2.201 Muhammed peygamberin en sevdiği dua
Kur’an’da, Bakara suresinde zikredilen bu kısa ama anlam yüklü dua, samimi müminlerin duasıdır. Peygamber’e (Allah’ın salât ve selâmı onun üzerine olsun) yaklaşık on yıl hizmet etmiş olan değerli sahabi Enes bin Mâlik, Peygamber’in (Allah’ın salât ve selâmı onun üzerine olsun) Yüce Allah’a en çok bu duayla yöneldiğini anlatırdı ve bu şaşırtıcı değildir.
Düşünceleri yalnızca dünya işleriyle meşgul olan insanlar vardır. Onlar bu dünyayı tek kaygıları hâline getirmişlerdir ve dünya hayatının bittiği çizginin ötesinde kendilerini neyin beklediğini düşünmeye hiç yanaşmazlar. Dünya nimetleri, dünya kaygıları… Bütün umutları da dünyayla ilgilidir. Böyle insanlar Rab’den bir şey isteseler bile, yalnızca fani ve dünyevi olanı isterler. Bu dünyanın köleleri kınanmayı hak eder. Yüce Allah Kitabında, önceki ayette de dâhil olmak üzere, onları defalarca zikreder: «İnsanlardan öyleleri var ki: Ey Rabbimiz! Bize dünyada ver, derler. Böyle kimselerin ahiretten hiç nasibi yoktur.» (Sure 2 «Bakara», Ayet 200)
Onların aksine, dünyevi olan her şeyi fazlasıyla önemsiz gören ve Kudretli Yaratan’a yönelttiğimiz dualarda anılmaya hiç layık bulmayan insanlar da vardır. Fakat İslam dünyadan el çekmeyi ne öğütler ne de teşvik eder ve Yüce Allah’ın bize lütfettiği, bu dünyadaki varlığımız için gerekli olan nimetlerden yararlanmakta kınanacak bir şey yoktur. Önemli olan, dünya nimetlerinin kalbimizde değil elimizde olmasına, bizi asıl olandan alıkoymamasına, iyilik yapmakta engel değil destek olmasına dikkat etmektir. Peygamber (Allah’ın salât ve selâmı onun üzerine olsun) de sahabesine Allah’tan yalnızca ebedî hayatta değil, dünya hayatında da esenlik ve hayır istemeyi öğretmiştir.
Böylece her iki grup da müminin tutması gereken orta yoldan uzaklaşır. Ama bir de başka bir insan kategorisi vardır. Bunlar Yüce Allah’ın övgüsünü ve hoşnutluğunu kazanmış insanlardır. Yüksek gayeler sahibi olan bu kimseler dini yeterince derin anlamış, özünü kavramışlardır. İslam dünya ile ebediyet, ruh ile beden, maddi ile manevidir. Dinimiz aşırılıkları kınar ve hakiki mümin onlardan kaçınmaya çalışır. Son nefesine kadar hayatında dünyevi olanla semavi olan arasında uyum kurmaya ve bunu günden güne korumaya özen gösterir.
Bu insanlar Yüce Allah’tan hem bu dünyada hem de ebedî âlemde esenlik isterler. Birkaç kelimeden oluşan bu dua gerçekte mümkün olan bütün hayırları kapsar. Çünkü insan bu dünyada iyilik, ahirette de iyilik kazanır ve cehennem ateşine düşmekten kurtulursa, daha ne isteyebilir?
Yüce Allah’a bu duayla yakaran müminler, ondan önce tevazu ve samimiyet dolu bir hitapta bulunurlar: «Ey Rabbimiz!» Böylece O’nun kendi Rableri, Yaratıcıları, Nimet Vericileri ve kulluk ettikleri, onsuz edemeyecekleri tek İlah olduğunu kabul ederler.
Bu duayla Allah’tan bu dünyanın iyiliğini isterken aslında dünya hayatında mutlu olmak için gereken her şeyi birden istemiş oluruz. Aynı duayla ebedî âlemin iyiliğini isterken Rabbimizden başarı ve cennet ister, kıyamet gününün bizim için bütün umutların yıkımı değil, dünya hayatının aksine asla bitmeyecek yeni ve mutlu bir hayatın başlangıcı olmasını dileriz. Ateşten kurtulmayı isterken de Yüce Allah’tan bu dünyada doğru rehberliği ve dosdoğru yolda yürümeyi ister, Yüce Allah’ın iyi ameller yapmamıza ve günahlardan kaçınmamıza yardım edeceği umudunu dile getiririz.
Her mümin için Yüce Allah’a böyle dualarla yönelmeyi, O’ndan bu dünyanın ve ebedî âlemin iyiliğini, cehennem ateşinden kurtuluşu istemeyi unutmamak çok önemlidir. Yüce Allah’ın kendisine verdiği imkânlar ölçüsünde O’na itaatte gayret eden ve çabasına samimi dualar eşlik ettiren mümin, her iki dünyada mutluluğa giden yolu kendine açar.
Kur’an’ın harika özelliklerinden biri, evrensel karakteri, mekândan ve zamandan bağımsız oluşudur ve yeryüzünün her köşesindeki Müslümanlar için bugün de güncelliğini koruyan bu güzel dua bunun en iyi kanıtıdır.