкардаатро пайравӣ мекунем. Пас аз мо бозхост макун. Нофармонии мо ва корҳои бадамонро бибахш, моро сахт доварӣ макун ва бо раҳмати Худ бипӯш, зеро Ту, ба ростӣ, меҳрубонтарини меҳрубононӣ.
«Ва моро аз азоби оташ ҳифз кун.» Ту ҳама чизро метавонӣ ва ҳар киро бихоҳӣ мебахшӣ, пас моро аз азоби даҳшатнок дар он маскане, ки барои одамони нобакор ва онҳое, ки куфр барояшон азизтар аз имон аст, офаридаӣ, нигоҳ дор. Моро аз Оташе, ки даҳҳо баробар даҳшатноктар ва сӯзонтар аз оташи заминист, нигоҳ дор, ва ҳол он ки оташи оддии заминӣ ҳам метавонад дарди сахт расонад ва даҳшат оварад. Бо чунин дуо ба Парвардигори ҷаҳониён рӯй оварда, онҳо дар воқеъ аз Ӯ дар ин дунё кӯмак ва мадад мехоҳанд. Онҳо аз Ӯ мехоҳанд, ки кӯмак кунад ҳаёти заминиро тавре гузаронанд, ки Ӯ аз онҳо – аз суханон, корҳо ва ниятҳояшон хушнуд бошад. Зеро танҳо касе, ки Худо аз ӯ хушнуд аст ва ӯро сазовори раҳмати Худ медонад, аз афтодан ба оташи дӯзах эмин мемонад. Пас ин мӯъминон на танҳо мехоҳанд, ки байни онҳо ва дӯзах девори нагузаре сохта шавад, ки онҳоро бехатар аз он ҳифз кунад. Онҳо дар воқеъ бештар мехоҳанд: то ҳаёташон дар ин дунё намунавӣ бошад, то онро чунон гузаронанд, ки мӯъмини ҳақиқӣ бояд гузаронад.
Ин дуо ба мо меомӯзад, ки аз Парвардигор бахшиш бихоҳем, зеро ҳар яки мо гунаҳкор аст. Ва дӯзах маскани даҳшатнокест, ки ҳама бояд аз он битарсанд, ва хостани ҳифз аз он аз Худои таоло бояд барои мӯъмин мисли нафас кашидан табиӣ бошад. Ва дар дили ҳар яки мо тарси эҳтиромона аз Ӯ бояд бо умед омехта шавад, ки раҳмати Ӯ ҳамеша моро ҳам дар ин ҳаёт ва ҳам дар ҳаёти ҷовидонӣ фаро мегирад.