Düşman kâfirlerden kurtuluş için dua (60:4–5)

Yüce Allah’ın Kitabından olan bu harika dua, soylu peygamberlerinin ve diğer takvalı müminlerin âlemlerin Rabbine yöneldiği dualardandır. Bu duayla Kudretli Yaratan’a peygamber İbrahim (ona selam olsun) ve onunla birlikte olan müminler yöneldiler. Bu, inkârcı kavimlerine onlardan uzak olduklarını ilan etmelerinin ardından oldu.

Dualarına edepli bir hitapla başladılar: «Rabbimiz!» Önce Yüce Allah’ın Rabliğini kabul ederek duayı gerektiği şekilde sürdürdüler. Görüyoruz ki bu insanlar O’na yaklaşmanın birkaç yolunu birden kullandılar, samimi niyetle yaptıkları hayırlı işlerini de zikrettiler. Önce O’na tevekküllerini ve O’na yönelişlerini zikrettiler. İkinci olarak kıyamet gününe ve ahiret hayatına imanlarını zikrettiler. Bütün bunları, bu davranışlar Yüce Allah’ın hoşnut olduğu şeyler olduğu için zikrettiler ve böylece Rabbe yaklaşmaya, dualarının cevapsız kalmaması şansını artırmaya çalıştılar.

Bunlar Allah’ın peygamberi ve onun arkadaşları olduğundan, güzel örneklerini izlemekte bizim için büyük fayda vardır. Çünkü takvalı müminlerin izinden gittiğimizde cennete giden yolumuzu kendimize kolaylaştırırız.

Aralarında İbrahim’in (ona selam olsun) bulunduğu bu müminler Yüce Allah’a en samimi şekilde tevekkül ediyor ve yalnızca O’na yöneliyor, hata ve eksiklerini kabul ediyorlardı. Âlemlerin Rabbine dönecekleri ve ölümden sonra onları diriliş ve hesabın beklediğini bir dakika bile unutmuyorlardı. Ölümün ardında başka bir hayat olduğunu, mutlaka Allah’ın huzuruna çıkacaklarını ve dünya hayatında yaptıkları her şeyin hesabını O’na vereceklerini biliyorlardı. Başka bir deyişle bunlar derin imanlı, salih ve son derece bilinçli insanlardı; niyetleri, sözleri ve işleri hayırlıydı ve üstelik Yüce Yaratan’a karşı edep ve alçakgönüllülük örneğiydiler.

Bu dua, onunla Rabbe yönelenlerin imanının tamlığını ve dini derinden anladıklarını, tevhidi en iyi şekilde yaşadıklarını gösterir.

«Rabbimiz! Bizi, inkar edenler için deneme konusu kılma.» (Sure 60 «Mümtehine», Ayet 5) Yani bizi onların elleriyle cezalandırma ve üzerimize azabını gönderme ki inkârcılar şöyle demesin: «Onların tuttuğu yol hak olsaydı bu başlarına gelmezdi!» Fakat bu sözlerin anlamı şöyle de olabilir: onların bize üstün gelmesine izin verme ki bu onlar için bir fitne olmasın, çünkü bu olursa bize hak üzere oldukları için galip geldiklerini düşünürler.

Bu dua bize Yüce Allah’tan esenlik ve her türlü kötülükten korunma istemeyi öğretir. Rabbimiz ve İlahımız olan O değilse bizi kim korur? Yalnızca O’na sığınmalı, yalnızca O’ndan yardım ve olası veya başımıza gelmiş zarardan kurtuluş istemeli, yalnızca O’ndan her iki dünyanın iyiliğini dilemeliyiz. Çünkü belalar ve fitneler gerçekten korkunç olabilir ve birinin mümini dininden dönmeye zorlamaya çalışmasından veya ona dosdoğru yolda yürümeye karşı tiksinti aşılamaya çalışmasından daha ciddi ve korkunç bir fitne yoktur.

Peygamber İbrahim (ona selam olsun) ve onun dindar arkadaşları dualarını bağışlanma dilemeyle bitirdiler ve bu bizim için değerli bir ders daha. Rab’den olabildiğince sık bağışlanma dilemeliyiz, çünkü hangimiz günahsızız?.. Bununla birlikte hepimiz cennete girmek isteriz ve sayılı anlar için bile Ateş’te olmaktan korkarız.

Görüyoruz ki dualarının sonunda bu müminler Allah’a yaklaşmanın bir başka vesilesine, güzel isimlerini anmaya başvurdular: «Yegane galip ve hikmet sahibi, ancak sensin.» İsimlerinden en uygun olanları seçip onları kullandılar, böylece Yaratan’a yaklaşmaya ve hoşnutluğunu kazanmaya çalıştılar.