3.16 Rabbin bağışladığına ve cezalandırdığına iman edenlerin duası
Bu, Allah’ın Kitabında zikredilen, en iyi ve en samimi kullarının O’na yöneldiği ve her birimizin O’na yönelmesi gereken pek çok duadan biridir.
«Ey Rabbimiz!» diye tevazuyla yakarırlar, bütün varlıklarıyla ve bütün düşünceleriyle duanın yöneldiği Zat’a koyulurlar. Onlar için bu sözler boş bir ses değildir. En derin anlamla doludur, gerçekten önemlidir. Bu yüzden onları sadece söylemezler, onlara bütün kalpleriyle inanırlar.
Onlar Kudretli Yaratıcı’ya, kâinatın, insanların ve var olan her şeyin Yaratıcısına, soylu peygamberi İbrahim’in (ona selam olsun) bir gün hakkında şöyle dediği Zat’a inanırlar: «Beni yaratan ve bana doğru yolu gösteren O’dur. Beni yediren, içiren O’dur. Hastalandığım zaman bana şifa veren O’dur. Benim canımı alacak, sonra beni diriltecek O’dur» (Sure 26 «Şuara», Ayetler 78–81).
O’nun kendilerine her gün, her saat, her dakika sayısız büyük nimetler bağışlayan Rableri olduğunu bir an bile unutmazlar. O olmasaydı ne kendilerinin dünyaya geleceğini ne de şimdi bizi çevreleyen hiçbir şeyin var olacağını çok iyi bilirler. Soludukları havanın, kendilerini hayatta tutan su ve yiyeceğin, O’nun diğer sayısız yaratığından üstün kılındıkları aklın, hepsinin O’ndan, Yüce Allah’tan olduğunu bilirler. O, kendisinden hiçbir yere saklanamayacakları, onlar hakkında mutlak olarak her şeyi bilen Zat’tır. Ve onlara muhtaç olmamasına rağmen gece gündüz onlarla ilgilenen de O’dur.
«İman ettik.» Sana, tek İlah’a, âlemlerin Rabbine, her şeyi ayakta tutana, ölmeyen Diri’ye iman ettik. İnsanlara hakla gönderdiğin peygamberlerine iman ettik. Âdem (ona selam olsun) oğulları için doğru rehber olarak rahmetinle indirdiğin Kitaplara iman ettik. Tek kelimeyle, Senden gelen her şeye.
Yüce Allah’a duayla yakarırlar; duadan önce yalnızca O’nun Rabliğini kabul etmekle kalmaz, iman ettiklerini de zikrederler, böylece O’na yaklaşmaya çalışırlar. İtaat ve tevazu göstererek dualarının cevapsız kalmayacağını ve Rabbin istediklerini vereceğini umarlar.
«Bizim günahlarımızı bağışla.» Büyük ve küçük, uzun zaman önce ve yakın zamanda işlediğimiz, hatırladığımız ve unuttuğumuz, bildiğimiz ve kendimiz fark etmeden işleyip Senin kaydettiğin günahlarımızı bağışla. Seni Rab ve İlah olarak kabul ettik, Rab ve İlah olarak Senden razıyız, iman ettik ve indirdiğin dine bağlandık. Bizi sorumlu tutma. İsyanımızı ve kötü davranışlarımızı bağışla, bizi sert yargılama ve rahmetinle ört, çünkü Sen gerçekten merhametlilerin en merhametlisisin.
«Bizi ateş azabından koru!» Sen her şeye kadirsin ve dilediğini bağışlarsın; o hâlde bizi günahkârlar ve küfrü imandan üstün tutanlar için yarattığın yurttaki korkunç azaptan koru. Bizi dünya ateşinden kat kat korkunç ve sıcak olan Ateş’ten koru; sıradan dünya ateşi bile şiddetli acı verebilir ve dehşet uyandırabilir. Âlemlerin Rabbine böyle bir duayla yönelerek onlar aslında bu dünyada O’ndan yardım ve destek isterler. Dünya hayatını, sözlerinden, işlerinden ve niyetlerinden razı olacağı şekilde yaşamalarına yardım etmesini dilerler. Çünkü ancak Allah’ın razı olduğu ve rahmetine layık gördüğü kimse cehennem ateşine düşmekten kurtulur. Yani bu müminler yalnızca kendileriyle cehennem arasına onlardan koruyacak aşılmaz bir duvar örülmesini istemezler. Aslında daha fazlasını isterler: bu dünyadaki hayatlarının örnek olmasını, onu hakiki bir müminin yaşaması gerektiği gibi yaşamayı başarmalarını.
Bu dua bize Rab’den bağışlanma dilemeyi öğretir, çünkü her birimiz günahkârız. Cehennem ise herkesin korkması gereken korkunç bir yurttur ve ondan Yüce Allah’a sığınmak mümin için nefes almak kadar doğal olmalıdır. Her birimizin kalbinde O’na duyulan saygılı korku, rahmetinin bu hayatta da ebedî hayatta da bizi daima kuşatacağı umuduyla karışmalıdır.