7.47 Дуо барои ҳамроҳ набудан бо ситамкорон
Ин дуоест, ки дар Қуръон зикр шудааст ва гурӯҳи махсуси одамон бо он ба Худои таоло рӯй меоранд. Он дар сураи «Аъроф» оварда шудааст. Ин дуо аз ҷумла бо он ҷолиб аст, ки ба дунёи ҷовидонӣ марбут аст, на ба ҳастии заминии мо. Ин дуои одамонест, ки дар рӯзи қиёмат аъмоли нек ва бадашон баробар мешавад.
Муддате байни дӯзах ва биҳишт монда, онҳо дар ниҳоят ба биҳишт медароянд. Сокинони оташи дӯзах ва азобҳоеро, ки ба онҳо гирифтор мешаванд, дида, ин одамон ба даҳшат меафтанд ва тарс онҳоро фаро гирифта, мешитобанд ба Парвардигорашон илтиҷо кунанд ва аз Ӯ раҳм бихоҳанд. Кӣ, ин чеҳраҳои таҳрифшуда ва сиёҳгаштаро дар оташ дида, мехоҳад дар ҷои онҳо бошад?
Пур аз умед, комилан танҳо ба Ӯ таваккал карда, ҳамаи умедҳоро танҳо ба Ӯ бастаанд, дар дуои худ комилан мухлис, ин боздоштагон дар байни биҳишт ва дӯзах бо ин суханон ба Ӯ илтиҷо мекунанд.
«Эй Парвардигори мо!» – мегӯянд онҳо бо фурӯтанӣ ва тарс. Офаридгори мо, ки раҳматашро меҷӯем, Нигаҳдорандаи ҳама, ки бе Ӯ ҳеҷ чизи имрӯза вуҷуд дошта наметавонист, Он Зоте, ки ҳокимияташ ба ҳамаи офаридаҳояш паҳн шудааст, Он Зоте, ки барояш ҳеҷ чизи номумкин ва вазнин нест ва ташнагони хушбахтии заминӣ ва ҷовидонӣ бо фурӯтанӣ ба Ӯ илтиҷо мекунанд!
Онҳо нишон доданд, ки бо вуҷуди хатоҳои кардаашон дар ҳаёти заминӣ, фаромӯш накардаанд, ки Ӯ Парвардигори онҳост, ва инро дар аввали дуо зикр карданд, бо ин ба Ӯ наздик шудан ва ба лутфи Ӯ расидан ва ҷавоб гирифтан ба дуояшонро умед доштанд.
Ҳоли ин одамонро тасаввур кардан душвор нест, зеро сухан дар бораи ояндаи онҳост, ва на дар бораи чанд сол ё даҳсолаҳое, ки ҳаёти заминиро ташкил медиҳанд, балки дар бораи абадият. Саодати ҷовидонӣ ё азоби ҷовидонӣ. Хушбахтии ҷовидонӣ ё дарди ҷовидонӣ. Комёбӣ ё ҳалокат. Боғҳои биҳишт ё оташи дӯзах. Инсон чӣ ҳис мекунад, агар донад, ки яке аз ин ду ӯро интизор аст, вале надонад, ки кадом сарнавишт барояш омода шудааст?..
Ин дуо барои онҳо чӣ қадар арзиш дошт!
«Моро дар шумори ситамкорон қарор мадеҳ!» Моро ба шумори онҳое, ки бар худ ситам кардаанд ва хашми Туро бар худ кашидаанд, дохил макун. Моро аз онҳое макун, ки бо куфр, нофармонӣ ва гуноҳонашон сазовори мондан дар Оташ шудаанд. Моро ба одамони бадбахте, ки ҳоло нигоҳҳоямон ба сӯи онҳо равона аст ва ин қадар наздик ба мо азоб мекашанд, ҳамроҳ макун. Бигзор бо онҳое набошем, ки имкони наҷоти ба онҳо додашударо аз даст доданд, ҳаёти заминии худро на ба мақсад истифода бурданд, чунон ки он пур аз ситам буд ва бо он мӯҳр зада шуд! Мо сарнавишти дигаре мехоҳем, сарнавишти мӯъминони парҳезгор, бандагони мухлисат, ки аз онҳо хушнудӣ ва хостаӣ бо биҳишти Худ гиромӣ дорӣ.
Кофист каме андеша кунем, то бифаҳмем, ки ин дуо барои ҳар яки мо чӣ қадар муҳим аст. Ҳар мӯъмин барои хостани наҷот ва биҳишт аз Парвардигори ҷаҳониён тамоми асосҳоро дорад. Зеро ба ҳеҷ яки мо наҷот ва комёбӣ кафолат дода нашудааст. Ва ин дуо бояд ҳатман дар силоҳи мусалмон бошад.
Барои он ки дар дунёи ҷовидонӣ сарнавишти ситамкоронро нагирем ва дар рӯзи қиёмат дар шумори онҳо набошем, набояд дар ин дунё бо онҳо якҷо бошем. Беҳуда нест, ки мегӯянд: «Бо нек нишинӣ, нек шавӣ, бо дег нишинӣ, сиёҳ шавӣ.» Агар инсон ҳамнишинии ситамкоронро авлотар донад ва чунин муҳит барояш аз муҳити одамони парҳезгор ва солеҳ дилхоҳтар бошад, аз корҳояш чӣ натиҷа интизор дорад? Ба гумони ӯ натиҷаи ҳаёти заминиаш бояд чӣ гуна бошад? Ба кадоме аз ду маскан мешитобад?.. Бо чунин интихоб ӯ худро ба хатари хеле ҷиддӣ дучор мекунад.
Ин дуоро гуфта, мо аз Худо на танҳо мехоҳем, ки моро аз беадолатӣ дур кунад, балки аз сарнавишти ситамкорон низ нигоҳ дорад. Ва вазифаи мӯъмин – бо чунин одамон на дар ин дунё ва на дар дунёи ҷовидонӣ набудан аст, зеро онҳо ҳар касеро, ки ба онҳо ҳамроҳ шавад, ба қаър мекашанд.
Ин дуо ба мо меомӯзад, ки аз ҳар он чи ба анҷоми бад мебарад, яъне аз суханон, корҳо ва сифатҳои ахлоқии нописанди Худои таоло дурӣ ҷӯем.
Ва, албатта, аз Худо хостани он ки на танҳо дар шумори ситамкорон набошем, балки ҳатто дар паҳлӯи онҳо ҳам набошем – зеро ин он ҳамсоягие нест, ки бояд ба он кӯшид.