59.10 Беҳтарин дуои мӯъминон барои якдигар
Ин дуои зебои Қуръон аз ҷумлаи дуоҳоест, ки бандагони мухлисонаимон овардаи парҳезгораш бо онҳо ба Худои таоло рӯй меоварданд. Мушаххасан сухан дар бораи насли пайравони саҳобагон ва намояндагони наслҳои баъдӣ меравад, ки дар солеҳӣ, ибодати кӯшоёнаи Худои таоло ва итоати намунавии Ӯ аз онҳо намуна мегирифтанд.
Ин дуо равшан нишон медиҳад қуввати муҳаббати мӯъминонро ба якдигар ва риштаҳои устувори бародарии исломиро, ки онҳоро мепайвандад. Мебинем, ки ин одамони солеҳ аз Парвардигори ҷаҳониён на танҳо барои худ, балки барои пешиниёнашон низ бахшиш хостанд: «Мову бародарони моро, ки пеш аз мо имон овардаанд, бибахшо.»
Бояд қайд кард, ки ҳамин тариқ ин мӯъминон фазилатҳои онҳоеро, ки барояшон дуо мекарданд, иқрор шуданд, зеро онҳоро на танҳо бародар, яъне бародари динӣ номиданд, балки зикр карданд, ки дар пазируфтани Ислом ва расидан ба имон аз онҳо пеш рафтаанд. Ин аз адаб ва покдилии ин мӯъминон, инчунин аз хоксории онҳо ва набудани такаббур, ғурур ва худписандӣ дар онҳо гувоҳӣ медиҳад.
Бародарии динӣ набудани нафрат ба якдигар дар дилҳои мӯъминон ва мавҷудияти зидди он, яъне муҳаббатро дар назар дорад. Аз ин рӯ, тааҷҷубовар нест, ки ин мӯъминон аз Парвардигори таоло хостанд, ки дар дилҳояшон нисбат ба дигар мӯъминон нафрат, кина, ҳасад ва дигар ҳиссиёти манфӣ набошад.
Дар воқеъ ин дуо на танҳо ҳиссиётро фаро мегирад. Зеро набудани чунин ҳиссиёти бад ва маломатовар набудани суханон ва амалҳои мувофиқро низ, ки ифодаи ин ҳиссиётанд, дар назар дорад. Ин одамон самимона мехостанд, ки муҳаббати покашонро ба бародарони динӣ ҳеҷ чиз олуда ва тира накунад.
Аз ин оят бармеояд, ки хостани раҳмат барои пешиниёни солеҳамон, рӯй овардан ба Худои таоло бо дуоҳои нек барои онҳо ва худдорӣ аз бад гуфтани онҳо аз хислатҳои хоси мӯъминон аст.
Ин дуо ба мо хотиррасон мекунад, ки барои мӯъминон бо дуоҳои нек барои якдигар ба Офаридгори тавоно рӯй овардан чӣ қадар муҳим аст. Хусусан ки аз Қуръон ва Суннат медонем, ки барои ин мӯъмин на танҳо аз Худои таоло подош мегирад: фариштаи махсус барои ин фиристодашуда дар робита ба дуое, ки ҳар яки мо барои бародараш дар ғоибаш ба Худо рӯй меорад, мегӯяд: «Омин! Ба ту низ ҳамин бод!» Ҳамин тариқ, бо дуоҳои холисона барои дигар мӯъминон ба Худои тавоно ва бузург рӯй оварда, мо ба худамон фоида мерасонем, ва ин кӯмак мекунад он неъматҳоеро, ки барои дигар мусалмонон мехоҳем, ба даст орем.
Ва, албатта, ин дуо ба мусалмонон меомӯзад, ки якдигарро самимона дӯст доранд. Зеро муҳаббати мутақобилаи мӯъминон ва муносибати бародаронаашон ба якдигар ҷузъи ҷудонашавандаи дини мост. Ва он инчунин ба мо хоксорӣ нисбат ба дигар мӯъминон ва адаб нисбат ба Офаридгори таолоро меомӯзад.
Ин дуо ба мо аҳамияти хостани бахшиши гуноҳон аз Парвардигорро хотиррасон мекунад. Зеро онҳо дар ҳар яки мо ҳастанд ва ҳамаи мо бояд бори онҳоро кашем. Ва ҳар қадар бор вазнинтар бошад, рафтан ба роҳе, ки ба хушнудии Худои таоло, наҷот, комёбӣ, хушбахтӣ дар ҳар ду дунё ва боғҳои биҳишт мебарад, ҳамон қадар душвортар аст.
Ва чизи хеле муҳим он аст, ки ин дуои зебо ба мо меомӯзад пешиниёни солеҳамонро дар хотир дорем, фазилатҳо ва хизматҳояшонро ба дин иқрор шавем ва бо онҳо бо эҳтироми лозим рафтор кунем.
Мебинем инчунин, ки дар дуои худ онҳо иқрори Парвардигории Худои таоло ва зикри ду мувофиқтарин номи зебои Худоро ҳамчун василаи муқаррарнамудаи Худи Ӯ барои наздикӣ ба Ӯ истифода бурданд, бо ин фармони Парвардигорро иҷро карданд ва кӯшиданд имкони пазириши дуояшонро аз ҷониби Худои таоло ва бе ҷавоб намонданашро афзоиш диҳанд.
Бо ин дуо, ки дилҳоро пок мекунад, ба Офаридгори таоло рӯй оварда, мусалмон ба худ дар ҳар ду дунё фоидаи бузург мерасонад. Аз ин рӯ, ҳар чи бештар онро ёд кунем ва бо он ба Худои таоло илтиҷо намоем, беҳтар аст.